Ακολούθησε το παιδί σου. Εκείνο ξέρει
Βραδάκι Δευτέρας λίγο μετά τις 8 και έπρεπε οπωσδήποτε να πάρω τυρί από το σούπερ μάρκετ. Βιαζόμουν κιόλας για να κάνω φαγητό! Ήθελα μόνο αυτό. Αρπάζω μπουφάν, αρπάζω το Mini Me και τρέχουμε για να προλάβουμε.
Περιμένω στη σειρά μου, παίρνουμε το τυράκι και είχε πάει πια 8.30. Στρίβω να πάω στα ταμεία. Όταν εκείνη τη στιγμή ο Mini Me με τραβάει απότομα και επίμονα από το χέρι να πάμε στον πάνω όροφο. Εννοείται ότι δεν θέλαμε κάτι από εκεί. Το μόνο που «θέλαμε» ήταν βόλτα με τον ανελκυστήρα και χάζι στους διάδρομους.
«Αγάπη μου, βιάζομαι, πρέπει να κάνω φαγητό για αύριο και το σούπερ μάρκετ θα κλείσει, πάμε στα ταμεία!»
«Έλα σου λέωωωω! Λίγο!» και μου δείχνει με τα δαχτυλάκια του πόσο λίγο θα καθυστερήσουμε, αλλά πόσο πολύ ήθελε να πάμε!
Άστο βρε μάνα, μην επιμένεις, θα το κάνεις το χατίρι. Στο κάτω κάτω τι σου ζήτησε; Μια χαζή βόλτα των 2 λεπτών που θυμήσου ότι τη ζητούσες και εσύ από τη δική σου μαμά όταν ήσουν μικρή και στεναχωριόσουν τόσο πολύ όταν δεν είχε χρόνο να την κάνετε.
Ανεβαίνουμε στον πάνω όροφο, χαζεύουμε, τρέχουμε, κυνηγιόμαστε, όλα τα συνηθισμένα και λέω άντε ώρα να φύγουμε. Όταν γυρνάω το βλέμμα μου και βλέπω παντού πολλούς και έντρομους ανθρώπους. Ακούω φωνές από κάτω.
«Τι έγινε ρε παιδιά;» Ρωτάω, γνωρίζοντας ήδη ότι σίγουρα δεν θα είναι κάτι καλό.
«Σςς, ληστεία, ακόμη γίνεται» μου ψιθύρισε μια μεγάλη κυρία.
2 πράγματα σκέφτηκα. Το πρώτο ήταν ότι ήταν η πρώτη φορά που έφυγα από το σπίτι μου χωρίς κινητό, επομένως δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τους δικούς μου και το δεύτερο ότι γνώριζα πολύ καλά ότι η έξοδος κινδύνου ήταν απέναντι και ήμουν έτοιμη να πάρω τον μικρό και να τρέξω. Όμως ήμουν απόλυτα ψύχραιμη. Κανένα άγχος μέχρι τότε.
Πριν προλάβω να κάνω και άλλες σκέψεις μας φωνάζουν «Τελείωσε, κατεβείτε»
Κατεβήκαμε και φτάσαμε στην έξοδο που είναι τα ταμεία όπου έγινε η ληστεία. Και τότε είδα τρομαγμένους εργαζόμενους και πελάτες! Αναψοκοκκινισμένοι, κλαμένοι, εμφανώς σοκαρισμένοι, να τα έχουν χαμένα. Και εκεί κατάλαβα ότι ήρθαν σε επαφή με όπλα και με την υπέρτατη απειλή που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Την απειλή της ίδιας τους της ζωής. Τότε κατάλαβα το μέγεθος αυτού που συνέβη. Θα έκανα πολύ καιρό να το ξεπεράσω αν ήμασταν μπροστά γιατί θα τα βλέπαμε όλα…
Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο χαίρομαι που παρόλο που βιαζόμουν τόσο πολύ άκουσα το παιδί μου. Που παρόλο που βιαζόμουν του έκανα το χατίρι και πήγαμε στον πάνω όροφο. Αν δε το κάναμε θα ήμασταν και εμείς στη θέση των σοκαρισμένων ανθρώπων που είδαν όπλα να απειλούν τη ζωή τους.
Ο Mini Me είχε δίκιο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπρεπε να ανέβουμε στον πάνω όροφο αντί να πάμε στα ταμεία. Και έτσι κάναμε. Τον άκουσα. Βιαζόμουν πάρα πολύ αλλά τον άκουσα. Τον ακολούθησα. Την ίδια ώρα που κάποιοι ήθελαν να ληστέψουν, ο Mini Me ήθελε να παίξει. Μάλλον υπήρχε λόγος.
Ακολούθησα το παιδί μου, το ένστικτο του ή τη λαχτάρα του για παιχνίδι. Πείτε το όπως θέλετε. Και είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό γιατί διαπιστώνω ότι ακολουθώντας τον, μου μαθαίνει κάθε μέρα κάτι καινούργιο και σημαντικό.
Liza
(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!
12 Comments
Καθώς έφτανα στο τέλος της ανάρτησης έκανα ακριβώς τις ίδιες σκέψεις. Το παιδί ήξερε.
Την επόμενη φορά θα είμαι κι εγώ πιο “άνετη” στον χρόνο μου.
Μια απλή βόλτα με τον ανελκυστήρα για τα παιδιά σου χάρισε εσένα την ευκαιρία να μην έρθεις αντιμέτωπη με ένα τόσο σκληρό περιστατικό!
Μάρθα μου ξέρεις πόσες φορές το σκέφτομαι από τότε που έγινα μαμά και όλο βιάζομαι και αγχώνομαι με το χρόνο; Το παλεύω να είμαι πιο χαλαρή, να είμαι πιο άνετη όπως λες, και σχεδόν πάντα μου βγαίνει σε καλό. Απλά αυτό μας βγήκε σε πολύ πολύ καλό! 🙂
Πωπω τι λες τωρα? άγιο είχατε μου φαίνεται! αυτοι οι ανθρωποι λογικότατο να είναι σοκαρισμένοι! μα ούτε σουπερμαρκετ δεν μπορείς να πας πια αφοβα!!
Άσε Μάχη μου, ήταν όντως πολύ σοκαρισμένοι. Και εγώ από την άλλη δε νομίζω να ξαναπάω σούπερ μετά τις 8 ποτέ ξανά στη ζωή μου (δεδομένου ότι συνήθως χτυπάνε μετά τις 8 το βράδυ).
Με έπιασε ένα σφίξιμο στην κοιλιά μόλις διάβασα το σημείο με την ληστεία. Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο θα ήταν για εσένα και το παιδί , αν είχατε έρθει αντιμέτωπη με το περιστατικό. Είναι απίστευτο το πόσο έχουμε κάνει τη ζωή μας έτσι ώστε να τα μπορέσουμε να τα προλάβουμε όλα. Τι είναι 2 λεπτά χάζι και βόλτα με τους ανελκυστήρες τίποτα απολύτως. Ο μικρός, και όπως όλα τα παιδιά, πιστεύω ότι έχουν μια έκτη αίσθηση που εμείς την έχουμε χάσει. Πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε μαθήματα από τα παιδιά, νομίζω. Να είστε καλά και οι δύο σας. Φιλιά
Θα ήταν όντως πολύ δύσκολο. Και εγώ πιστεύω πολύ ότι τα παιδιά έχουν πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις σε κάτι τέτοια ή απλώς έχουμε χάσει εμείς τις δικές μας όπως λες, μέσα στη τρέλα της ημέρας 🙂 Σίγουρα τα μαθήματα από τα παιδιά είναι τόσο σημαντικά. Σε ευχαριστώ Τέσση μου, φιλιά 🙂
Πρέπει να είναι πολύ σοκαριστικό αυτό που βιώσατε. Δεν μου έχει τύχει, αλλά μια φίλη βρέθηκε σε αντίστοιχο περιστατικό και τα είδε όλα, καθώς το όπλο του ληστή βρέθηκε κάποια στιγμή μερικούς πόντους μακριά από το κούτελό της. Ακόμη φοβάται να μπει σε super market… Με έναν περίεργο τρόπο όμως αυτά είναι και τα πιο ταχύρυθμα μαθήματα που μας δίνει η ζωή. Ώστε να κοιτάμε μπροστά και να χαμογελάμε και να λέμε όλα καλά. Σε φιλώ!
Πωπω δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι, τρομακτικό ε; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απειλή. Τη καταλαβαίνω, ίσως και εγώ το ίδιο θα φοβόμουν. Όλα τα βλέπεις αλλιώς μετά πράγματι. Φιλιά πολλά!
Θα ήταν τρομερό αν το βίωνε το παιδί και άντε μετά να εξηγήσεις, να ηρεμήσεις το παιδί και να απομακρύνεις τυχόν φόβους!Είσαστε τυχεροί και οι δύο γιατί τελικά συνεργαστήκατε και ένιωσες το παιδί σου!
Όντως δε θα ήθελα με τίποτα να δει το παιδί μου όλα αυτά και καμία μαμά φυσικά. Προσπάθησα μετά να του εξηγήσω τι έγινε για να ξέρει, όμως δεν τον στιγμάτισε κιόλας, από τη στιγμή που δεν είδε τίποτα. 🙂 Ήταν σα να συνεργαστήκαμε, πράγματι, την κατάλληλη στιγμή! 🙂
Ειλικρινά σοκαρίστικα και μόνο που το αναφέρεις στην ιστοσελίδα σου.Φαντάζομαι τον τρόμο αλλά και την εμπειρία όλων όσων το έζησαν.Τελικά το ένστικτο(προφανώς) των παιδιών έγινε η αιτία να μην τρομοκρατηθείτε…τα φιλιά μου και ελπίζω όχι σε άλλες τέτοιες καταστάσεις!
Είμαι σίγουρη ότι αν δεν είχε αυτή την επιμονή, αν δεν τον ακολουθούσα, θα ήταν πολύ δύσκολο! Μαρία μου ελπίζω και εγώ να μη ξαναζήσουμε κάτι παρόμοιο και κανένας δηλαδή. Είναι κάτι που δεν πρέπει να έρχεται αντιμέτωπος κανένας άνθρωπος. Φιλιά πολλά! 🙂