Όλη η φρίκη του πολέμου σε μία εικόνα
Η αλήθεια είναι πως μία εικόνα δεν ισοδυναμεί πάντα με χίλιες λέξεις. Υπάρχουν φορές που μία εικόνα δε μπορεί να σου πει τίποτα απολύτως. Και είναι και εκείνες οι φορές, εκείνες οι εικόνες… Εικόνες που σφηνώνονται πεισματάρικα μέσα στο κεφάλι σου από τη στιγμή που τις βλέπεις και σου ουρλιάζουν όλα αυτά που το φτωχό και απροβλημάτιστο, βολεμένο μυαλό σου δε μπόρεσε ποτέ να φανταστεί. Κλείνεις τα μάτια, ανοίγεις τα μάτια, πάλι εκεί… Κοιμάσαι, ξυπνάς, τρως, μιλάς, η εικόνα ακόμα εκεί…
Ο εγκέφαλός σου απλώς αδυνατεί να τη χωνέψει. Πέφτει πάνω της συνέχεια, αδύναμος να την ξεπεράσει…
Χθες το βράδυ είδα αυτή τη φωτογραφία. Μία φωτογραφία που τράβηξε ο Αμερικανός φωτογράφος Τζο Ο’Ντόνελ το 1945 στην Ιαπωνία του πυρηνικού ολέθρου και της ανθρώπινης κατάπτωσης. Ο φωτογράφος ταξίδευε σε όλη την Ιαπωνία για εφτά μήνες, μετά την έκρηξη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, θέλοντας να αποτυπώσει τις καταστροφές που υπέστη η χώρα.
Ένα απόγευμα, παρατήρησε ένα μικρό αγόρι να περπατά προς το χώρο όπου έκαιγαν τους νεκρούς. «Ήταν περίπου 10 χρονών. Κουβαλούσε ένα μωρό στην πλάτη του. Εκείνη την εποχή στην Ιαπωνία βλέπαμε πολύ συχνά παιδιά να παίζουν, ενώ είχαν δεμένα τα μικρότερα αδέλφια τους στην πλάτη. Αλλά αυτό το αγόρι ήταν διαφορετικό», περιέγραψε ο φωτογράφος.
Ο μικρός δεν φορούσε παπούτσια, αδιαφορούσε για το κρύο και στη στάση του σώματός του διαγραφόταν στρατιωτική πειθαρχία.
Στάθηκε όρθιος μπροστά στην είσοδο του χώρου καύσης, χωρίς να μιλά.
Το μωρό που είχε δέσει στην πλάτη του ήταν ασάλευτο, σαν να κοιμόταν βαριά. Περίμενε πέντε με δέκα λεπτά, μέχρι που τον είδαν οι εργαζόμενοι. Τον πλησίασαν και με αργές κινήσεις έλυσαν το σχοινί που έδενε το μωρό. Τότε ο φωτογράφος που κατέγραφε τις εικόνες αντιλήφθηκε ότι ήταν νεκρό.
Οι άντρες το τοποθέτησαν πάνω σε μία πυρά και ο αδελφός του στάθηκε ακίνητος, με τα μάτια καρφωμένα πάνω του. Δάγκωνε τα χείλη του τόσο δυνατά, που μάτωσαν.
Μετά από ώρα, αφού η φωτιά είχε αρχίσει να σβήνει, το αγόρι γύρισε την πλάτη και έφυγε ήσυχα….
Από χθες το βράδυ, η εικόνα αυτής της φωτογραφίας έχει κάνει κατάληψη στο μυαλό μου. Το αγόρι με τα ματωμένα χείλη και την ξεσκισμένη ψυχή είναι η εικόνα που θα έχει ο πόλεμος για το βολεμένο μου μυαλό για όλο το υπόλοιπο της ζωής μου.
Ξέχασα να σου πω. Πριν λίγο διαπίστωσα κατά τύχη πως σήμερα είναι η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης. Και φυσικά η εικόνα άρχισε να μου γαργαλάει τη συνείδηση…
Τη φωτογραφία βρήκα στο mixanitouxronou.gr
