Παρκάρω παράνομα και επιστρέφω σε λίγο
Παρκάρω παράνομα. Σε πεζοδρόμιο, σε ράμπες αναπήρων, σε οποιοδήποτε χώρο δεν επιτρέπεται να παρκάρω. Καταλαμβάνω το χώρο που κανονικά έχει οριστεί για εσένα. Αν είσαι πεζός ή κυκλοφορείς με καρότσι δεν μπορείς να περάσεις και πρέπει να κάνεις κύκλους για να βρεις χώρο για να συνεχίσεις το δρόμο σου. Αν όμως είσαι κινείσαι με αναπηρικό αμαξίδιο, απλά δεν μπορείς να περάσεις. The End.
Σου αφήνω σημείωμα «Επιστρέφω σε λίγο».
Ή επειδή είμαι «μάγκας» και καραμπουζουκλής δεν σου αφήνω τίποτα, γιατί έλα μωρέ, πως κάνεις έτσι τώρα και τι έγινε;
Και αν γινόταν κάποτε το αντίθετο; Πως θα ένιωθε ο μάγκας και καραμπουζουκλής;
Πριν μερικό καιρό έγινε μια κίνηση στη Λισαβόνα που έφερε σε αμηχανία πολλούς. Αναπηρικά καροτσάκια είχαν καταλάβει όλες τις θέσεις παρκινγκ, με ένα σημείωμα πάνω που έγραφε «Επιστρέφω σε λίγο».
Την ίδια κίνηση έκανε και το σωματείο ΑΜΕΑ Καρδίτσας τον Φεβρουάριο που μας πέρασε.
Με αυτό τον τρόπο ήθελαν να δείξουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά στις μετακινήσεις τους, εξαιτίας των ανθρώπων που παρόλο δεν έχουν κινητικά προβλήματα, καταλαμβάνουν με τα αυτοκίνητά τους χώρους που είναι φτιαγμένοι για τα άτομα με αναπηρία.
Δείτε πόσο οξύμωρο είναι.
Όταν κάποιος παρκάρει σε μια απαγορευμένη θέση, αν του πεις κάτι, θα σου απαντήσει ότι βιάζεται και ότι δεν έβρισκε άλλη θέση παρκινγκ.
Γιατί θα πρέπει το άτομο με αναπηρία να κατανοήσει αυτόν τον αστείο λόγο, από τη στιγμή που ο μάγκας, έχει τη δυνατότητα να παρκάρει και μερικά μέτρα πιο εκεί και να περπατήσει για να φτάσει στον προορισμό του.
Σκέφτηκε ποτέ κανένας «μάγκας» ότι ο άνθρωπος με κινητικά προβλήματα δεν έχει την ίδια δυνατότητα και το πιθανότερο είναι να εγκλωβιστεί; Όχι βέβαια. Γιατί;
Είναι θέμα παιδείας, νοημοσύνης, αξιοπρέπειας για να το σκεφτείς και δυστυχώς οι «μάγκες» αυτοί δεν κατέχουν τίποτα από όλα αυτά.
Οι άνθρωποι που ζουν σε μια κοινωνία, οφείλουν να διευκολύνουν τους συνανθρώπους τους, ειδικά εκείνους που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Αντί αυτού, η διευκόλυνση γίνεται πάντα και μόνο προς όφελος δικό τους. Δεν καταλαβαίνουν το λάθος τους, γιατί το θεωρούν κάτι τελείως ξένο από την δική τους κατάσταση.
Μόνο που αυτό που δεν θυμούνται είναι ότι η αναπηρία είναι μια κατάσταση που μπορεί να βρεθεί ο καθένας…
Φαντάζομαι και ελπίζω στη μέρα που οι ασυνείδητοι θα είναι μόνο η εξαίρεση και όχι ο κανόνας και θα είναι δακτυλοδεικτούμενοι. Να ντρέπονται να το κάνουν γιατί δεν θα είναι αποδεκτό.Ή γιατί πολύ απλά ίσως κάποτε καταλάβουν το λόγο που απαγορεύεται να το κάνουν.
Είναι στο δικό μας χέρι, ανεξάρτητα αν είμαστε άτομα με αναπηρίες ή όχι…
(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)
Η σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!
