Καληνύχτα Aylan. Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει …
Απόψε το βράδυ θα βάλουμε όλες τα παιδάκια μας στο κρεβατάκι τους. . .
Θα ξαπλώσουμε δίπλα τους, θα τους χαϊδέψουμε τα μαλλάκια, θα χώσουμε τις μύτες μας στο λαιμουδάκι τους και θα μυρίσουμε τη θεια μυρωδιά τους.
Θα τα αγκαλιάσουμε σφιχτά και ενώ ίσως δε βολευόμαστε, δε θα τολμήσουμε να αλλάξουμε θέση μη τυχόν και ξεβολευτούν από την αγκαλιά μας. . .
Θα ψάξουμε να τους πούμε ένα παραμύθι για καληνύχτα. . . Ένα παραμύθι που θα τα νανουρίσει και θα τα βυθίσει σε 1000 θάλασσες απαλού και ανέμελου ύπνου, που θα τους πει ότι στο τέλος ζουν «αυτοί καλά κι εμείς καλυτέρα». . .
Μόνο που μέσα σου θα σε τρώει ότι ο μικρούλης Aylan δεν ανήκε ούτε στους «εμείς» ούτε στους «αυτοί». Και ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ ούτε το καλά ούτε το καλυτέρα γιατί απλά ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ.
Και θα φέρνεις στο μυαλό σου τη μαμά του και θα ευχαριστείς το Θεό που δεν είσαι εσύ στη θέση της και που έχεις το μωρό σου αγκαλιά. Όχι χωρίς τύψεις βέβαια, μα έτσι είναι η ανθρωπινή φύση.
Και θα περάσεις όλο το βράδυ να σκέπτεσαι πως να προφυλάξεις το παιδί σου «από τους κακούς». Πως θα το προστατέψεις από τον πόνο του κόσμου και από την κακία, πως θα κρύψεις το άσχημο τούτο πρόσωπο του κόσμου απτα αγγελικά ματάκια του. . .
Και τελικά θα πεις το παραμύθι, όλες θα το πούμε το παραμύθι.
Και θα νανουριστεί μαζί και ο μικρούλης Aylan…
Καληνύχτα Aylan. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ…
Αντιγόνη Ακριτίδου
Το κείμενο της Αντιγόνης νομίζω αντιπροσωπεύει κάθε μαμά απέναντι σε όλο αυτό το σοκ και την θλίψη. Μακάρι να ήμουν εκεί να μπορούσα να σώσω τον Aylan και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Μακάρι εμείς οι μαμάδες να είχαμε μαγικές δυνάμεις να σταματούσαμε μαγικά τον πόλεμο και να παίρναμε στην αγκαλιά μας όλα τα παιδιά του πολέμου. Και όλα αυτά να ήταν ένα κακό όνειρο.
Ονειρεύομαι να γεννηθεί το παιδί που θα ρωτήσει «Μαμά τι ήταν ο πόλεμος;»
Αφήνω το κείμενο της Αντιγόνης με το νανούρισμα που αγαπούσε ο δικός μου Aylan όταν ήταν μικρούλης και τον έπιανε ο ύπνος.
Καληνύχτα Aylan, καληνύχτα μωρό μου…
Σημείωση: Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να αναπαράγουμε εικόνες του μικρού Aylan γιατί δεν το αντέχω πάνω από όλα εγώ. Ο Aylan έχει την ίδια ηλικία με τον Mini Me. Όταν πρωτοείδα εικόνες του Aylan, κάποια περίεργη ρύθμιση του εγκεφάλου με έκανε να θέλω να πιστέψω ότι κοιμάται. Δεν πέθανε. Ίσως επειδή πολλές φορές σε παρόμοια στάση κοιμάται και ο Mini Me. Όταν λοιπόν είδα αυτό το σκίτσο με τον Aylan να κοιμάται όντως στο κρεβατάκι του, είπα ότι αυτό μπορώ να το μοιραστώ. Γιατί κάπως έτσι θα έπρεπε να τελειώσει αυτή η ιστορία στην πραγματικότητα…
Η σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα
One Comment
Αν επιτρέπεται.. θα ήθελα να πω ότι ο συναισθηματισμός, που πηγάζει από το ότι σκεφτόμαστε το δικό μας παιδί στη θέση του άτυχου πρόσφυγα, δεν βοηθά και όχι μόνο δεν βοηθά, στην πραγματικότητα αδρανοποιεί.. όπως και κάθε άλλη διανοητική κίνηση.. το να δικαιολογήσουμε το γεγονός ως αναπόφευκτο (“δυστυχώς συμβαίνουν αυτά”) ή να δικαιολογήσουμε την αδράνεια μας (“δεν μπορώ να κάνω τίποτα που να λύσει το πρόβλημα”) ή να γίνουμε παρανοϊκά σκληροί (“καλά να πάθουν, αυτοί αντί να αγωνίζονται λιποτάκτησαν και ήρθαν εδώ”) ή οτιδήποτε άλλο.. όλα αυτά είναι αντιδράσεις που πηγάζουν από την σκέψη μας, που είναι περιορισμένη (γιατί βασίζεται στην γνώση και στην εμπειρία, που είναι εκ φύσεως περιορισμένη) και διαιρετική (η σκέψη μας στο ψυχολογικό πεδίο πάντα δρα προς όφελος του Εγώ, εναντίον των συμφερόντων που συγκρούονται με το δικό μας) και άρα διαιωνίζει το πρόβλημα, δεν το λύνει..
Αν δούμε την Αλήθεια του παραπάνω τότε παύουμε να ενδιαφέρομαστε για τέτοιες διανοητικές προσεγγίσεις, ο νους σιωπά.. και τότε φαίνεται να προβάλλει μια Ολιστική Δράση που δεν υποθάλπει την διαίρεση και την σύγκρουση, που δεν περιέχει αμφιβολία , φόβο ή μετάνοια.. μια τέτοια Δράση πρέπει να αναζητήσουμε.