Και όμως αγαπημένη μου μαμά. Θα σπάσεις και εσύ.

Και όμως αγαπημένη μου μαμά. Θα σπάσεις και εσύ.

Δε θα ξεχάσω… Πριν κάμποσο καιρό, ήταν μια μαμά στο δρόμο με το νήπιο της.

Σε ανύποπτη στιγμή ο μικρός της τράβηξε δυνατά μια από τις σακούλες του σούπερ μάρκετ που κρατούσε, σκίστηκε και έπεσε με δύναμη κάτω.

Μέσα στη σακούλα εκτός των άλλων, είχε ένα γυάλινο βάζο με λιαστές ντομάτες σε λάδι, το οποίο έσπασε και χύθηκαν όλα τα ζουμιά κάτω στο πεζοδρόμιο.

Η μαμά αφού στάθηκε για ώρα μπροστά από το «ατύχημα» προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τι έγινε, έβγαλε χαρτομάντιλα από τη τσάντα της και έσκυψε να μαζέψει τα λάδια και τα σπασμένα γυαλιά από κάτω. Τότε κοκκίνισε! Έβγαλε μια φωτιά από μέσα της λες και την κρατούσε καιρό και άρχισε να κατσαδιάζει τον μικρό. Στο τέλος έβαλε και τα κλάματα σαν μικρό κορίτσι. Οι περαστικοί τους έβλεπαν, κοντοστεκόταν και μάλιστα μια κυρία της είπε με απόμακρο αυστηρό ύφος, σχεδόν μαλώνοντας την: «Καλέ μη το κάνεις έτσι το παιδί!»

Ίσως να σκέφτηκες και εσύ το ίδιο με τους περαστικούς. Υπερβολική αντίδραση της μαμάς για το τίποτα. Ας τα μάζευε και ας το προσπερνούσε. Δε χρειαζόταν να κατσαδιάσει τον μικρό – έτσι κι αλλιώς είναι μικρό παιδί, δεν το έκανε και επίτηδες! Και έτσι είναι!

Αυτό όμως που δεν ήξερε κανείς, ήταν ότι η μαμά γύρισε αργά από τη δουλειά, μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα με εκνευρισμούς, υπομονή και δύσκολους πελάτες, νηστική, έκανε 40 λεπτά για να καταφέρει να ντύσει τον μικρό για να φύγουν από τη γιαγιά και να πάνε σπίτι να προλάβει να κάνει φαγητό για την άλλη μέρα, τον κυνήγησε σε όλο το σούπερ μάρκετ παλεύοντας να κάνει τα ψώνια της, ήταν φορτωμένη σαν γαϊδούρι με σακούλες και τσάντες και ταυτόχρονα προσπαθούσε να συγκρατήσει τον μικρό με όλη της τη δύναμη για να μη της φύγει στο δρόμο.

Εκείνη η μαμά ήμουν εγώ. Και ο μικρός ήταν ο Mini Me.

Ήταν μια από τις ημέρες που έσπασα. Ήταν εκείνη η στιγμή που αν κάποιος παλαιότερα μου έλεγε ότι θα ζήσω θα του έλεγα ότι είναι τρελός! Εγώ δεν πρόκειται να γίνω «αυτή» η μαμά!

Μιλώντας με μαμάδες συχνά αντιλαμβάνομαι ότι έχουν την ανάγκη να εξομολογηθούν (κυριολεκτικά να εξομολογηθούν) τις στιγμές που έσπασαν. Και φώναξαν και ούρλιαξαν και μάλωσαν και έχασαν όλη την υπομονή τους. Λες και μπήκε κάποια άλλη στη θέση τους και δεν ήταν εκείνες. Γιατί δεν θέλουν να είναι «εκείνες» οι μαμάδες που θα τις «μαλώσει» η κυρία στο δρόμο. Και αυτό τις γεμίζει με ατελείωτες τύψεις όπως και εμένα.

Πώς να δείξω το σωστό στο παιδί μου από τη στιγμή που κάνω τέτοια λάθη;

Αυτή η γενιά μαμάδων έχει καλύτερη ενημέρωση σε θέματα μητρότητας, ψυχολογίας και συμπεριφοράς από την προηγούμενη απέναντι στα παιδιά. Αυτό ίσως μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα κάνουμε όλα μόνες μας και να είναι όλα σωστά. Δεν πρέπει να υποπέσουμε σε λάθη. Αλλά μας γεμίζει και με ένα άγχος για το αν και κατά πόσο επιτρέπεται το «λάθος». Αν είμαστε αρκετά καλές για τα παιδιά μας και πως φαινόμαστε στους άλλους. Αν επιτρέπεται να σπάσουμε. Και αν δεν επιτρέπεται μήπως πρέπει να το κρατήσουμε μέσα μας; Μα αυτό είναι ακόμη πιο αγχωτικό!

Και όμως αγαπημένη μου μαμά. Θα σπάσεις και εσύ. Γιατί εκτός από μαμά είσαι και άνθρωπος με όλες εκείνες τις αδυναμίες που σε κάνουν ευάλωτη στα λάθη. Γιατί  δεν είσαι superwoman να τα κάνεις όλα σωστά όπως προστάζει η εποχή μας. Γιατί δεν είσαι η μόνη που σπας. Όλες έχουμε σπάσει ή θα σπάσουμε κάποια στιγμή. Ακόμα και εκείνες οι μαμάδες που δεν τολμούν να το παραδεχτούν ούτε στον εαυτό τους, γιατί νομίζουν ότι έτσι θα χαθεί η μαγεία της τέλειας μαμάς. Όμως δεν υπάρχουν τέλειες μαμάδες.

Θα έρθει η ώρα που θα σπάσεις και εσύ. Όπως έσπασα και εγώ και ήταν ένα καλό μάθημα για εμένα. Και ο μόνος λόγος που στο λέω είναι για να μην προσπαθήσεις να κρύψεις ή να αρνηθείς τις αδυναμίες σου. Μόνο δοκίμασε να τις διαχειριστείς.  Γιατί έτσι θα μπορέσεις να τις αντιμετωπίσεις.

“Μερικές φορές πρέπει να σπάσεις, για να μαζέψεις όλα τα κομμάτια και να χτίσεις τον εαυτό σου ξανά.”

Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Aκολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!