Η μόδα των 90’s που θέλω να ξεχάσω
Θέλω να ξεχάσω, αλλά δε μπορώ… Προσωπικά η δεκαετία αυτή αποτελεί δεκαετία στην οποία, περπάτησα πάνω στα τακούνια της μαμάς, αλλά και πάνω σε «σπορτέξ», έπαιξα στις πλαζ με κουβαδάκια και αργότερα με αυτού του είδους τη ρακέτα που κολλούσε το μπαλάκι, έδωσα το παρόν σε κοσμικά παιδικά πάρτυ και λάνσαρα περήφανα το streetstyle της εποχής.
Για μένα λοιπόν τα 90’s είναι μια δεκαετία που προσπάθησε να απαλλαγεί από την κάρνιβαλ διάθεση των 80’s, μάλλον ανεπιτυχώς. Δε θα αναφερθώ όμως σε τάσεις που λάνσαραν τα τοπ μόντελ της εποχής ούτε οι περίλαμπροι σταρ του Χόλιγουντ, αλλά εγώ και εσύ. Wanna be fashion icons που τότε πιστέψαμε πως ήμασταν cool, τώρα όμως τα κομματάκια των τάχα μου προχώ φωτογραφιών μας τα πήρε και τα σήκωσε ο αγέρας.
Μερικά από τα πιο ντροπιαστικά θεάματα της εποχής ήταν: Το συρματόπλεγμα στο λαιμό. Πρόκειται για ένα είδους περιδέραιο που κολλούσε στο λαιμό ως άλλο tribal –λέμε τώρα- tattoo. Φυσικά δεν ήταν από ασήμι, δεν ήταν ούτε καν φο. Ήταν πλαστικό, αρχικά μαύρο αλλά αργότερα κερδίζουν έδαφος και τα χρωματιστά. Ένα αξεσουάρ που δεν προσέδιδε έστω μια χαριτωμενιά στην όλη παρουσία, πόσο μάλλον class. Την μεγάλη επιτυχία του κολιέ ήρθε να συμπληρώσει και το δαχτυλίδι σετ. Φορέθηκε με καμάρι από κάθε έφηβη που ήθελε να δείχνει up-to-date σε θέματα Styling.
To κολάν με λάστιχο. Το κολάν αποτελεί διαχρονικό κομμάτι κάθε γκαρνταρόμπας, άλλωτε ως απαραίτητο για την fit, άλλωτε για αυτή που αγαπά τα στενά. Το κολάν των 90’s όμως διέφερε από τα υπόλοιπα ως προς το ότι διέθετε ένα απολύτως περιττό λάστιχο που αγκάλιαζε τα πατουσάκια σου. Το σετάκι συμπλήρωνε oversized μάλλινο ή φορμέ που φοριόταν άνετα και ως πυτζάμα.
Γυαλί του John Lenon Το πιο μίνιμαλ γυαλί της ιστορίας. Χαρακτηριζόταν από λεπτό ή και ανύπαρκτό σκελετό και ολοστρόγγυλο ή οβάλ φακό. Σε έκανε να φαίνεσαι –μάλλον- καρικατούρα του εαυτού σου, παρόλα αυτά το τίμησες μέχρι και το τέλος της δεκαετίας.
Φόρμα με κουμπί Αυτό και αν δεν ήταν τάση. Η unisex επιλογή για την ώρα της γυμναστικής. Το ύφασμα έφερνε προς λαμέ και η ρίγα πλησίον της σειράς των κουμπιών ήταν γεγονός. Τα τελευταία κουμπιά άνοιγαν για να καλύψουν το χοντροκομμένο μεν, χιλιοπερπατημένο δε Fila. Τα θαυμάζεις μετά από χρόνια, γελάς και αναρωτιέσαι τι στην ευχή σκεφτόσασταν οι της γενιάς σου.
Πάω στοίχημα δε πως θεωρείς πως σήμερα έχεις ανέβει με στυλ κάμποσα επίπεδα καλογουστιάς…Θα λες τα ίδια άραγε μετά από δέκα χρόνια; Δε νομίζω…
