Η Ημέρα της Μητέρας όταν η μαμά σου δεν είναι πια εδώ
Το συγκλονιστικό κείμενο της Nikki Pennington που ανέβασε στο facebook, μπορεί να πυροδοτήσει πολλά συναισθήματα γι’ αυτό σε προειδοποιώ.
Με σεβασμό και αγάπη σε εκείνους που έχουν αυτό το αγκάθι στην καρδούλα τους.
Ξέρεις ότι η Ημέρα της Μητέρας δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια…
Όταν πέφτει το βλέμμα σου σε μια κάρτα για την Ημέρα της Μητέρας…
Και δε μπορείς πια να την διαβάσεις και τραβάς το βλέμμα σου γρήγορα από εκεί. Είναι για εκείνους που η μαμά τους μένει εδώ και όχι στον Ουρανό.
Όταν βλέπεις διαφημίσεις με δωράκια για την Ημέρα της Μητέρας αλλάζεις γρήγορα κανάλι. Γιατί ξέρεις ότι κανένα κατάστημα δε μπορεί να της το παραδώσει.
Όταν ελπίζεις ότι δε θα σε ρωτήσει κανείς πως θα περάσετε μαζί την Ημέρα της Μητέρας, ή αν της πήρες κάποιο δώρο.
Όταν εύχεσαι να μπορούσες να της είχες πάρει ένα δώρο…
Όταν προσπαθείς να φέρεις στο μυαλό σου αναμνήσεις από την τελευταία φορά που περάσατε μαζί την Ημέρα της Μητέρας.
Όταν κοιτάς τις παλιές φωτογραφίες γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείτε να βγάλετε καινούργιες.
Όταν οι υπόλοιποι σου λένε να προχωρήσεις και να μην το σκέφτεσαι τέτοια μέρα.
Αλλά βλέπετε, η Ημέρα της Μητέρας είναι πολλά περισσότερα όταν η μαμά έχει φύγει.
Είναι ότι καταλαβαίνεις ότι πρέπει να απολαμβάνεις κάθε στιγμή μαζί της. Όχι μόνο την Ημέρα της Μητέρας.
Είναι ότι ξέρεις ότι οι κάρτες και τα δώρα που σου δίνουν τα παιδιά σου είναι υπέροχα. Αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι περισσότερος χρόνος μαζί.
Είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι σκέφτεσαι τη μαμά σου όλη μέρα, αλλά όχι με νέες αναμνήσεις.
Είναι ότι τώρα πλέον εύχεσαι να της μοιάσεις έστω και λίγο.
Είναι ότι εύχεσαι να σε βλέπει κάπου από τον Ουρανό και να συνδεθείτε έστω και για λίγο την Ημέρα της Μητέρας.
Νιώθω θλίψη για αυτήν την απώλεια. Αλλά είμαι τόσο ευγνώμων γιατί χάρη σε εκείνη κατάφερα και εγώ να γιορτάσω αυτή την Ημέρα. Δεν έχει σημασία πόσο καιρό έχει που έφυγε ή πόσο μακριά είναι. Είναι για πάντα η μαμά μου!
Γιατί η μάνα είναι σαν το αλάτι. Η απουσία της κάνει τα πάντα άνοστα. Όπως λέει και το ομώνυμο άρθρο που αξίζει να διαβάσεις.
Ακολουθεί μικρό απόσπασμα.
«Θα φύγω από τη ζωή και θα δω τι θα κάνετε» έλεγε η μάνα μου. Γελούσαμε. Γελούσε κι αυτή. Γιατί στα αστεία το έλεγε.
«Έβαλες πάλι τη κασέτα μάνα» την πείραζε ο αδερφός μου. «Ναι βρε γυναίκα» σιγοντάριζε ο πατέρας μου.
Και να τα γέλια. Και να τα πειράγματα. Πιο πολύ απ’ όλους γελούσε εκείνη. Γιατί τέτοια ήταν η μάνα μου. Ένας άνθρωπος πράος, ήρεμος, γελαστός, εκεί για όλους και τίποτα για την ίδια.
Αν ζούσε στο σήμερα, θα ήταν σαν ένα είδος καρέτα καρέτα. Σαν εξωτικό πουλί που το βλέπεις μόνο στις φωτογραφίες, για να σιγουρευτείς ότι υπάρχει δηλαδή.
«Θα φύγω και θα δω τι θα κάνετε» έλεγε σαν να έφτυνε κατάμουτρα τον θ@-νατο. Σαν να τον ξόρκιζε. Σαν να του έλεγε «καλά βλακείες λέω, εγώ θα ζήσω 1000 χρόνια».
Και τελικά έφυγε η μάνα μου…
Όπως μας το ‘χε τάξει στα αστεία, αλλά τώρα σοβαρολογούσε. Με πήρε καιρό να νιώσω στο πετσί μου τη σοβαρότητα του πράγματος. Πέρασα αυτό το κλασικό στάδιο άρνησης, που φέρεσαι σαν να μην συνέβη σε σένα. Που φαντάζεσαι ότι η μάνα πήγε ταξίδι στην Ξάνθη να δει την αδερφή της.
Απλά κάθισε λίγο παραπάνω αυτή τη φορά…
Και ζούσα με το να την περιμένω να έρθει από την Ξάνθη. Αυτό είχα πλάσει στο κεφάλι μου για να επιβιώσω. Αλλά όταν το μυαλό πάει…
Συνέχισε την ανάγνωση στο άρθρο.
Ελεύθερη μετάφραση-Επιμέλεια κειμένου: Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©
Ακολούθησε μας αν θέλεις επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
