Καμία σχέση δεν είναι δεδομένη. Μπορεί όμως να γίνει.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι δεδομένος.

Καμία σχέση δεν είναι δεδομένη.

Αυτό πια το έχω μάθει καλά. Και δεν εννοώ τη σχέση την ερωτική ή τη σχέση που έχουμε με τον σύντροφό μας…μόνο. Μιλάω για όλες μας τις σχέσεις. Με τους φίλους μας, με τους συγγενείς μας, ακόμα και με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, το αίμα μας.

Υπάρχουν άνθρωποι και σχέσεις που απλά “δεν μας κάθονται”. Όσο και να προσπαθήσουμε, ότι και να κάνουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά δε γουστάρουν τα μούτρα μας και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να αποδεχτούμε και να ζήσουμε με αυτό. Χωρίς “γιατί”! Εντάξει…ίσως με κάποια “γιατί” στην αρχή…αλλά μέχρι εκεί. Μετά οφείλουμε – στον εαυτό μας το οφείλουμε, σε ποιον άλλο;; – να το καταπιούμε και να προχωρήσουμε.

Είπαμε. Καμία σχέση δεν είναι δεδομένη. Μπορεί όμως να γίνει.

Επειδή υπάρχουν και οι άλλοι άνθρωποι, αυτοί που κάνουν τη ζωή μας υπέροχη, που τη στολίζουν με χίλια δύο χρώματα και αμέτρητα χαμόγελα.

Που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς και σίγουροι ότι μας αγαπάνε και όσο περισσότερο μας αγαπάνε τόσο περισσότερη αγάπη θέλουμε να τους δώσουμε κι εμείς.

Δε μιλάω για τέλειες σχέσεις. Μιλάω απλά για σχέσεις που αξίζουν να τις δουλεύουμε και να τις φροντίζουμε καθημερινά.

Με την αδερφή μου δεν έχω την τέλεια σχέση. Άλλωστε δεν είμαι τέλεια, δεν είναι τέλεια και πώς θα μπορούσε η σχέση μας να είναι τέλεια!

Όταν ήμασταν μικρές ήμασταν αχώριστες. Μικρή διαφορά ηλικίας, ένα παρεάκι μια ζωή, πηγαίναμε παντού μαζί. Αξιομνημόνευτες είναι οι φωτογραφίες που έχουμε από παιδιά, εκείνες οι παλιές, με το φιλμ, που έπρεπε να στηθείς για να βγεις και να μην χαλάσει η φωτογραφία και πάει χαμένο το φιλμ. Σε μία στάση, δίπλα δίπλα, χεράκι χεράκι, ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ. Κάπως έτσι όλη μας η παιδική ηλικία. Παντού μαζί!

Μετά μπήκαμε στην εφηβεία και δε θέλαμε να δούμε η μία την άλλη. Καβγάδες για τα ρούχα, τσακωμοί για ένα μολύβι ματιών, διαφορετική μουσική κουλτούρα, άλλο γούστο στα αγόρια, η περίπτωση να συνυπάρξουμε σε παρέα ήταν, εκτός από επικίνδυνη, και ανύπαρκτη.

Βέβαια – τώρα που το σκέφτομαι – τα καλύτερα βράδια, με εκείνα τα ατελείωτα γέλια που κάνουν την κοιλιά σου να πονάει και σε αφήνουν αποκαμωμένη και ευτυχισμένη, πάλι με την αδερφή μου τα περνούσα. Αλλά έξω από το σπίτι…δε σε ξέρω, δε με ξέρεις.

Και μετά γίναμε ενήλικες. Και μαμάδες. Και όλα άλλαξαν.

Σήμερα ζούμε χωριστά, σε άλλη πόλη εγώ σε άλλη πόλη εκείνη. Αλλά είναι σαν να ζούμε μαζί. Είμαστε μακριά κι όμως αχώριστες.

Όχι…η σχέση μας δεν είναι τέλεια όπως σου προείπα.

Αλλά είναι από εκείνες τις σχέσεις που την αγαπάμε και τη φυλάμε και οι δυο μας σαν κόρη οφθαλμού. Άλλωστε ακόμη είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με κάνει να γελάσω τόσο πολύ. Που τη βλέπω και ξέρω τι σκέφτεται. Και συνήθως διαφωνώ ακόμη και με τη σκέψη της κι αυτή με τη δική μου, αλλά ως δια μαγείας βρίσκουμε τον τρόπο να συμφωνήσουμε, εκμαιεύοντας το καλύτερο από αυτή τη διαφωνία. Χωρίς λόγια…μόνο με τα μάτια. Πολλές φορές χωρίς καν αυτά.

Η σχέση μου με την αδερφή μου δεν είναι τέλεια. Είναι όμως πλέον δεδομένη. Και την αγαπώ γι’ αυτό!

Για να πω την αλήθεια δε θυμάμαι πότε ακριβώς έγινε δεδομένη. Μάλλον κάπου ανάμεσα σε εκείνα τα γέλια μέχρι δακρύων και τα δάκρυα μέχρι ξεκαρδιστικού νευρικού γέλιου.

Γιατί είναι πολύ ωραίο να έχεις αδερφή ψυχή. Πόσο μάλλον αν είναι η ίδια σου η αδερφή!

Αφιερωμένο!!!

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!