Εγώ τη χρειάζομαι την παρέλαση …
Παραμονή 25ης Μαρτίου. Χθες καμάρωσα το μεγάλο μου γιο στη γιορτούλα του παιδικού σταθμού. Είπε ποίημα και τραγούδησε. Δε θα το κρύψω, συγκινήθηκα η μανούλα. Στο τέλος της γιορτής τα παιδιά μας τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο. Και ξαφνικά τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ποτάμι…
Δεν είμαι σοβινίστρια. Δεν πιστεύω πως οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο. Δε νομίζω ότι είμαστε ξεχωριστοί. Δεν τρέφω κανένα αρνητικό συναίσθημα για κανένα λαό του κόσμου.
Αγαπάω όμως τη χώρα μου. Αγαπάω την Ελλάδα. Αγαπάω που είμαι Ελληνίδα. Αγαπάω το γεγονός ότι μεγαλώνω δύο Έλληνες. Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να νιώθει κομμάτι ενός συνόλου, με το οποίο μοιράζεται κοινές εμπειρίες. Τη γλώσσα του, τον πολιτισμό του, τα φαγητά του, την ιστορία του, το μέλλον του. Το έθνος είναι μια έννοια που ολοκληρώνει τον κάθε άνθρωπο. Τον περικλείει, τον αγκαλιάζει, τον εξυψώνει.
Έχω κλάψει κι άλλες φορές ακούγοντας τον εθνικό μας ύμνο ή βλέποντας τη σημαία μας. Όταν έγινα σημαιοφόρος στο σχολείο, όταν παρέλασα, όταν πήγα πρώτη φορά το γιο μου στην παρέλαση. Σε αυτήν την παρέλαση που κάποιοι θέλουν να την καταργήσουν και κάποιοι την καπηλεύονται. Σε αυτήν την παρέλαση που τα τελευταία χρόνια καταλήγει σε πεδίο μάχης και που τώρα πια χρειάζεσαι διαπιστευτήρια για να την παρακολουθήσεις. Ναι, αυτή η παρέλαση εμένα ακόμη με συγκινεί.
Εγώ λοιπόν χρειάζομαι την παρέλαση, τη σημαία, τον εθνικό ύμνο. Θέλω να μάθω στα παιδιά μου ότι ανήκουν κάπου. Όχι για να μισήσουν, αλλά για να αγαπήσουν. Πιστεύω πως σήμερα τα παιδιά μας, περισσότερο από άλλες φορές πρέπει να μάθουν να αγαπούν την Ελλάδα. Πώς να αγαπήσεις τον κόσμο αν δεν έχεις μάθει να αγαπάς την ίδια σου τη χώρα; Η αγάπη για το κοινωνικό σύνολο, η προσφορά στην κοινωνία, ο αγώνας για τους πολλούς χρειάζεται ερείσματα, χρειάζεται σημαία. Τη σωστή σημαία.
Πέρα από τις τυμπανοκρουσίες, τις εξέδρες, τους επίσημους και τις άστοχες δηλώσεις τους για υπομονή, τέτοιες μέρες γιορτάζει η σημαία μας, το έθνος μας, εμείς. Και πάντα τέτοιες μέρες νιώθω λίγο πιο περήφανη ως Ελληνίδα. Και δε χρειάζομαι κανένα είδος διαπίστευσης για να το νιώσω αυτό, ούτε για να μάθω στα παιδιά μου να το νιώθουν.
Α! Και δεν απολογούμαι. Γιατί τα τελευταία χρόνια ακόμη και αυτήν την αγάπη για την πατρίδα, κάποιοι την έχουν οικειοποιηθεί, φέρνοντας όλους εμάς στη δυσάρεστη θέση να μετράμε τα λόγια μας και τα συναισθήματα μας…
(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)
Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!
