Ναι! Μπορείς να αγαπήσεις το δεύτερο παιδί όσο το πρώτο

Ναι! Μπορείς να αγαπήσεις το δεύτερο παιδί όσο το πρώτο

Κείμενο αληθινό, με μεγάλη δόση ειλικρίνειας που σε αφήνει άναυδη.

Με σκέψεις που οι περισσότερες φοβόμαστε να τις πούμε ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Μια μαμά που έκανε πολύ σύντομα δεύτερο παιδί χωρίς να το έχει προγραμματίσει και χωρίς να είναι το ιδανικό για εκείνη, περιγράφει τα συναισθήματα της στο scarymommy.

Τις προσδοκίες, την απογοήτευση, τα νέα δεδομένα.

Την επιλόχειο κατάθλιψη να φλερτάρει επικίνδυνα και μερικά πρωτόγνωρα σκληρά συναισθήματα. Από εκείνα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν όντως είσαι εσύ εκείνη η μάνα που τα νιώθεις.

Διαβάστε το κείμενο:

Όταν δεν το περιμένεις, μπορείς να αγαπήσεις το δεύτερο παιδί τόσο πολύ όσο το πρώτο;

Αυτό ήταν το ερώτημα μου.

Όταν ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος για δεύτερη φορά, η κόρη μου ήταν μόλις δέκα μηνών.  Ήταν ακόμη ένα πολύ μικρό μωράκι. Είχα την τύχη να μη δουλεύω και να είμαι στο σπίτι μαζί της, ως εκ τούτου, ήμασταν πολύ κοντά. Ξέρω ότι ακούγεται παράξενο. Φυσικά κάθε μητέρα είναι δεμένη με το παιδί της, αλλά νομίζω ότι στη δική μας περίπτωση πήγε λίγο παραπέρα ​​από τη φυσιολογική σχέση μητέρας-παιδιού. Ήμασταν φίλοι, συνέταιροι στην περιπέτεια, έχουμε παρηγοριά η μια την άλλη…  Ο δεσμός μας ήταν απίστευτος και εγώ απλώς δεν μπορούσα να φανταστώ ένα άλλο παιδί να το ανταγωνίζονται αυτό.

Η σχέση μας επηρεάστηκε άμεσα από την εγκυμοσύνη μου. Ήμουν πολύ κουρασμένη, είχα ναυτία και εμετούς. Ποτέ δεν είχα πρόθεση να κάνω τα παιδιά μου με τόσο μικρή διαφορά μεταξύ τους και δεν ήθελα με τίποτα να είμαι έγκυος από τη στιγμή που το πρώτο μου παιδί ήταν ακόμη τόσο μωρό. Επίσης είχα σκοπό να θηλάσω τη μικρή μου μέχρι τα δυο της χρόνια, όμως με τα νέα δεδομένα πολύ φοβόμουν ότι θα έπρεπε να το σταματήσω λίγο μετά τα πρώτα της γενέθλια.

Ήταν σαν να έπρεπε να κλέψω κάποια πράγματα από τη βρεφική της ηλικία εξαιτίας του νέου μωρού!

Ο γιος μου γεννήθηκε με έναν εύκολο και γρήγορο τοκετό στο σπίτι. Ήμουν ανυπόμονη να τον συναντήσω και ευγνώμων που ήρθε στη ζωή μας, αλλά δεν έκλαψα όταν τον είδα. Στην πραγματικότητα, τα δυνατά δάκρυα χαράς ήρθαν λίγες ώρες μετά τη γέννησή του, όταν η κόρη μου σκαρφάλωσε στο κρεβάτι για να γνωρίσει τον αδελφό της. Το ότι την έβλεπα να παρακολουθεί προσεκτικά και να επισημαίνει τα «μικροσκοπικά αυτιά» του και τα «μικρά δαχτυλάκια» του, ήταν αρκετό για να με κάνει να κλάψω. Αμέσως πλημμύρισα με όμορφες σκέψεις, θα μεγαλώσουν μαζί και θα είναι οι καλύτεροι φίλοι για μια ζωή!

Κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής του γιου μου, είχα τρομερούς πόνους κάθε φορά που τον θήλαζα. Ήταν επώδυνο όλο αυτό και αισθανόμουν πολύ μόνη δεδομένου ότι ο σύζυγός μου ανέλαβε να πηγαίνει βόλτες την κόρη μας, έτσι ώστε να μπορώ να ξεκουραστώ. Λαχταρούσα να περνάω περισσότερο χρόνο με την κόρη μου και πραγματικά δεν αισθανόμουν και πολλή αγάπη γι ‘αυτό τον μικρό ξένο που μου προκαλούσε τόσο έντονο πόνο κάθε φορά που θήλαζε (δηλαδή όλη την ώρα).

Όπως ίσως γνωρίζετε, τα νεογέννητα απαιτούν τη πλήρη προσοχή σου και σπάνια λένε «ευχαριστώ». Αν και εκτιμούσα πολύ το ότι ο άντρας μου προσπαθούσε να με βοηθήσει πηγαίνοντας βόλτες την κόρη μας, ένιωθα μεγάλη ζήλια για το χρόνο που περνούσαν μεταξύ τους και εγώ δεν ήμουν εκεί. Στην πραγματικότητα ήθελα να πηγαίνω μαζί στους στις εκδρομές στην παραλία και να της διαβάζω παραμύθια το βράδυ. Αντ ‘αυτού, είχα κολλήσει όλη την ημέρα σε μια καρέκλα, αγκαλιά με ένα φουσκωτό μαξιλάρι θηλασμού και με ένα απαιτητικό νεογέννητο κρεμασμένο από το στήθος μου.

Εκτός από τον πόνο και τη μοναξιά, αυτό το νέο μωρό μου φαινόταν πολύ διαφορετικό από ό, τι είχα φανταστεί.

Υποθέτω ότι περίμενα μια μίνι έκδοση της κόρης μου, αλλά τελικά ήταν ένα ρυτιδιασμένο νεογέννητο και αν και ντρέπομαι και μισώ να το παραδεχτώ, σκέφτηκα ότι ήταν μάλλον … άσχημο. Πήγα ακόμη πιο μακριά και σκέφτηκα ότι αν συνέβαινε κάτι σε αυτό το μωρό δεν θα αναστατωνόμουν ιδιαίτερα. Τότε ήταν όταν κατάλαβα ότι χρειάζεται να μιλήσω σε κάποιον. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν ένα πρώιμο σημάδι επιλόχειας κατάθλιψης και δεν ήθελα να χάσω τον έλεγχο με αυτό το θέμα.

Εξέφρασα τις ανησυχίες μου στο σύζυγό μου λέγοντας ότι το μωρό μου φαινόταν σα ξένος και φαινόταν σαν να μην ήταν πραγματικά δικό μας παιδί. Όσο πιο πολύ το συζητούσαμε τόσο περισσότερο συμφωνούσαμε ότι στην πραγματικότητα η κόρη μας δημιούργησε την οικογένειά μας, ενώ ο γιος μας ήταν κάτι σαν…  αουτσάιντερ.

Είδαμε τα πάντα μέσα από τα μάτια της κόρης μας για τη ζωή της. Ανησυχήσαμε για το πώς ένα άλλο παιδί επρόκειτο να την επηρεάσει. Αναρωτηθήκαμε αν θα μας τραβάει τόσο πολύ την προσοχή το νέο μωρό που η κόρη μας θα υποφέρει. Κάναμε μια πολύ μικρή συζήτηση για το τι σημαίνουν όλα αυτά για το γιο μας. Κανείς μας δεν σκέφτηκε να εξετάσει με ποιο τρόπο θα τον επηρεάσει το να έχει μια μεγάλη αδελφή τόσο κοντά στην ηλικία. Μπροστά στις ανησυχίες για την κόρη μας, ο γιος μας ερχόταν δεύτερος…

Ευτυχώς, αυτά τα συναισθήματα κράτησαν περίπου μια εβδομάδα μόνο. Οι ορμόνες μου άρχισαν να εξισορροπούνται, ο πόνος που ένιωθα υποχώρησε και η προσωπικότητα του μικρούλη μου γιου, άρχισε να με κερδίζει. Σιγά σιγά μεταμορφωνόταν σε ένα παιδί που έμοιαζε να είναι όντως δικό μου. Στη πραγματικότητα κοιτάζοντας φωτογραφίες, κατάλαβα ότι μοιάζει εκπληκτικά με την αδελφή του όπως ήταν όταν γεννήθηκε. Υποθέτω ότι απλά δε θυμόμουν καλά τις πρώτες μέρες της ζωής της.

Σύντομα, τον λάτρεψα τόσο που σχεδόν εθίστηκα σε αυτόν.

Τα μικρά πράγματα, όπως η μυρωδιά από τα χέρια του με κάνουν να λιώνω από αγάπη!  Ένιωσα και πάλι την ανάγκη να προσφέρω τη μητρική προστασία και θαλπωρή.  Άρχισα ακόμη να τον ευνοώ κιόλας λίγο περισσότερο,  από την ενστικτώδη ανάγκη να τον προστατεύσω από τη θορυβώδη και δυνατή αδελφή του, που τον αγκάλιαζε με λίγο παραπάνω ενθουσιασμό.

Ο γιος μου, το δεύτερο παιδί μου, είναι τώρα 9 μηνών και η κόρη μου είναι 2.5 ετών και ευτυχώς μπορώ να πω ότι μου αρέσουν και τα 2 παιδιά μου το ίδιο. Η ζωή μας έχει μπει σε κανονικούς ρυθμούς, έχουμε όλοι συνηθίσει ο ένας στον άλλο, και σίγουρα η οικογένειά μας αισθάνεται πλήρης. Νιώθω τόσο τυχερή που έχω δύο καταπληκτικά παιδιά και τα αγαπώ και τα δυο τόσο μα τόσο πολύ.

Εντάξει, ίσως μου αρέσει λίιιγο περισσότερο εκείνο που κοιμάται αυτή τη στιγμή. χεχεχε Just kidding! 🙂

Λίζα

(Κοινοποίησε λοιπόν αυτό το άρθρο. Όμως μην το αντιγράψεις χωρίς άδεια)

Ακολουθήστε μας επίσης στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!