Πώς να διαβάσουν τα παιδιά μας μέσα στο σκοτάδι;

Πώς να διαβάσουν τα παιδιά μας μέσα στο σκοτάδι;

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. 

Είμαι βιβλιοφάγος!

Λατρεύω τα βιβλία.

Αγαπάω τη μυρωδιά τους, τα εξώφυλλα τους, τον ήχο που κάνουν οι σελίδες όταν γυρίζουν. Με μαγεύει ο τρόπος με τον οποίο σε βάζουν σε έναν άλλο κόσμο. Δηλαδή σε μια ζωή διαφορετική από τη δική σου. Και εκπαιδεύουν το μυαλό σου με εμπειρίες που θα χρειαζόσουν εκατό ζωές για να αποκτήσεις.

Πάντα διάβαζα βιβλία. Από μικρό παιδί θεωρούσα τη Δημοτική Βιβλιοθήκη ένα είδος λούνα παρκ, όπου κάποιος μου έδινε τη δυνατότητα να ανέβω σε όποιο παιχνίδι ήθελα, ελεύθερα και δωρεάν. Δε θυμάμαι πώς ακριβώς ξεκίνησε όλο αυτό. Η μαμά μου που με πήγαινε στη βιβλιοθήκη, η θεία μου που μου αγόραζε στις γιορτές πάντα βιβλία, η δασκάλα μου η Καίτη που έκανε ειλικρινά μεγάλο αγώνα για να μας μάθει να αγαπάμε τα βιβλία;

Μάλλον όλα παίξανε το ρόλο τους.

Και φυσικά θέλω τα παιδιά μου να ανακαλύψουν την αγάπη για τα βιβλία. Βασικά θέλω όλα τα παιδιά να μάθουν να αγαπάνε τα βιβλία. Αλλά τα μηνύματα που παίρνω δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά.

Μια πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ κατατάσσει τους Έλληνες μαθητές σε μία από τις χειρότερες θέσεις στη σχολική επίδοση, πράγμα καθόλου ασύνδετο με τη γενικότερη έλλειψη κριτικής σκέψης. Κατά την επαφή μου με μαθητές διαπιστώνω ότι όντως τα παιδιά μας δε διαβάζουν. Και λυπάμαι. Πιστεύω πως η ζωή ενός παιδιού που δε διαβάζει είναι πολύ λιγότερο πλούσια. Πιστεύω πως η χώρα που τα παιδιά της δε διαβάζουν είναι πολύ περισσότερο φτωχή. Φτωχή συναισθηματικά και οικονομικά. 

Ποιος φταίει όμως γι’ αυτό;

Σίγουρα όχι τα παιδιά. Σίγουρα όχι το κράτος, οι δάσκαλοι, οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου.

Ποιος φταίει; Εγώ φταίω.

Ναι, φταίω.

Φταίω γιατί τσιγκουνεύομαι το χρόνο, τον κόπο και το χρήμα που απαιτείται για να κάνω αυτό το δώρο στα παιδιά μας. Εγώ φταίω που δεν καταλαβαίνω πως η μόρφωση δεν αποκτιέται μόνο μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας. Φταίω που δεν έχω ανάψει ακόμα το φως για να μπορέσουν να διαβάσουν τα παιδιά μας. 

Φταις κι εσύ. Φταίμε όλοι μας για το σκοτάδι. 

Ας ανάψουμε λοιπόν το φως όπου κι αν βρισκόμαστε. Στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας, στο σχολείο, στην κοινωνία μας. Ας ανασκουμπωθούμε λοιπόν κι ας προσπαθήσουμε με όποιο τρόπο επιτρέπει η θέση, η ζωή και η ιδιοσυγκρασία του καθένα από εμάς να ανοίξουμε όσα περισσότερα παιδικά βιβλία μπορούμε.

Είμαι σίγουρη πως για κάθε βιβλίο που θα διαβαστεί σε αυτήν τη χώρα, σε αυτόν τον κόσμο, μια μέρα καλύτερη από την προηγούμενη θα ξημερώσει… 

Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς!

Οι σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!