Το φετινό καλοκαιρινό μου φλερτ
Οι φετινές καλοκαιρινές μου διακοπές ήταν ξεχωριστές με πολλούς τρόπους. Έκανα συλλογή από πολύ όμορφες αναμνήσεις και έχω πολλά να θυμάμαι. Ένα από αυτά ήταν ένα πολύ γλυκό καλοκαιρινό «φλερτ» που θα θυμάμαι για πάντα! Ο Απόστολος! Ήταν πολύ γλυκός και ευγενικός! Με κάλεσε μέχρι και στο σπίτι του!
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή!
Η ιστορία:
17/08/2014
Με τον Husband είμαστε γνωστοί τακα-τούκες. Εξασκούμε το «άθλημα» 11 χρόνια τώρα και μπορεί πολλοί από εσάς να εκνευρίζεστε με τους ρακετάκιδες στις παραλίες, αλλά εμείς το λατρεύουμε! Σε κάθε ευκαιρία λοιπόν, θα παίξουμε ρακέτες.
Ήταν ένα απογευματάκι στην καρδιά των διακοπών μας, στην παραλία του Άγιου Ιωάννη Πηλίου, όταν ο Husband έπαιζε ήδη ρακέτες με έναν φίλο μας και πήγα και εγώ, ουσιαστικά «χώθηκα» στην παρέα τους και παίζαμε «τριάδα». (είμαι σπασικλάκι το ξέρω 🙂 )
Όταν με είδε ο Απόστολος να παίζω, ήρθε κοντά μας. Μάζευε τις χαμένες μπαλιές και τις έδινε πάντα σε εμένα. Πράγμα σπάνιο, γιατί συνήθως προτιμούν να τις δίνουν στον Husband. (Ίσως γιατί υποτιμούν τις δυνατότητές μου; Χχχχα, κούνια που τους κούναγε, χεχεχε)
«Έλα «κορίτσιιι» πιάσε!!!» μου έλεγε και μου πετούσε τα μπαλάκια.
«Ευχαριστώ πολύ» του έλεγα εγώ.
«Ρίξε και σε μένα, το ίδιο είναι», του είπε σε κάποια φάση ο Husband
«Όχι, όχι, έλα «κορίτσιιι» πιάσε!» έλεγε ο Απόστολος και συνέχισε να δείχνει την προτίμησή του.
«Μπορείς να με λες Λίζα» του είπα.
«Εντάξει Ρίζα! Έλα Ρίζα πιάσε!»
Τον διόρθωσα μια δυο- φορές, αλλά ήταν τόσο χαριτωμένο που μου άρεσε και εμένα αυτό το γλυκό ψεγάδι και δεν του ξαναείπα τίποτα 🙂
Σταμάτησα να παίζω ρακέτες (για να είμαι ειλικρινής με έδιωξαν με τον τρόπο τους, τους χαλούσα είπαν το παιχνίδι γιατί ήθελαν να παίξουν πιο δυναμικά και εγώ δεν μπορούσα να ακολουθήσω) και αποτραβήχτηκα στην άκρη. Ο Απόστολος ήρθε κάθισε δίπλα μου και πολύ ευγενικά ζήτησε να παίξουμε μαζί ρακέτες. Βρήκαμε άλλη μια ρακέτα και αρχίσαμε να παίζουμε μαζί.
Σε κάποια φάση παρατάει τη ρακέτα και έρχεται στο μέρος μου. Απλώνει τα χέρια του και με αγκαλιάζει.
«Να σου πω στο αυτί;»
«Βεβαίως Απόστολε να μου πεις!» και έσκυψα στο μέρος του.
«Θέλεις να έρθεις σπίτι μου; Να παίξουμε την κοκκινοσκουφίτσα; Εγώ θα κάνω τον λύκο! Εσύ την κοκκινοσκουφίτσα!»
«Και την γιαγιά ποιος θα την κάνει;» του απάντησα.
«Χμμμ», κοιτάζει γύρω του… «Πες και τον άντρα σου να έρθει, θα την κάνει αυτός!» και δείχνει τον Husband, ο οποίος έπαιζε ανυποψίαστος ρακέτες.
«Μπααα, δεν νομίζω ότι μπορεί να παίξει τη γιαγιά, γιατί παίζει ρακέτες τώρα» του είπα. «Άρα; Τι κάνουμε; Εγώ λέω να συνεχίσουμε τις ρακέτες ή αν θες να παίξουμε κάτι άλλο» και συμφώνησε.
Μετά από λίγο ήρθε η ώρα να φύγει. Χαιρετηθήκαμε και πήγα να κάτσω στη βάση μου. Ήρθε πίσω μου τρέχοντας. Μου ξαναπρότεινε να πάω σπίτι του και αρνήθηκα ευγενικά.
«Κοίτα, μπορούμε να κάνουμε και το άλλο. Χμμ, θα μείνω εδώ μαζί σου!»
Του εξήγησα για ποιο λόγο δεν γίνεται και του αντιπρότεινα να συναντηθούμε την επόμενη μέρα για να ξαναπαίξουμε. Συμφώνησε και έφυγε αφού ξαναχαιρετηθήκαμε.
Δεν πέρασαν 3 λεπτά και ξαναεπέστρεψε κρατώντας μια όμορφη, λευκή, πλακουτσωτή πέτρα.
«Αυτό είναι για σένα, στο κάνω δώρο, για να με θυμάσαι!»
«Είναι η πιο όμορφη πέτρα που έχω δει ποτέ μου Απόστολε!!! (και το εννοούσα!) Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!! Θα την κρατήσω για να σε θυμάμαι!!!»
Καλά καταλάβατε! Ο Απόστολος ήταν ένα γλυκύτατο πιτσιρίκι 4 ετών! Και φυσικά αστειεύομαι χρησιμοποιώντας τη λέξη «φλερτ». Όμως μπήκε μέσα στην καρδιά μου και τον αγάπησα πολύ (με αγάπη μητρική )και ας τον είδα για μισή ώρα. Ήταν τόσο γεμάτη! Πήρα τόσα πολλά! Και ένιωσα τόσο όμορφα!
Μια παιδική, όμορφη ψυχούλα, με ξεχώρισε από όλες τις «Ρίζες» (χεχεχε, από τότε ο Husband με λέει συνέχεια Ρίζα 🙂 ) της παραλίας και διάλεξε εμένα για να περάσει εκείνη τη μισή ώρα! Νιώθω πολύ ξεχωριστή.
Για την ιστορία:
Οι φίλοι μας που παρακολουθούσαν το γεγονός με ρώτησαν αν θα πάρω μαζί μου την πέτρα που μου έκανε δώρο ο Απόστολος.
«Φυσικά και θα την πάρω, εννοείται! Είναι από τα πιο όμορφα δώρα που μου έχουν κάνει ποτέ!»
Και πραγματικά είναι! Τώρα που γράφω την έχω δίπλα μου. Μάλιστα θα την αξιοποιήσω κατάλληλα, γιατί ο Απόστολος μπορεί να μην το ήξερε, αλλά από μικρή τρελαίνομαι να μαζεύω όμορφες, λευκές, πλακουτσωτές πέτρες από την παραλία και να τις ζωγραφίζω.
Θα ζωγραφίσω πάνω κάτι για τον Απόστολο. Και όσα χρόνια και αν περάσουν, θα είναι για πάντα η πέτρα που μου έκανε δώρο ο μικρός Απόστολος εκείνο το ζεστό απόγευμα του Αυγούστου. 🙂
(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)
Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!
