Τα παιδιά του πολέμου – Η συγκλονιστική ιστορία της Άντας

Τα παιδιά του πολέμου – Η συγκλονιστική ιστορία της Άντας

Είχα κάποτε μια συμμαθήτρια την Ανδριάνα. Την περίοδο του πολέμου στη Σερβία φιλοξένησαν 2 παιδάκια αν και ήταν ήδη πολύτεκνη οικογένεια με 5 παιδιά.

Όταν μας το περιέγραφε στην τάξη έβαλε τα κλάματα από την συγκίνηση. Και όλοι εμείς μαζί της. Είναι από τις πολύ έντονες, συνταρακτικές αναμνήσεις που μου έχουν μείνει.

Τόσα χρόνια μετά διάβασα το κείμενο της Άντας. Και νιώθω την ίδια έντονη συγκίνηση.

Τα παιδιά του πολέμου…

Η οικογένεια της Άντας φιλοξένησε και εκείνη ένα κοριτσάκι από τη Σερβία λόγω του πολέμου. Όταν επικοινώνησα μαζί της μου είπε χαρακτηριστικά «Μακάρι να δούμε ανάλογες πράξεις και τώρα, αν και είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα πλέον για τη μέση ελληνική οικογένεια δυστυχώς…».

Η ιστορία της για τα παιδιά του πολέμου είναι τόσο συγκλονιστική για το τι αφήνει πίσω του ένας πόλεμος. Τι αφήνει σε αυτά τα παιδιά.

Μακάρι να γεννιόταν το παιδί που θα ρωτούσε “Μαμά τι ήταν ο πόλεμος;” Όμως μέχρι να γίνει αυτό, εμείς οι άνθρωποι είμαστε ο ένας για τον άλλο σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις. Ενάντια σε εκείνους που βάζουν όπλα να σημαδεύουν παιδιά…

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά του πολέμου …

Το συγκλονιστικό κείμενο της Άντας:

Πριν 20 χρόνια, αν θυμάμαι καλά, μας έδωσαν στο σχολείο ένα ενημερωτικό φυλλάδιο. Ενημέρωνε τους γονείς για τον πόλεμο στη Σερβία, την κατάσταση εκεί.

Mας θύμιζε πως σαν λαός γνωρίζουμε καλά από πόλεμο, κακουχίες και προσφυγιά και στο τέλος υπήρχε δήλωση που όποια οικογένεια ενδιαφερόταν συμπλήρωνε και φιλοξενούσε ένα παιδάκι από τη Σερβία από Οκτώβριο ως Ιούνιο του επόμενου έτους.

Και οι δυο γονείς μου δείξανε ενδιαφέρον, συμπλήρωσαν τη δήλωση.

Ήρθε δυο φορές μια επιτροπή αξιολόγησης από το Δήμο Καλαμαριάς – μιας και πρωτοβουλία του Δήμου ήταν όλο αυτό και μετά από ένα μήνα μας ειδοποίησαν ότι θα έρθει σε μας ένα κοριτσάκι 8 χρόνων.

Αυτό. Μόνο.

Εγώ με την αδελφή μου ανυπομονούσαμε, ειδικά η αδελφή μου που ήταν 8 χρόνων περίμενε πως θα έρθει μια φίλη και θα παίζουν.

Ο Οκτώβριος ήρθε και έφτασε η μέρα που η μητέρα μου θα πήγαινε να φέρει το κοριτσάκι. Εμείς θα πηγαίναμε σχολείο και θα τη βρίσκαμε σπίτι όταν γυρίζαμε. Πω πω σαν τώρα το θυμάμαι, δεν περνούσε η μέρα.

Μα όταν γυρίσαμε σπίτι βρήκαμε κάτι που δεν το περιμέναμε.

Δεν υπήρχε κανένα κοριτσάκι που φαινόταν να έχει διάθεση να παίξει μαζί μας. Αντιθέτως βλέπαμε ένα κοριτσάκι που παρόλο το μικρό της ηλικίας μας καταλαβαίναμε ότι είναι πολύ διαφορετικό από μας.

Ήταν ένα κατάξανθο κορίτσι, απίστευτα λεπτό, με τεράστια γαλάζια μάτια και ρούχα παλιά, τριμμένα… ρούχα που εγώ και η αδελφή μου δεν πιστεύαμε ότι θα μπορούσε να τα φοράει κάποιος.

Και σα να μην έφτανε αυτό, ήταν ολοφάνερο ότι το κορίτσι δε χαιρόταν που μας έβλεπε. Μα τι στο καλό συνέβαινε; Γιατί δε χαιρόταν, αφού θα περνούσαμε πολύ ωραία…

Και έτσι τελείως ξαφνικά το κορίτσι άρχισε να κλαίει σπαρακτικά, με ένα κλάμα που σου ξέσκιζε την καρδιά και παρέλυες. Δεν ήθελες να νιώσεις αυτό που ένιωθε. Ένα κλάμα που σου έκαιγε το μυαλό για να μη σκέφτεσαι το τι μπορεί να έχει περάσει αυτό το παιδί, τι μπορεί να έχουν δει αυτά τα μεγάλα όμορφα μάτια.

Δε θα το ξεχάσω ποτέ σε όλη μου τη ζωή.

Από τότε όταν ακούω παιδί να κλαίει γίνομαι χίλια κομμάτια.

Είχαμε μπροστά μας ένα παιδί μόλις 8 χρόνων, φοβισμένο, σε μια ξένη χώρα, χωρίς να ξέρει ούτε μια λέξη ελληνική, μπροστά σε εντελώς ξένους ανθρώπους που την κοιτούσαν απελπισμένοι και ανήμποροι να κάνουν το οτιδήποτε, μακριά από τους δικούς της.

Την κοιτούσαμε και δεν ξέραμε τι να κάνουμε για να τη βοηθήσουμε, η μαμά μου την πήρε δειλά αγκαλιά και αυτή τη δέχτηκε αλλά με το κορμάκι της ολοφάνερα σφιγμένο.

Καθόταν στον καναπέ και έσφιγγε πάνω της ένα σκοροφαγωμένο μωβ αρκουδάκι, ένα αρκουδάκι που σας μιλώ ειλικρινά μύριζε όπως και όλα της τα πράγματα, τα λιγοστά της πράγματα που χωρούσαν σε μια μικρή βαλιτσούλα που έφερε.

Μούχλα, φωτιά και ΠΟΛΕΜΟ…

Η μαμά μου της είπε ότι μπορεί να πάρει τηλέφωνο τη μαμά της, μας είχαν δώσει ένα νούμερο όπου θα μπορεί το παιδί να επικοινωνεί με τους δικούς της. Πήρε τηλέφωνο και εκεί έγινε χειρότερα το πράγμα.

Μόλις άκουσε τη μητέρα της έκλαιγε όσο δεν έχω δει ποτέ άλλον άνθρωπο να κλαίει, θρηνούσε η μια στην Ελλάδα και η άλλη πέρα στη Σερβία, σπάραζε το παιδί και έλιωνε μπροστά μας. Η μαμά του ζήτησε να μιλήσει με τη μαμά μου αλλά πως; Η γυναίκα δε μιλούσε αγγλικά.

Για καλή μας τύχη έγινε το απίστευτο… η διπλανή μας άκουσε το παιδί να κλαίει και μας είπε ότι ακριβώς απέναντι μας μένει ένας ποδοσφαιριστής που είναι Σέρβος (εμείς δεν είχαμε ιδέα).

Τρέχει η μαμά μου και χτυπάει το κουδούνι τους, έρχεται η υπέροχη γυναίκα του σπίτι μας και μιλάει με τη μητέρα… Το κορίτσι λεγόταν Μαριάννα, είχε έναν αδελφό 4 χρόνων και ο πατέρας της είχε πεθάνει, είχε μείνει μέχρι τέλους στο χωριό μαζί με τους άλλους άντρες να προστατέψουν τα σπίτια τους και τον έκαψαν ζωντανό μέσα στο σπίτι.

Ο αδελφός της ήταν τότε ούτε ενός έτους, δεν θυμόταν καθόλου τον πατέρα του.

Περάσαμε παρά πολύ δύσκολα βράδια, το παιδί έκλαιγε συνέχεια. Το βράδυ πεταγόταν στον ύπνο του και δε μπορούσαμε να το συνεφέρουμε. Δεν έτρωγε τίποτα απολύτως και αυτό ήταν επικίνδυνο γιατί ήταν ήδη πάρα πολύ αδύνατη…

Πέρασαν δυο εβδομάδες.

Οι δικοί μου ήταν πια σε κατάσταση απελπισίας, το παιδί αν συνέχιζε έτσι θα πάθαινε κακό, ήταν ακόμα σε κατάσταση σοκ, έκλαιγε συνέχεια και δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να επικοινωνήσει μαζί μας η να δεχτεί να την πλησιάσουμε, η μαμά μου σκεφτόταν σοβαρά ότι η μικρή μάλλον έπρεπε να γυρίσει πίσω γιατί όλη η κατάσταση της έκανε κακό.

Όμως όταν το είπαμε στη μητέρα της στο τηλέφωνο εκείνη συνήλθε και αντέδρασε δυναμικά(ως τότε κάθε μέρα που μιλούσαν έκλαιγαν και οι δυο). Είπε λοιπόν στη Μαριάννα ότι δεν είναι σωστό για τους ανθρώπους που τη φιλοξενούν να κάνει έτσι και ότι όποτε θέλει μπορεί να γυρίσει πίσω αλλά τουλάχιστον να προσπαθήσει λίγο να μας πλησιάσει.

Σιγά σιγά λοιπόν άρχισε να ξεκλειδώνεται το παιδί έκανε και στο σχολείο εντατικά ελληνικά, ταυτόχρονα μάθαινε και η μητέρα της ελληνικά οπότε σιγά σιγά αρχίσαμε να επικοινωνούμε.

Αρχίσαμε να ερχόμαστε κοντά.

Να μας δίνει τη μια και μοναδική της κούκλα. Και τα δυο κοκαλάκια που η μητέρα της είχε στερηθεί φαγητό για να της τα αγοράσει και να έρθει περιποιημένη φορώντας τα την πρώτη μέρα... Κοιμόμασταν και οι τρεις μαζί.

Η μαμά μου ξεκίνησε να την πηγαίνει σε γιατρούς σιγά σιγά για να δούμε πως είναι στην υγεία της και αν υπάρχει κάποια αβιταμίνωση. Πήγαν και σε οδοντίατρο, τα δόντια της ήταν σε άθλια κατάσταση. Χρειαζόταν φτιάξιμο ΟΛΑ και απαιτούνταν χρόνος αλλά και πολύ χρήμα…

Η μητέρα μου μας ρώτησε αν ήμασταν διατεθειμένες να στερηθούμε αρκετά πράγματα για να φτιάξουμε τα δόντια της Μαριάννας και εμείς είπαμε ασυζητητί «ΝΑΙ»!

Ξεκίνησε και κολυμβητήριο μαζί μας! Ήταν η αδυναμία όλων, δάσκαλων, προπονητών, συγγενών! Οι παππούδες και οι θείοι μας τη λάτρευαν, τη γέμιζαν με δώρα και ψώνια!!! Άνοιξε σιγά σιγά και η ορεξούλα της.

Να φανταστείτε τα Χριστούγεννα πήγαμε στο νοσοκομείο επειδή πάνω στην αναμπουμπούλα της μάζωξης δεν την βλέπαμε που έμπαινε και έβγαινε συνέχεια στο σαλόνι και έφαγε άπειρα σοκολατάκια με λικέρ με αποτέλεσμα να πονέσει το στομάχι της!!!

Κατά το Φεβρουάριο ο πατέρας μου από Νίκος έγινε «Μπαμπάς»!

Την πρώτη φορά που το είπε ο μπαμπάς μου έκλαιγε σαν μωρό και εμείς τον κοροϊδεύαμε και οι τρεις και ξεκαρδιζόμασταν! Ακλούθησαν πολλά τέτοια στους υπόλοιπους μήνες! Υπέροχες αναμνήσεις, ανεπανάληπτη εμπειρία και ευχαριστώ τους γονείς μου γι αυτό το δώρο που μας έκαναν.

Επί πολλά χρόνια φιλοξενούσαμε και τη μητέρα της και τον αδελφό της, τους κάναμε πρόσκληση και έρχονταν 15 μέρες Χριστούγεννα, 15 μέρες Πάσχα και δυο μήνες το καλοκαίρι!

Σαν σαρδέλες ήμασταν τόσα άτομα σε ένα σπίτι με δυο δωμάτια! Παντού είχαμε κουβέρτες και μαξιλάρια, μέχρι και στρωματσάδα στο πάτωμα!

Δε θα ξεχάσω ποτέ το μουτράκι του αδελφού της όταν έλεγε ο μπαμπάς μου «Πάμε ρε Ιγκορ να μαγειρέψουμε για τις γυναίκες γιατί είμαστε μειοψηφία εδώ μέσα και δε μας παίρνει...» ή όταν του έβαζε λίγο ρακί και κάθονταν να πιούν «οι άντρες»!

Πόση ανάγκη το είχε όλο αυτό το δέσιμο με τον πατέρα μου αυτό το παιδί. Πόσο γελούσαν τα γλυκά αθώα του ματάκια όταν του έλεγε κάτι τέτοια ο πατέρας μου και ας μιλούσε ελάχιστα ελληνικά! Αυτοί βρίσκανε τον τρόπο και περνούσαν τέλεια!

Δε θα ξεχάσω…

Μια φορά η μαμά μου έδωσε μέσα στην αφέλεια της κρέμα που είχε φτιάξει σε μπολάκι σε μας τα παιδιά. Αλλά δε σκέφτηκε καθόλου τη μητέρα, δεν πήγε το μυαλό της.

Όταν ο πατέρας μου είδε πως κοιτούσε η γυναίκα τα παιδιά που τρώγανε είπε στη μάνα μου στα ποντιακά, γιατί είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν ελληνικά να φέρει και σε εκείνη ένα μπολάκι.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τον ήχο που έκανε το κουτάλι που χτυπούσε το πλαστικό για να μαζέψει και την παραμικρή κρέμα. Ξανά και ξανά μέχρι να είναι πεντακάθαρο… Μια κρέμα που η μαμά μου ούτε καν σκέφτηκε ότι μπορεί να ήθελε η γυναίκα, δεν πήγε το μυαλό της…

Πόση αξιοπρέπεια είχαν (και έχουν) αυτοί οι άνθρωποι…

Πεινούσαν κι όμως δεν το έδειξαν ποτέ και ας ένιωθαν σαν στο σπίτι τους… Δεν μίλησαν ποτέ γι αυτά που είχαν δει, δεν κλαφτήκαν ποτέ. Πονούσαν τόσο αξιοπρεπώς που ένιωθες μικρός. Εκτιμούσαν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και αυτά που είχαν και όσα τους δώσαμε…

Μπορώ ώρες να μιλάω γι’ αυτούς…

Σήμερα η Μαριάννα είναι καθηγήτρια Αγγλικών. Και με υπερηφάνεια θα φωνάζω πως τα πρώτα μαθήματα αγγλικών της τα έκανα εγώ όταν παίζαμε σχολείο. Από τότε είχα λόξα με τη διδασκαλία! Έχει ένα παιδάκι και είναι πολύ ευτυχισμένη!

Ο Ιγκόρ έγινε μικρομπαμπάς, είναι βαλκανιονίκης στο ταε κβο ντο και έρχεται συχνά στη χώρα μας για αγώνες. Και η Μίριαννα (η μητέρα) έχει σχέση με έναν υπέροχο κύριο και ζει κοντά στα παιδιά της!

Είναι ένας λαός που κατάφερε από το μηδέν να σταθεί στα πόδια του. Και αυτή η οικογένεια είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προς μίμηση!

Αποφεύγω να πω πολλά για τον πόλεμο και γι’ αυτά που μου διηγήθηκαν. Γιατί μπλέκονται και θρησκείες και δε θέλω να έχουμε παρεξηγήσεις.

Εξάλλου το πώς είναι μια χώρα σε πόλεμο και πώς το βιώνει όλο αυτό ένας λαός και συγκεκριμένα τα παιδιά, είναι κάτι που δεν έχει να κάνει με θρησκείες, φυλές, λαούς.

Γιατί ο ΠΟΛΕΜΟΣ είναι ΠΟΛΕΜΟΣ.

Και όλοι οι λαοί πονάνε το ίδιο, πεινάνε το ίδιο, καταστρέφονται το ίδιο. Και δεν έχει σημασία αν η Βοσνία ήταν γειτονιά μας ενώ η Συρία μας πέφτει λίγο πιο μακριά.

Τα παιδιά του πολέμου υποφέρουν παντού το ίδιο.

Υπάρχουν τα παιδιά του πολέμου που είναι Σύριοι ορφανοί Ιγκορ και Μαριάννες. Ίσως όχι με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Αλλά σίγουρα με το ίδιο καμένο σπίτι, με την ιδία αβιταμίνωση, με το ίδιο σπαρακτικό κλάμα…

Update: Το άρθρο γράφτηκε το 2015. Αυτό το κείμενο ήταν η αφορμή της πρώτης μου επικοινωνίας και επαφής με την Anda που κρατάμε μέχρι και σήμερα. Από τότε η Anda έγινε Ειδικός Θεραπευτικού Παιχνιδιού και Ψυχοεκπαίδευσης Γονέων και πιστοποιημένη Συνεργάτιδα της Attachment Parenting Hellas. Μπορείτε να την βρείτε στη σελίδα της Anda Akritidou – Θεραπευτικό Παιχνίδι και Ψυχοεκπαίδευση Γονέων. 

Λίζα

Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©

Ακολούθησε μας αν θέλεις επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!