Αγαπημένε μου – Σε λίγα χρόνια θα είμαστε πάλι μόνο οι δυο μας

Αγαπημένε μου - Σε λίγα χρόνια θα είμαστε πάλι μόνο οι δυο μας

Αγαπημένε μου σύζυγε – Σε λίγα χρόνια θα είμαστε πάλι μόνο οι δυο μας

Αγαπημένε μου σύζυγε

Σε λίγα χρόνια θα ζούμε σε ένα σπίτι με μικρά πρόσωπα μόνο σε κορνίζες.

Το ψυγείο μας δε θα έχει ζωγραφιές και μαγνητάκια με την αλφαβήτα. Ούτε δαχτυλιές από μικρά χεράκια.

Σε λίγα χρόνια θα υπάρχει ένα κρεβάτι αρκετά μεγάλο. Σε λίγα χρόνια δεν θα μας πιέζουν στον ύπνο μας μικροί αγκώνες και μικρά γόνατα. Και τα πρωινά, τα πόδια μας δεν θα αιωρούνται πια στις άκρες του κρεβατιού.

Σε λίγα χρόνια θα υπάρχει ένα βάζο τοποθετημένο στο τραπέζι.

Και θα παραμένει εκεί, γιατί δεν θα υπάρχουν μικρά χεράκια να το μετακινήσουν.

Θα υπάρχουν τολμηρά φλιτζάνια, ποτήρια και κούπες στην άκρη του τραπεζιού.

Και δεν θα είναι απαγορευτικό γιατί κανείς δεν θα τα ρίξει κάτω.

Θα υπάρχει ένα τραπεζικό υπόλοιπο που φαίνεται λίγο πιο μεγάλο.

Η τσάντα μου δεν θα ξεχειλίζει με παιδικά πράγματα μέσα.

Σε λίγα χρόνια δε θα μας παίρνει περισσότερο από 10 δευτερόλεπτα για να μπούμε στο αυτοκίνητο.

Θα υπάρχει ένα ημερολόγιο που δεν θα είναι γεμάτο με μαθήματα κολύμβησης, μαθήματα χορού. Δεν θα υπάρχουν πια πουθενά λασπωμένα αθλητικά παπούτσια.

Και θα γνωριστούμε για τρίτη φορά. Η πρώτη φορά ήταν πριν τα παιδιά. Η δεύτερη ήταν μαζί με τα παιδιά. Και η τρίτη θα είναι τότε που μόνο δύο μπουφάν θα κρέμονται στην πόρτα.

Θα υπάρχει ένα καθαρό αυτοκίνητο, ο μόνος θόρυβος θα είναι το βουητό του ραδιοφώνου.

Δεν θα υπάρχουν ατελείωτες ερωτήσεις και δεν θα ακούμε φωνές από το πίσω κάθισμα.  Σε λίγα χρόνια δε θα τις ακούμε καθόλου αυτές τις μικρές φωνές.

Θα υπάρχουν βραδιές που θα μπορούμε να βγούμε και να πάμε όπου θέλουμε. Χωρίς να ανησυχούμε για τα παιδιά.  Σε λίγα χρόνια δε θα κοιμόμαστε με το ένα μάτι ανοιχτό περιμένοντας τον ήχο από τα μικρά ποδαράκια στο διάδρομο.

Σε λίγα χρόνια θα έχουμε ένα είδος ελευθερίας που την αισθάνομαι κάπως βαριά αυτή τη στιγμή.

Θα υπάρχει ένα σπίτι που θα είναι καθαρό. Ίσως θα έχουμε καινούργιο ανοιχτόχρωμο καναπέ. Στο σαλόνι δε θα πατάμε ούτε Lego ούτε παιχνίδια.

Στην πραγματικότητα, δε θα υπάρχει πουθενά πολύ χρώμα. Θα σου λέω θυμάσαι πώς μισούσαμε που όλα ήταν τόσο χρωματιστά;

Θυμάσαι που υπήρχε τόση ευτυχία;

Θα υπάρχει ένα τραπέζι που θα μας φαίνεται πολύ μεγάλο πια. Δε θα διαπραγματευόμαστε μπουκιές λαχανικών και δε θα σκουπίζουμε μικρά χεράκια και στόματα.

Αλλά μερικές φορές θα ακούγεται ένα χτύπημα στην πόρτα και το τραπέζι θα γεμίζει ξανά.

Θα μπορούμε να πηγαίνουμε στο μπάνιο όποτε θέλουμε χωρίς επισκέπτες. Δε θα χρειάζεται να κλεινόμαστε εκεί μέσα από κανέναν. Θα υπάρχει πάντα ζεστός καφές.

Δεν θα είμαστε ποτέ ξανά κουρασμένοι με τον ίδιο τρόπο. Αλλά ο χρόνος θα μας έχει μεγαλώσει όπως και να έχει.

Θα έρθουν δύσκολες στιγμές που θα κάνουν αυτές τις στιγμές να φαίνονται εύκολες, αλλά θα θυμόμαστε.

Θα θυμόμαστε τις πρώτες λέξεις, τις βρεφικές μπούκλες. Τα «σ’ αγαπώ». Τις στιγμές που παραλίγο να σπάσουμε και πώς κρατούσαμε ο ένας τον άλλον μέσα στον πανικό.

Θα γελάμε και θα κλαίμε όπως κάναμε τότε.

Υπάρχει μια ζωή στο μέλλον και έρχεται για εμάς κάθε μέρα.

Ας παρασυρθούμε λοιπόν στο όμορφο χάος που έχουμε αυτή τη στιγμή μπροστά μας.

Ας κάνουμε το μέλλον να περιμένει λίγο ακόμα.

Γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτή τη ζωή μαζί σου στο τώρα.

Ελεύθερη μετάφραση από το υπέροχα συγκινητικό κείμενο της Jessica Urlichs  στο lovewhatmatters.com

Σίγουρα πριν φύγεις θα θέλεις να διαβάσεις επίσης και το άρθρο “Θα έρθει μια μέρα που δε θα χτυπούν μικρά χεράκια την πόρτα του μπάνιου σου”

Λίζα

Μοιράσου αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς! Όμως μην το αντιγράψεις χωρίς άδεια.

Οι σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

RECENT POSTS
FOLLOW ME ON