Εδώ είναι παιδική χαρά κυρά μου!

Εδώ είναι παιδική χαρά κυρά μου!

Έχω μαγνήτη ΤΕΛΟΣ!!! Μα που με βρίσκουν όλοι οι τρελοί πια;

Την παιδική χαρά ο Mini Me την λατρεύει, όπως τη λατρεύω και εγώ ακόμα! Πάμε συχνά. Όμως τι γίνεται αν κάποιος χτυπήσει το 2χρονο παιδί σου; Πως αντιδράς;

Περιστατικό στην παιδική χαρά

Ακούω μια μαμά να λέει σε ένα παιδάκι συνοφρυωμένη, πολύ νευριασμένη και με πολύ έντονο τρόπο : «Τι κάνεις ΡΕ; Μην τον ακουμπάς είπα! Φύγε από εδώ ΡΕ!!!». Που να πάει το μυαλό μου; Σκέφτηκα θα είναι κάποια μαμά που επιπλήττει το δικό της παιδί. Αμ δε! Μιλούσε έτσι σε ξένο παιδάκι που τρέχοντας ακούμπησε το δικό της και το έσπρωξε. Λογικό να το σπρώξει, παιδική χαρά είναι, τα παιδιά παίζουν, τρέχουν, σκουντιούνται, πέφτουν κάτω. Αν επέπληττα κάθε παιδί που σκουντούσε το δικό μου, θα είχα μαλώσει με όλα τα παιδάκια. Το θεώρησα τόσο χαζό. Δεν μου αρέσει καθόλου όταν άλλες μάνες τα βάζουν με παιδιά. Μα είναι παιδιά! Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβεις ότι ΔΕΝ τα βάζεις με παιδιά;

Έρχεται το παιδί της να κάνει τσουλήθρα. Ακολουθεί ο Mini Me. Κάθεται και αυτός και περιμένει να κάνει τσουλήθρα. Περιμένοντας αρχίζει και χτυπάει τα πόδια του. Χτυπάει το άλλο παιδάκι στην πλάτη. Και τότε βλέπω ένα χέρι να χτυπάει τα πόδια του παιδιού μου και να του φωνάζει: «Τι κάνεις εκεί ΡΕ; Πας καλά;».

Λέω από μέσα μου, δεν το ζω εγώ αυτό. Από μέσα μου ήθελα να την πάρω από το μαλλί να της σβουρίξω δυο περιποιημένες και να της ζητήσω το λόγο που έχει το θράσος να χτυπάει και να φωνάζει ξένο παιδί. Όμως κιουρία, κράτησα την ψυχραιμία μου και ήρεμα και με σιγανή φωνή της είπα «Εεε, εντάξει, ηρέμησε λίγο. Παιδί είναι και δεν το έκανε επίτηδες.»

Και τότε άρχισε το show! Άρχισε να τσιρίζει σαν τρελή!

«Τι παιδί ΡΕ; Χτύπησε το παιδί μου στην πλάτη! Άντε τράβα μάζεψε το παιδί σου!»

Αυτό ήταν! Ποιος με είδε και δεν με φοβήθηκε. Περιέγραψα με κάθε λεπτομέρεια και φωνάζοντας για να ακούσουν όλοι, τι έκανε στο δικό μου παιδί αλλά και στο άλλο παιδάκι. Δεν θα στο κρύψω, συγχύστηκα πολύ.

«Εδώ βρήκες να ξεσπάσεις; Εδώ είναι παιδική χαρά κυρά μου!»

Μην έχοντας τι να απαντήσει και μετά από πολύ σκέψη, άρχισε να ουρλιάζει σχεδόν κλαίγοντας ότι πείραξα το παιδί της και ότι είμαι … μεθυσμένη.

Έμεινα άφωνη. Speechless. Ήταν σοκ για εμένα η αντίδραση της και δεν είπα κάτι άλλο, σκέφτηκα ότι προφανώς η γυναίκα έχει μεγάλο πρόβλημα.

Έχω παρατηρήσει κάποιες αχαρακτήριστες αντιδράσεις από γονείς όταν κάποιο παιδί σπρώξει ή ακουμπήσει το δικό τους, του στυλ: «Χτύπα τον, τι κάθεσαι;» (συγχαρητήρια και χειροκρότημα γονιέ, ωραία προτροπή), αλλά τόσο απίστευτη αντίδραση ποτέ.

Δεν σκέφτηκα ποτέ να μαλώσω κάποιο παιδί που χτύπησε το δικό μου. Είτε ηθελημένα είτε καταλάθος. Είναι παιδιά! Και θα παίξουν και θα σπρώξουν και θα χτυπηθούν. Μην παρεξηγηθώ, δεν θα επέτρεπα ποτέ επίσης να δείρει κάποιο άλλο παιδί το δικό μου άσχημα, αλλά πιστεύω πάντα υπάρχει ο τρόπος! «Μη αγάπη μου, δεν χτυπάμε» είναι σαφώς καλύτερο από το ξύλο και τις φωνές. Και αν βρεθείτε σε ανάλογη θέση, μιλήστε στο άλλο παιδάκι με ήρεμο τόνο, μόνο έτσι μπορείτε να ηρεμήσετε την κατάσταση και αυτό είναι που χρειάζεται εκείνη τη στιγμή.

Είμαι κατηγορηματική σε αυτό! Δεν έχει κανένας δικαίωμα να χτυπήσει ή να φωνάξει σε κανένα παιδί, δικό του ή ξένο! (να δείρει ξένο παιδί; Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω ρε παιδιά!!!) Πόσο μάλλον μια γυναίκα που είναι ήδη μάνα!

Και κάτι τελευταίο. Μια ενήλικη γυναίκα χτύπησε ένα ξένο 2χρονο μωρό. Είχε πολύ κόσμο. Όλοι καθόταν και κοιτούσαν σαν να μην τους αφορούσε. Αυτός ο ωχαδερφισμός με εξοργίζει! Δεν περίμενα να με υποστηρίξει κανείς, αλλά το ότι κοιτούσαν με τη λογική «Οκ, άλλο ένα show στην παιδική χαρά, φτάνει που δεν έδειρε το δικό μου παιδί» με έκανε να συγχυστώ ακόμα περισσότερο!

Είμαι μαμά μόνο 2 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι έχω να δω πολλά ακόμα…