Η μαμά μου με ευχαρίστησε που κράτησε τα παιδιά μου

Η μαμά μου με ευχαρίστησε που κράτησε τα παιδιά μου

Θέλω να σας πω κάτι που δεν ακούτε ή διαβάζετε συχνά. Κάτι που δεν περίμενα ούτε εγώ να περιγράψω ή να γράψω. Κάτι που μου έκανε την καρδιά μου να ανθίσει και να μοσχοβολήσει.

Ξέρω ότι πολλοί από τους γονείς παλεύουν με την έλλειψη βοήθειας. Που δεν έχουν κανέναν γύρω τους για να τους κρατήσει τα παιδιά για να βγουν έστω για ένα ποτό. Μα αυτό που συνέβη, υπερβαίνει κάθε “βοήθεια”. Είναι η ίδια η ζωή. 

Η μαμά μου κράτησε τα παιδιά μου χθες το βράδυ και με ευχαρίστησε γι’ αυτό. Ναι, όσο και αν ακούγεται παράδοξο και περίεργο, εκείνη ευχαρίστησε εμένα… Ήρθε σπίτι μου για να κρατήσει τα παιδιά μου και με ευχαρίστησε!

Η μαμά μου πάντα μας καθησύχαζε εμένα και τον αδερφό μου. Δεν μας άφηνε ποτέ μόνους μας όταν ήμασταν αναστατωμένοι.

Μας άφηνε να μοιραστούμε το κρεβάτι της. Παίρναμε μικρούς γλυκούς υπνάκους στην αγκαλιά της. Μας θήλαζε μέχρι που απογαλακτίσαμε φυσικά.

Και μια μέρα, όλα αυτά τελείωσαν…

Μια μέρα, μετατραπήκαμε σε αντιδραστικούς και ατίθασους εφήβους που ήθελαν να περνούν χρόνο μαζί με τους φίλους μας. Όχι με τη μαμά τους.

Και μετά, αρκετά αργότερα, μια μέρα παντρευτήκαμε και οι δύο και κάναμε δικές μας οικογένειες.

Χθες το βράδυ, ο σύζυγός μου και εγώ βγήκαμε έξω. Όχι κάπου μακριά. Και όχι για πολλή ώρα.

Αλλά όταν επιστρέψαμε, ανέβηκα πάνω και βρήκα τα παιδιά μου να κοιμούνται στην αγκαλιά της μητέρας μου. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κοιμούνται στην αγκαλιά μου κάθε βράδυ.

Και με τον ίδιο τρόπο που ο αδερφός μου και εγώ κοιμόμασταν στην αγκαλιά της κάθε βράδυ όταν ήμασταν παιδιά. Αγκαλιασμένοι οι τρεις τους φαίνονταν τόσο ήρεμοι και γαλήνιοι.

Ρώτησα τη μαμα μου αν είναι καλά.

Και εκείνη χαμογέλασε μέσα από τα λίγα δάκρυα που ήρθαν στα μάτια της.

Και η μαμά μου με ευχαρίστησε. Ναι, εκείνη με ευχαρίστησε.

Όσο και αν σου φαίνεται παράδοξο, με ευχαρίστησε που της έδωσα αυτές τις στιγμές πίσω. Αυτές τις στιγμές δε φανταζόταν ποτέ ότι θα τις ξαναζήσει… Πίστεψε ότι αυτές οι μέρες είχαν περάσει για τα καλά και ότι δεν θα τις ξαναζούσε ποτέ.

Μου είπε όσο και αν προσπαθεί να θυμηθεί, δεν θυμάται την τελευταία φορά που με κρατησε.

Δεν μπορεί να θυμηθεί την τελευταία φορά που με τάισε.

Δεν θυμάται ούτε την τελευταία φορά που τρύπωσα στο κρεβάτι της μέσα στη νύχτα ζητώντας της μια αγκαλιά.

Αλλά όταν αγκάλιασε τα εγγόνια της όπως αγκάλιαζε εμάς όταν ήταν να κοιμηθούμε, της ήρθαν όλες οι αναμνήσεις. Θυμήθηκε ξανά πόσο όμορφα ένιωθε εκείνες τις στιγμές. Πόσο όμορφο ήταν όλο αυτό. Πόσο ξεχωριστό ήταν.

Γιατί αυτές οι στιγμές δεν διαρκούν για πάντα.

Ακόμα κι αν μερικές φορές νιώθουμε ότι δε θα τελειώσουν ποτέ.

Μου είπε πόσο τυχερή είμαι που το κάνω αυτό κάθε βράδυ. Και πόσο τυχερή είμαι που θα έχω τη χαρά να το κάνω για λίγο ακόμα.

Χαμογέλασα. Έχει απόλυτο δίκιο.

Ακόμα και εκείνες τις μεγάλες και δύσκολες νύχτες που δεν πιστεύω ότι είναι ακριβώς τύχη όλο αυτό. Όμως στην πραγματικότητα είμαι σίγουρα τυχερή!

Το κείμενο αυτό το μετέφρασα από μια δημοσίευση της Mombastic. Το βρήκα τόσο τρυφερό και γλυκό. Και μετά από αυτό το υπέροχο κείμενο μάλλον θα χρειαστεί να το ταιριάξεις με το άρθρο “Γιατί οι γιαγιάδες φέρονται διαφορετικά στα εγγόνια από ότι στα παιδιά τους;”

Αυτά τα δύο κείμενα ταυτίζονται τόσο πολύ και δίνουν τόσες απαντήσεις. Παρόλο που το ένα είναι έρευνα που αποδεικνύει, ενώ το άλλο η εξομολόγηση μιας μαμάς. Αξίζει να τα διαβάσεις και τα δύο!

Ελεύθερη μετάφραση: Λίζα

Λίζα

Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©

Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!