Ας μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπάνε το δάσκαλο
Πριν από κάποια χρόνια, ο δάσκαλος-μαζί με τη μαμή, τον παπά και… το χωροφύλακα-ήταν ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο. Η αυθεντία του ήταν ευρέως αναγνωρισμένη και κανείς δεν τολμούσε να τον αμφισβητήσει, ακόμη και όταν ασπαζόταν τη γνωστή ρήση “το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”. Τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Ο δάσκαλος είχε πάντα δίκιο. Πάντα! Ακόμα και όταν δεν είχε.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει…πάρα πολύ. Ο δάσκαλος και η δασκάλα, όλων των σχολικών βαθμίδων (από νηπιαγωγείο μέχρι πανεπιστήμιο), έχει καθαιρεθεί από το θρόνο του. Είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος. Που τον πληρώνουμε εμείς, δηλαδή ο μπαμπάς και η μαμά. Και δε δουλεύει και πολύ. Και σχεδόν πάντα έχει άδικο. Άρα μας μαλώνει άδικα. Και μας βάζει και πολλά! Ασκήσεις, θεωρία, φυλλάδια… ουφ!!! Ή δε μας βάζει τίποτα γιατί θέλει να δουλεύουμε στο σχολείο…τεμπέλης δηλαδή. Και όλο μας αδικεί στη βαθμολογία.
Από το ένα άκρο λοιπόν βρεθήκαμε μέσα σε λίγες δεκαετίες στο άλλο άκρο. Γιατί ως γνωστόν είμαστε ο λαός των άκρων. Αλλά όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι “παν μέτρον άριστον”. Το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα της ελληνικής πραγματικότητας σίγουρα είναι, αν όχι απογοητευτικό, αποθαρρυντικό. Τις πταίει όμως; Και ποιος αλήθεια ωφελείται από το να τα βάζουμε με το δάσκαλο;
Σίγουρα όχι ο ίδιος ο δάσκαλος. Ίσως να ακουστεί παράξενο σε κάποιους, αλλά το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι ένα από τα επαγγέλματα με το μεγαλύτερο κοινωνικό και εργασιακό άγχος. Η αμφισβήτηση από το γονιό, το μαθητή και την κοινωνία γενικότερα, επιτείνει αυτό το άγχος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας δυστυχισμένων και κατ’ επέκταση ανεπαρκών επαγγελματιών. Με θύματα φυσικά τα παιδιά μας.
Σίγουρα δεν ωφελούνται τα παιδιά μας. Ο δάσκαλος είναι ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστευόμαστε τη μόρφωση και τη γαλούχηση τους. Πολλές φορές είναι με τα παιδιά μας περισσότερες ώρες από εμάς τους ίδιους. Ο μαθητής είναι προτιμότερο να σέβεται, να αγαπά και κυρίως να εμπιστεύεται το δάσκαλο ή τον καθηγητή του, παρά να τον απαξιώνει. Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι σίγουρο πως θα δώσει τους ανάλογους καρπούς.
Ας βοηθήσουμε λοιπόν να χτιστεί αυτή η εμπιστοσύνη. Δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητούμε τη δουλειά, την κρίση, την πρακτική του δασκάλου μπροστά στο παιδί μας. Ακόμα και όταν έχουμε τις ενστάσεις μας, ίσως να είναι καλύτερο να δίνουμε χρόνο και ευκαιρία. Αν ο μαθητής ακούει το γονιό του να κατηγορεί τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ή αξιολογεί ο δάσκαλος, σίγουρα θα πάψει να τον σέβεται. Οφείλουμε να συνεργαζόμαστε μαζί του και να επαινούμε το λειτούργημά του, ακόμη και αν δε συμφωνούμε απόλυτα μαζί του. Να είστε σίγουροι ότι θα το εκτιμήσει και θα προσπαθήσει περισσότερο.
Ας μάθουμε λοιπόν στα παιδιά μας να αγαπάνε το δάσκαλό, με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες του.
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!
(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)
