Η μέρα που ξεκίνησαν όλα

Η μέρα που ξεκίνησαν όλα

17 Ιανουαρίου 2003. Αγίου Αντωνίου και γιόρταζε ένας φίλος. Πήρα τηλέφωνο ένα αγόρι της παρέας που το έλεγαν Γιάννη και του ζήτησα να συναντηθούμε για να πάμε μαζί στη γιορτή του Αντώνη. Συμφώνησε, δώσαμε ραντεβού και περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία.

–Ήμουν 19 χρονών και ήμουν ένα κορίτσι αγρίμι. Δεν μου άρεσαν τα συνηθισμένα και τα συμβατικά, ήμουν πιο αυθόρμητη από το κανονικό, έλεγα την αλήθεια κατάμουτρα, μου άρεσε το κοφτερό και καυστικό χιούμορ. Ίσως θα ήθελα να ζώ στα 70’s και να είμαι κάτι σαν hippie. Δεν νομίζω ότι με αυτό το χαρακτήρα ήμουν το όνειρο του μέσου αγοριού. Συγκεκριμένα νομίζω κανενός αγοριού! Χμμ… σχεδόν κανενός. –

Εκείνο το βράδυ ο Γιάννης δεν εμφανίστηκε στο ραντεβού για να πάμε μαζί στον φίλο μας τον Αντώνη. Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που γνώριζα τότε που δεν είχε κινητό τηλέφωνο.  Οι συνεννοήσεις μας γινόταν μέσω σταθερού και καρτοτηλεφώνου. Δεν μπορούσες να τον βρεις όποτε ήθελες. Και έτσι δεν τον βρήκα και εγώ εκείνο το βράδυ.

–Λίγους μήνες πριν, το καλοκαίρι η κολλητή μου με είχε πάρει τηλέφωνο και μου είχε προτείνει να βγούμε με κάποιους φίλους της από το χωριό και την παρέα τους. Το συζητήσαμε λίγο αλλά τελικά η απάντηση μου ήταν αρνητική. Δεν βγήκαμε ποτέ. –

Θυμωμένη με ανάσα που έβγαζε ατμούς από τον θυμό μου στην βρεγμένη και παγωμένη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησα και πήγα μόνη μου στο απόμακρο και σκοτεινό μπαράκι που θα μας κερνούσε ο Αντώνης. Λίγο μετά ήρθε και ο Γιάννης βρεγμένος από τη βροχή και φανερά ταλαιπωρημένος. Αφού χαιρέτησε, πήγα λίγο μετά και του είπα με αυστηρό ύφος, υψωμένο δάχτυλο και ήρεμη φωνή: «Εμείς οι 2 είναι η τελευταία φορά που δίνουμε ραντεβού!»

– Με τον Γιάννη ήμασταν πολύ καλοί φίλοι μιας παρέας 5 κολλητών. 3 μήνες ήμασταν κάθε μέρα σχεδόν όλη μέρα μαζί. Όλοι μαζί ταξίδια, ξενύχτια, ποτά, συζητήσεις, αναλύσεις, πλάκες και φάρσες. Σέρναμε τα νεανικά κορμιά μας από εδώ και από εκεί, κάναμε ότι χαζομάρα μας κατέβαινε στο μυαλό. Βλαμμένοι τελείως δηλαδή! Τον Γιάννη τον είχα ξεχωρίσει από την αρχή. Κάθε φορά που συναντιόμασταν το στομάχι μου έκανε πεταλούδες, η αναπνοή μου γινόταν πιο γρήγορη, κοκκίνιζα κάθε φορά που μου απηύθυνε τον λόγο. Γι αυτό προσπαθούσα να είμαι απόμακρη μαζί του και να τον κοντράρω συνέχεια. Για να μη φανεί η αδυναμία μου. Μα που να φανταστώ ότι όλα αυτά ήταν συμπτώματα της ασθένειας του.. έρωτα; Αγρίμι είπαμε 🙂 –

«Συγγνώμη, δεν έχω κάτι άλλο να πω, έμεινα με το αμάξι γι αυτό δεν ήρθα στο ραντεβού μας.» ήταν η απάντηση του στην σκληρή μου ανακοίνωση. Γύρισα απότομα την πλάτη και αποφάσισα ότι δεν τον χωνεύω! Το πίστεψα ότι «Εμείς οι 2 είναι η τελευταία φορά που δίνουμε ραντεβού!»

Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο ψέμα που είπα στον Γιάννη. Και στον εαυτό μου.

Θυμάστε που σας είχα πει ότι η κολλητή μου εκείνο το καλοκαίρι μου πρότεινε να βγούμε με κάτι αγόρια; Μέσα σε εκείνα τα αγόρια ήταν και ο Γιάννης. Από τελείως άσχετη παρέα από εκείνη που τον γνώρισα τελικά. Εκείνο το βράδυ αρνήθηκα τη μοίρα μου αλλά όχι και εκείνη εμένα.

Ο Γιάννης είναι ο Husband, το μεγαλύτερο αγόρι μου. Είναι εκείνος που στις 17 Ιανουαρίου 2003 υποσχέθηκα να μην ξαναδώσω ποτέ ραντεβού μαζί του και λίγες ώρες μετά γίναμε ζευγάρι.

Και από τότε δώσαμε άπειρα ραντεβού. Όχι σαν φίλοι πια αλλά σαν ζευγάρι. Τότε κανείς από τους δυο μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνοι οι δύο θεόμουρλοι νέοι, που το αίμα τους έβραζε και το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να σώσουν τον κόσμο, θα γινόταν γονείς 2 αγοριών, θα έκαναν οικογένεια και θα ήταν μαζί για τόσα χρόνια. Ο Γιάννης είναι το άλλο μου μισό, ο άνθρωπος που παντρεύτηκα και ο πατέρας των παιδιών μου.

Ο άνθρωπος που μαζί περάσαμε πολλά…

Σημείωση 1: Την ημέρα που τα φτιάξαμε του έκανα πλάκα και του είπα: «Κοίτα, αυτά τα σκαλιά μοιάζουν με σκαλιά εκκλησίας!». Πέσαμε κάτω από τα γέλια γιατί δεν ξέραμε τότε τι μας περιμένει.

Σημείωση 2: Οι βέρες μας δεν γράφουν ούτε την ημερομηνία του αρραβώνα μας, ούτε του γάμου μας. Γράφουν 17 Ιανουαρίου. Την ημέρα που ξεκίνησαν όλα!

Liza

Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο 🙂 Δεν επιτρέπεται όμως η αντιγραφή του και των φωτογραφιών χωρίς άδεια)

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!