Έλα μωρέ! Εσύ θα σώσεις τον κόσμο;

Έλα μωρέ! Εσύ θα σώσεις τον κόσμο;

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

Κόψ’ τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους…

Αυτό μας μάθανε να λέμε!

Και αν μιλήσω; Και αν σου πω; Και αν φωνάξω ότι έχω και έχεις δίκιο;

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν είναι πια εδώ, γιατί κάποιοι ήταν κακοί, ήταν νταήδες. Αλλά κυρίως επειδή κάποιοι σιωπούσαν.

– Σςς ας μη μιλάω καλύτερα, δεν είναι δουλειά μου, θα μπλέξω, άστον να το χειριστεί μόνος του δεν είναι μωρό, τι δουλειά έχω εγώ; Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Ή μήπως εγώ θα σώσω τον κόσμο;

– Μα γιατί κανείς δεν κάνει κάτι; Είμαι σίγουρος ότι κάποιος θα κάνει κάτι. Ίσως και να μην κάνει. Αλλά και πάλι τι με νοιάζει; Στο σπίτι μου γίνονται όλα αυτά;

– Χάθηκε το παιδί. Ίσως αν μιλούσα τότε… Αλλά και τι να πω; Εγώ θα τον έσωζα;

– Βρέθηκε το παιδί… Νεκρό… Τελικά έπρεπε να είχα μιλήσει. Το πιθανότερο είναι ότι αν μιλούσα ο Βαγγέλης θα ήταν ζωντανός τώρα…

Ο Βαγγέλης αντιπροσωπεύει τον κάθε Βαγγέλη που πέρασε από τη ζωή μας και δεν μιλήσαμε όταν έπρεπε, δεν κάναμε τίποτα για να σωθεί ο Βαγγέλης. Μπορεί μάλιστα κάποτε να ήμασταν και εμείς Βαγγέλης… Ποτέ δεν έκανε κανείς τίποτα. Γιατί αυτή η κοινωνία είμαστε. Και δεν είναι το bullying μόνο, είναι κάθε στιγμή που μπορείς να βοηθήσεις έναν άνθρωπο και δεν το κάνεις…

Όπως τότε που χτυπούσε ένα νταγλάρι με μανία το κεφάλι της μικροσκοπικής κοπέλας του στον τοίχο, απόγευμα καλοκαιριού, απέναντι από την πιο πολυσύχναστη καφετέρια της περιοχής μου. Το κατάλαβα επειδή κάποιοι μαντράχαλοι γελούσαν και έδειχναν «Κοίτα μαλάκα, θα της σπάσει το κεφάλι χαχαχαχα»

Αυτόματα και χωρίς να σκεφτώ σηκώθηκα και πήγα στο μέρος του, φωνάζοντάς του να την αφήσει. Η κοπέλα βρήκε ευκαιρία και έτρεξε, δεν έχω δει άνθρωπο να τρέχει τόσο γρήγορα ξανά. Έφαγα πολύ βρίσιμο, όμως δεν με ένοιαζε. Γιατί αυτό έπρεπε να κάνω.

Να σώσω έναν άνθρωπο, να σώσω την κοπέλα, να σώσω τον κόσμο…

Ακόμη και αν πολλοί είχαν τα σωματικά προσόντα να το κάνουν δεν το έκανε κανείς.

Αυτό που ξεχνάμε συχνά να δείξουμε, να μάθουμε, να διδάξουμε στα παιδιά μας είναι η υπεράσπιση. Να υπερασπιστούμε αυτό και αυτόν που πρέπει, αυτό που θέλουμε και αυτό που θεωρούμε σωστό. Και ξέρετε γιατί; Γιατί εμείς δεν είμαστε παράδειγμα για τα παιδιά μας σε αυτό τον τομέα.

Μίλα παιδί μου! Μη φοβάσαι! Ύψωσε το ανάστημά σου! Πράξε κάτι από το να μη πράττεις τίποτα! Είναι αδικία δεν το βλέπεις; Σήμερα αδικούν τον φίλο σου και αύριο εσένα, δεν το βλέπεις; Άσε τους άλλους που δεν μιλάνε. Φοβούνται!

Σώσε τον κόσμο, βάλε ένα λιθαράκι. Εσύ μπορείς να σώσεις τον κόσμο.

Γιατί αν δεν τον σώσεις εσύ, δεν θα τον σώσει κανείς…

Γιατί για την ασχήμια αυτού του κόσμου δεν φταίνε μόνο οι πράξεις των κακών, αλλά και η απραξία των καλών…

Γιατί θα έρθει μια μέρα που θα μας βαραίνει πιο πολύ το ότι μάθαμε στα παιδιά μας να φοβούνται και να μη μιλάνε, από ότι να τους δείξουμε πως να υπερασπίζονται το δίκαιο…

Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ,

εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο.

Αν χαθεί, εγώ θα φταίω

Νίκος Καζαντζάκης

Η σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα