Αν ήξερα πριν κάνω παιδιά
Αν ήξερα πριν κάνω παιδιά τι σημαίνει πραγματικά η έλλειψη ύπνου. Να κοιμάσαι από λίγο έως καθόλου…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδιά πόσες φορές θα έπρεπε να μαζέψω εμετούς (και όχι μόνο) από παντού…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδιά ότι η επαναλαμβανόμενη λέξη «Μαμά! Μαμά! Μαμά! Μαμά!» θα μου τρυπούσε τα μηνίγγια και θα ήθελα μερικές φορές απλά να μην απαντήσω…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι θα έμενα στην τουαλέτα παραπάνω ώρα απλά και μόνο για να μείνω λίγο μόνη μου…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι έστω και αυτή η λίγη ώρα στην τουαλέτα θα διακοπτόταν από χτυπήματα μικροσκοπικών χεριών που θέλουν να με βγάλουν έξω…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια πόσες φορές θα έπρεπε να πω ένα πράγμα ξανά και ξανά και ξανά και να μην γίνεται. Πόση υπομονή και επιμονή χρειάζεται για να γίνει…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι κάθε συμβουλή ειδικού για τον θυμό, τα ξεσπάσματα, την έλλειψη σεβασμού, την ανυπακοή των παιδιών μου θα ήταν χαμένος χρόνος…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι «αγαπάω τα παιδιά μου» δεν σημαίνει ότι έχω Ιώβεια υπομονή 24 ώρες το 24ωρο…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι μερικές φορές στο τέλος μας ακόμη δύσκολης ημέρας, η σκέψη και μόνο να βρεθούμε στο κρεβάτι με τον άντρα μου θα με έκανε να κουραστώ…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να επικεντρωθώ πλήρως σε κάτι άλλο εκτός από τα παιδιά μου…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν τα πράγματα δεν γίνονται πιο εύκολα, απλά είναι διαφορετικά…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια ότι κάθε φορά που θα αποτύγχανα σαν μητέρα θα με έριχνε τόσο πολύ και θα ένιωθα τόσες τύψεις…
Αν ήξερα πριν κάνω παιδια πόσο δύσκολη είναι η σωστή ανατροφή τους και πόσες θυσίες χρειάζεται…
Αν τα ήξερα πριν κάνω παιδιά όλα αυτά… πάλι θα τα έκανα
Γιατί αν δεν τα έκανα…
Δεν θα ήξερα το θαύμα της ζωής, ένα μικρό φασολάκι να μεγαλώνει μέσα στο σώμα σου και να γίνεται άνθρωπος.
Δεν θα ήξερα την μυρωδιά ενός νεογέννητου που σε κάνει να πλημμυρίζεις από αγάπη και να νιώθεις ευλογημένη.
Δεν θα ήξερα την μαγεία του να αποκοιμιέται ένα μωρό στην αγκαλιά σου και να μη θέλεις να το αφήσεις.
Δεν θα ήξερα την ανεπανάληπτη συγκίνηση του να βλέπεις το παιδί σου να τα καταφέρνει, να περπατάει, να χρησιμοποιεί το γιογιό, να κάνει πρώτη φορά ποδήλατο, να γράφει τις πρώτες του λεξούλες.
Δεν θα ήξερα ότι ένα γέλιο του παιδιού σου μπορεί να ξαναφέρει τον ήλιο στη ζωή σου ακόμη και τις πιο άσχημες μέρες.
Δεν θα ήξερα πόσο υπέροχο είναι να βλέπεις την καθημερινή, σταδιακή εξέλιξη ενός μικρού ανθρώπου που έφερες εσύ στη ζωή.
Δεν θα ήξερα την περηφάνια που νιώθεις όταν βλέπεις να τα καταφέρνουν σε δύσκολες καταστάσεις και να χρησιμοποιούν τα μέσα που τους έμαθες εσύ για να τα καταφέρουν.
Δεν θα ήξερα πόση αχαλίνωτη χαρά θα μπορούσε να σου φέρει ένα θριαμβευτικό κατόρθωμα του παιδιού σου.
Δεν θα ήξερα πόσο απροσδόκητη χαρά θα μπορούσε να υπάρχει στον συνεχή αγώνα του να γίνεις καλύτερη μητέρα.
Δεν θα ήξερα πως το να χάσω τον εαυτό μου μέσα στη μητρότητα, θα μπορούσε να με οδηγήσει στο να βρω μια πιο δυνατή, ισχυρή, πραγματική εκδοχή του εαυτού μου.
Δεν θα ήξερα τη ζεστή, γλυκιά πληρότητα της αγάπης, με τρόπο που μόνο μια μητέρα μπορεί να αγαπηθεί.
Δεν θα ήξερα την δύναμη της αγάπης, με τρόπο που μόνο μια μητέρα μπορεί να αγαπήσει.
Δεν θα ήξερα ότι ο πόνος και οι δυσκολίες της διαδρομής αντισταθμίζονται από την χαρά, την ομορφιά και το θαύμα του ταξιδιού…
Αν ήξερα πως είναι πραγματικά η μητρότητα πριν κάνω παιδιά… Θα το έκανα ξανά και ξανά
Μετάφραση από το κείμενο της Annie Reneau
Λίζα
Κοινοποίησε λοιπόν αυτό το άρθρο για να το δουν και άλλοι γονείς. Όμως μην το αντιγράψεις χωρίς άδεια.
Ακολούθησε μας αν θέλεις επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
3 Comments
Πόσο ανταποκρίνετε στην πραγματικότητα!πολύ τρυφερα γραμμένο..
την καλησπέρα μας!
Αν ήξερα πριν κάνω,όχι πολλά,αλλά ένα και μοναδικό παιδί,πόσο κοντά στα ψυχοφάρμακα θα φτάσω,θα προτιμούσα να μείνω μόνος για ΠΑΝΤΑ!!!Δεν κάνω καθόλου πλάκα.Στο στρατό στις ειδικές δυνάμεις που υπηρέτησα περνούσα ΠΟΛΥ καλύτερα!Δεν κάνουν αυτά για εμένα αλλά που να το ήξερα;Όλοι λέγανε ότι τα παιδιά είναι ευλογία.Κολοκύθια τούμπανα.ΚΟΛΑΣΗ ΣΚΕΤΗ ΕΙΝΑΙ!!!
Να συμπληρώσω ότι το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να καταφέρω να ανεχθώ τις ιδιοτροπίες της γυναίκας μου,η οποία μετά τη γέννα έχει γίνει κάτι άλλο από αυτό που γνώρισα.Ήταν νευρόσπασμα βεβαια αλλά με σπρώχνει σε περίεργα και σκοτεινά μονοπάτια.Θεωρώ σχεδόν σίγουρο ότι μια μέρα θα τους αφήσω.Και αυτή η μέρα δε θα αργήσει να έρθει.Το θέμα είναι να το συζητήσω και να υποστω όλη τη μανούρα ή να τους παρατήσω και να αφήσω απλά το χαρτί του διαζυγίου και τις ανατροφές κτλ;Είμαι σε μεγάλο μπέρδεμα.Όση αγάπη μου έχει απομείνει επισκιάζεται από τη μιζέρια που έχει περιπέσει στη ζωή μου.Ή αυτοκτονία λοιπόν ή αυτό.Προτιμώ να ζήσω και να τους προσέχω οικονομικά και υλικά από μακριά.Δεν ξέρω αν φαίνομαι κακός αλλά δε βρίσκω άλλη διέξοδο,ειλικρινά.