Μητέρες στο facebook

Μητέρες στο facebook

Η Αντιγόνη που γράφει για το e-mama.gr, αυτή τη φορά έβγαλε τις σκέψεις της για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι μαμάδες στις ομάδες μητρότητας του Facebook. Οι διαφορετικές επιλογές, οι διαφορετικοί τρόποι, η κατάκριση, τα λάθη και οι κακοί τρόποι. Υπάρχει λύση; Μάλλον υπάρχει από ότι μας λέει και η ίδια.

Διαβάστε το κείμενο της Αντιγόνης:

Όταν έγινα για πρώτη φορά μητέρα ανακάλυψα όλες τις χαρές της μητρότητας! Προσπάθησα να γίνω η τέλεια μαμά. Σύντομα κατάλαβα ότι δε μπορώ να γίνω και ότι δεν υπάρχει. Μάλιστα κατά τη γνώμη μου, ΕΥΤΥΧΩΣ που δεν υπάρχει! Γιατί τότε θα μας έδιναν μαζί με το μωρό στο μαιευτήριο και ένα εγχειρίδιο με οδηγίες για το πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και θα είχαμε ένα κόσμο με ΤΕΛΕΙΑ ΠΑΙΔΙΑ! Δε ξέρω για σας αλλά εγώ βαριέμαι αφόρητα την τελειότητα! Επίσης ποτέ μου δε μου άρεσαν τα θέσφατα, οι κατά γράμμα οδηγίες και φυσικά η απόλυτη ομοιομορφία σε μια τέτοια περίπτωση! Διότι τα παιδιά μας διαμορφώνονται, καλώς η κακώς, κατά ένα μεγάλο ποσοστό από τις επιλογές και την προσωπικότητα της μητέρας. Γι αυτό κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός!

Όμως μαζί με τη χαρά της μητρότητας ανακάλυψα και κάτι άλλο που ούτε καν φανταζόμουν ότι υπήρχε! Τον ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΜΑΜΑΔΩΝ! Είχα τη τύχη να είμαι ταυτόχρονα έγκυος με αρκετές φίλες μου. Ήδη από την εγκυμοσύνη έβλεπα ότι υπάρχουν διαφορετικές οδηγίες στην κάθε έγκυο, ο κάθε γιατρός έδινε τις δικές του οδηγίες, η καθεμία ακολουθούσε το γιατρό της, άλλη έβαφε το μαλλί με φυτική βαφή, άλλη καθόλου, άλλη έβαφε νύχια, άλλη έκανε ένα τσιγάρο την ημέρα με τη συναίνεση του γιατρού κλπ. Ακόμα και όταν γεννήσαμε διαλέξαμε διαφορετικό δρόμο στο πως θα μεγαλώσει η καθεμία το παιδί της. 

Ξέρετε πως υπάρχουν άπειρα θέματα στο να διαφωνήσουν οι μαμάδες μεταξύ τους.

Κι όμως εγώ παρόλο που έβλεπα ότι υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές στο πως θα μεγαλώσει μια μανούλα το παιδί της, ποτέ δεν ένιωσα ανταγωνισμό με τις φίλες μου, ποτέ δεν ήρθαμε σε διαφωνία για τέτοια θέματα, η καθεμία ακολουθούσε αυτό που θεωρούσε σωστό για το παιδί και την οικογένεια της και that’s all!. Ακόμα και αυτές που δε θήλασαν με στήριζαν και με κατανοούσαν. Προφανώς διότι κι εγώ δεν υπήρξα ποτέ επικριτική για το γεγονός ότι δεν θήλασαν. Όμως γιατί άραγε να είμαι επικριτική;

Και κάπου εκεί, στο 5ο μήνα μου ως μαμά, μπήκαν οι ομάδες του fb τη ζωή μου. Και άρχισα να παθαίνω το ένα σοκ μετά το άλλο. Έβλεπα κακίες προς τις μαμάδες που δεν κατάφεραν να θηλάσουν, έβλεπα τραγικές λέξεις όπως «σκονογαλουδες», έβλεπα να χαρακτηρίζονται μωρά που σιτίζονται με φόρμουλα και με ρυζάλευρο «χοντρά, παχύσαρκα» ακόμα και «ντουλαπάκια», έβλεπα μια έπαρση και έναν συνεχή ανταγωνισμό, έμπαινα σε ομάδες και έβγαινα πολλές φορές την ίδια κιόλας μέρα, φοβόμουν να ποστάρω, να ρωτήσω κάτι πολλές φορές και έβλεπα ότι το ίδιο ένιωθαν και άλλες κοπέλες. Αφήστε που ακόμα έχω την απορία. Εγώ που θήλασα το γιο μου 9 μήνες και μετά του έδωσα σκόνη τι είμαι άραγε, σκονογαλου η θηλάζουσα;

Και φτάνει πια με τη φράση «Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, όποιος θέλει ψάχνει και ενημερώνεται»! Γιατί όταν σου δίνουν οι «ειδικοί» που έχεις εμπιστευτεί μια οδηγία, την ακολουθείς και είσαι πολύ πιο καχύποπτος απέναντι σε οδηγίες που σου δίνουν άγνωστες γυναίκες μέσω fb. Κι όμως, στην Ελλάδα δυστυχώς αυτό ισχύει και το κατάλαβα όταν την πάτησα κι εγώ από λάθος οδηγίες «ειδικών».

Μισώ το να κρίνω και ειδικά να κατακρίνω. Είμαι άνθρωπος που αντιδραστικά και μόνο θα πάω με το μέρος του αδύναμου, ακόμα και αν δεν συμφωνώ μαζί του, θα τον υποστηρίξω αν δω ότι του την πέφτουν όχι επιμένοντας ότι έχει οπωσδήποτε δίκαιο αλλά  λειτουργώντας πυροσβεστικά. Στο μόνο που δεν υποστήριξα ποτέ καμία, ούτε φίλη, ούτε “διαδικτυακή φίλη” είναι στη λεγόμενη εκπαίδευση ύπνου με τη μέθοδο «Άστο να κλάψει». Εκεί θα με βρίσκουν όλοι πάντα απέναντι τους, να λέω και να ξαναλέω το ποσό κακό κάνει αυτό στο μωρό και στην ψυχολογία του.

Όπως όμως σέβομαι εγώ τις επιλογές της κάθε μητέρας, έτσι απαιτώ να γίνονται σεβαστές και οι δικές μου επιλογές.

Πρόσφατα έγραψα ένα άρθρο για το γιο μου: Κάθε αγορομάνα είναι βασίλισσα. Στην ουσία έγραφα πιστεύοντας ότι αντιπροσωπεύω αρκετές αγορoμάνες. Μου απάντησε μια κοπέλα η όποια πάνω κάτω έλεγε ότι ακυρώνουμε τους άντρες μας όταν μιλάμε με τόσο «ερωτικά» λόγια για τους γιους μας κλπ.

Στο καπάκι αρχίζω να βλέπω διάφορους γιατρούς να λένε εμμέσως πλην σαφώς πως ο θηλασμός και η συγκοίμιση από ένα σημείο και μετά δεν ωφελεί το παιδί αλλά καλύπτει τη συναισθηματική ανασφάλεια της μητέρας, της αναπληρώνει συναισθηματικά κενά κλπ (για τις «φροϋδικές» βλακείες που έφτασαν στα αυτιά μου, περί οιδιπόδειου και υιών που επιθυμούν να δολοφονήσουν τον πατέρα τους ούτε καν θα μπω στον κόπο να σχολιάσω).

Επίσης γυναίκες που σχολιάζουν ότι οι θηλάζουσες μητέρες έχουν παραμελήσει την εμφάνιση τους, κατά συνέπεια και τον άντρα τους, δε μπορούν να βγουν μαζί του βράδυ για ένα ποτό κλπ και έτσι ο άντρας αισθάνεται παραγκωνισμένος, ότι η συγκοίμιση με το μωρό κάνει κακό στη σχέση του ζευγαριού και στη σεξουαλική του ζωή…

Εν ολίγοις, τα δυο άκρα των μαμάδων είναι: Όσες δεν θηλάζουν είναι σκονογαλουδες, άρα κακές μητέρες. Όσες θηλάζουν και κοιμούνται με τα μωρά τους έχουν παραμελημένη εμφάνιση, παραμελημένο σύντροφο, η ζωή τους πριν το μωρό ήταν άδεια και χωρίς νόημα και γι αυτό έπεσαν με τα μούτρα στο παιδί, για να καλύψουν δικά τους κόμπλεξ και ανασφάλειες…

Ε λοιπόν δεν είναι έτσι κύριες μου, σας έχω νέα! Δεν θηλάζω το παιδί μου για να καλύψω δικές μου ανασφάλειες η γιατί αυτό με κάνει καλύτερη μητέρα από άλλες. Θηλάζω γιατί αυτό μου λέει το ένστικτο μου να κάνω, γιατί μπορώ, γιατί με γεμίζει χαρά. Και γιατί είναι πολύ πιο οικονομικό και βολικό. Στην ουσία δεν είμαι σε καμία περίπτωση καλύτερη μαμά, απλά είμαι βολεψακιας και καλοπερασάκιας… Έστω όμως ξαναλέω, αυτό μου προσφέρει και χαρά. Υπάρχουν γυναίκες όπως η μητέρα μου που την ώρα που θήλαζαν ένιωθαν θλίψη, δεν τους άρεσε καθόλου η διαδικασία ούτε πλημμύριζαν με χαρά την ώρα του θηλασμού. Είναι απόλυτα κατανοητό και σεβαστό.

Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείται κακό το να καλύπτει η μητέρα δικά της συναισθηματικά κενά μέσω του (μακροχρόνιου) θηλασμού. Από πότε είναι κακό να επιζητεί κάνεις την αγάπη; Και αν στην τελική δεν την βρίσκει από κανέναν άλλον γιατί είναι κακό να την επιζητεί και να τη βρίσκει στο μωρό της; Σε τι κάνει κακό η αναπλήρωση των συναισθηματικών κενών μέσω του παιδιού; Είναι καλύτερα δηλαδή να μένουν αυτά τα κενά ανεκπλήρωτα;

Μήπως θαρρείτε πως αυτό σημαίνει ότι η μητέρα θηλάζει με το ζόρι το μωρό η το νήπιο; Ότι δηλαδή το παιδί δε θέλει πλέον να θηλάσει και η μητέρα το βάζει με το ζόρι; Για προσπαθήστε να βάλετε το γιο μου που είναι 2,5 χρονών να κάνει κάτι με το ζόρι και θα καταλάβετε τι εννοώ! Επίσης προσπαθήστε να ταΐσετε την κόρη μου 9 μηνών ενώ δεν πεινάσει (αρκεί να μην το κάνετε στην κουζίνα μου) και θα καταλάβετε ότι κανένας δε μπορεί να βάλει ένα παιδί να θηλάσει με το ζόρι.

Και κάτι ακόμα. Η θεωρία για τη συγκοίμηση που κάνει κακό στη σχέση, την παραμέληση του συντρόφου μας και της εμφάνισης μας λογά του θηλασμού, το ότι δε μπορούμε να βγούμε βράδυ η να πάμε μια εκδρομή χωρίς τα παιδιά, το ότι πέσαμε με τα μούτρα στα παιδιά γιατί πριν η ζωή μας δεν είχε νόημα και ήταν βαρετή και άδεια, σας έχω κι εκεί εξήγηση! Σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως η ζωή μιας γυναικάς  πριν τα παιδιά να ήταν παρά πολύ γεμάτη; Με μπουζούκια, εξόδους, φίλους, εκδρομές, παρέες, ταξίδια, διακοπές, τρέλες νεανικές; Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να είχε κάποια χορτάσει απ όλα αυτά, διότι η ζωή της ήταν όχι άδεια αλλά πολύ γεμάτη; Ότι αφού νιώθει μετά απ’ όλα αυτά πληρότητα, αποφασίζει να αφοσιωθεί στο παιδί της και για κάποιο διάστημα να κάνει μια παύση  απ τις εξόδους, τα ποτά και τα ξενύχτια για να ζήσει στο 100% αυτή τη νέα, πρωτόγνωρη φάση της ζωής της, που έξαλλου δε κρατάει και για πολύ.

Και ακόμα ότι με τον άντρα της μπορεί μια γυναίκα να έχει μια τόσο ειλικρινή σχέση με αληθινούς δεσμούς, που να μπορεί να κοιμηθεί με το παιδί της η να το θηλάσει όπως και όσο πρέπει, χωρίς να ανησυχεί ότι ο άντρας της θα ζηλέψει η θα της κάνει μούτρα που δε μπορούν να βγουν βράδυ η που δεν κοιμούνται μόνο οι 2 τους. Δε θα τη δει άβαφη και θα ξενερώσει γιατί η ουσία της σχέσης τους είναι άλλου. Κι όμως, οι σχέσεις αυτές είναι οι πιο δυνατές γιατί δεν υπάρχει ίχνος ανασφάλειας, αντιθέτως υπάρχει αμοιβαία  εμπιστοσύνη για τα συναισθήματα του ενός προς τον άλλον.

Αυτό που θέλω να πω τέλος με όλα αυτά είναι ότι δεν υπάρχει συνταγή για έναν πετυχημένο, τέλειο γάμο και τέλεια παιδιά, μα ακόμα και αν υπήρχε εγώ προσωπικά δε θα την εφάρμοζα! Γιατί θεωρώ ότι ο κόσμος μας δε χρειάζεται τέλειους ανθρώπους, τέλεια παιδιά και τέλεια ζευγάρια. Θα ήταν καταπιεστικό και βαρετό.

Χρειάζεται απλά λίγη περισσότερη κατανόηση και επιείκεια, αυτό μόνο. Να είναι σεβαστές οι επιλογές του καθενός. Να βγάλουμε απ’ τη ζωή μας όσο γίνεται περισσότερο την κατάκριση και την έπαρση, να ασχολιόμαστε λιγότερο με το τι κάνουν οι άλλοι και περισσότερο με το πως θα γίνουμε εμείς καλύτεροι. Ας συζητάμε μεταξύ μας οι μαμάδες, χωρίς διάθεση για νουθεσία, ας ανταλλάξουμε απόψεις, ας ακούσουμε επιχειρήματα και η μαγκιά είναι να πείσουμε κάποιον για κάτι χωρίς να έχει καταλάβει καν ότι συμφώνησε μαζί μας! Ας ενημερώσουμε όσες μανούλες ζητιάνε πληροφορίες και αν βλέπουμε ότι πέφτουμε σε τοίχο ας προσπεράσουμε. Ελπίζω ότι θα έρθει σύντομα η μέρα που δε θα υπάρχει πια μητέρα που στήνεται στον τοίχο από άλλες μητέρες για τις επιλογές της.

Υ.Γ Υπάρχουν κάποιες ομάδες που είναι άξιες θαυμασμού και κάνουν καταπληκτική δουλειά, χωρίς ίχνος κριτικής διάθεσης αλλά αντιθέτως με ειλικρινή πρόθεση να βοηθήσουν, το λέω αυτό μετά από μια τεραστία βόλτα σε αρκετές ομάδες θηλασμού, μαμαδοσυμβουλων κλπ. Πλέον είμαι συνειδητά σε 5-6 ομάδες, που είναι πραγματικά όλες διαλεγμένες μια προς μια και οι διαχειρίστριες κάνουν εξαιρετική δουλεία. Ψάξτε λοιπόν την ομάδα που σας ταιριάζει, σίγουρα υπάρχει!

Κείμενο: Αντιγόνη Ακριτίδου

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Έχεις μια ιστορία ή κάτι να μας πεις; Εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε!

Στείλε μας e-mail στο [email protected]

  Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

              Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!