Αγαπητή νέα μαμά – Απόψε θα ήθελα να ήμουν στη θέση σου
Χθες ειδωθήκαμε για πρώτη φορά με ένα μωρό αγαπημένων μας φίλων, που περίμενα πώς και πώς να συναντηθούμε. Ένα ολοκαίνουργιο μικρό ανθρωπάκι σε αυτή τη ζωή.
Ένα ανθρωπάκι που δεν έχει ιδέα ακόμα τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο και ζει μόνο με το δικό του αγνό ένστικτο.
Το πήρα αγκαλιά και το άφησα να με περιεργαστεί αφού ήταν η πρώτη μας συνάντηση. Το πήρα αγκαλιά και αναρωτιόμουν αν ήξερε πόσο πολύ το αγαπάω ήδη.
Και εκείνο που μου φάνηκε περίεργο ήταν ότι εντελώς αυτόματα προσάρμοσα ξανά, μετά από τόσα χρόνια, την αγκαλιά μου για ένα τόσο μικρό μωρό. Μάλλον είναι κάτι σαν το ποδήλατο.
Δεν ξεχνιέται ποτέ!
Δεν ήθελα να το αφήσω. Για όση ώρα ήταν κουμπωμένο μέσα στην αγκαλιά μου, ήθελα να είμαστε μαζί. Μου έλειψε τόσο, μα τόσο πολύ αυτή η αγκαλιά, η πιο γλυκιά και ειλικρινής από όλες!
Από μέσα μου σκεφτόμουν «Πόσο τυχερή είσαι μαμά! Τι υπέροχο δώρο της ζωής! Απόψε θα ήθελα να ήμουν στη θέση σου… » Και εκείνη τη στιγμή κοίταξα τη μαμά του μωρού που έκλειναν τα βαριά μάτια της από την κούραση και την αυπνία.
Τότε θυμήθηκα ότι και εγώ κάπως έτσι ήμουν εκείνες τις ημέρες. Αλλά παρόλα αυτά…
Αγαπητή νέα μαμά … Απόψε θα ήθελα να ήμουν στη θέση σου.
Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά αυτή η εκκωφαντική ησυχία πλέον τα βράδια στο σπίτι μας, χωρίς τα μεταμεσονύχτια καλέσματα ενός μικρού μωρού… με κάνει να λαχταρώ να τα ακούσω άλλη μια φορά.
Θυμάμαι, δεν είναι ότι δε θυμάμαι… Θυμάμαι ότι ήμουν κουρασμένη, πραγματικά εξαντλημένη, όπως είσαι και εσύ τώρα. Δεν έπαθα αμνησία. Φυσικά και θυμάμαι ότι υπήρξαν και νύχτες που πίστευα ότι σίγουρα θα κρατούσαν για πάντα. Νύχτες ατελείωτης εξάντλησης που μερικές φορές έφευγαν και δάκρυα από τον πόνο της κούρασης.
Αλλά αλήθεια, απόψε θα επέστρεφα σε εκείνες τις νύχτες.
Απόψε θα ήθελα να νιώσω αυτήν την ελαφριά αγκαλιά και ζεστασιά, την μικροσκοπική. Θα ήθελα να νιώσω αυτή την τοσοδούλικη γροθιά να πιάνει το δάχτυλό μου, νιώθοντας ασφάλεια και σιγουριά. Τόσο γλυκό κράτημα, που νομίζεις ότι δε θα το αφήσει ποτέ.
Αγαπητή νέα μαμά … Απόψε θα ήθελα να ήμουν στη θέση σου.
Αλήθεια σου λέω. Και μόνο αλήθεια θα σου πω.
Δεν θα σου έλεγα ποτέ να απολαύσεις κάθε στιγμή. Φυσικά και η φράση «Απόλαυσε κάθε στιγμή» είναι μια ουτοπία και δεν μπορεί να συμβεί. Δεν θα σου το έλεγα ποτέ γιατί ξέρω πολύ καλά ότι η πίεση να νιώσεις χαρά όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, προσθέτει μόνο βάρος στην ψυχή.
Αν υπάρχει κάποιος σε πιέζει με “τοξική θετικότητα” διάβασε το άρθρο “Πώς η τοξική θετικότητα κάνει τις μαμάδες να νιώθουν ανεπαρκείς;”
Αλλά θα σου πω το εξής.
Θα σου πω ότι είναι πιθανό να έρθει μια μέρα που θα εύχεσαι και εσύ να μπορούσες να επιστρέψεις σε αυτό που ζεις τώρα. Ότι μπορεί και εσύ να θελήσεις να ξαναζήσεις πολλές από αυτές τις στιγμές.
Ότι ίσως θα λαχταρήσεις και εσύ να νιώσεις ξανά την ελαφριά αγκαλιά και ζεστασιά, την τόσο μικροσκοπική.
Να ακούσεις μέσα στην απόλυτη ησυχία την γλυκιά αναπνοή και να κοιταχτείς με εκείνο το βαθύ βλέμμα που μόνο ένα μωρό μπορεί να σου δώσει.
Θα σου πω να μη φοβάσαι, γιατί χάνονται πολύτιμες στιγμές από το άγχος του φόβου.
Θα σου πω να μην προσπαθείς για το τέλειο. Το τέλειο δεν υπάρχει και δεν μπορείς να το κυνηγήσεις, αλλά σίγουρα η προσπάθεια για να το πετύχεις σου ρουφάει ενέργεια και χαρά από τη ζωή.
Να ξέρεις ότι οι νύχτες είναι μεγάλες. Αλλά τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα.
Να ξέρεις επίσης ότι είναι απολύτως εντάξει να μην απολαμβάνεις την κάθε στιγμή. Και μπορεί να χάσεις και κάποιες στιγμές. Είναι ok, έχει συμβεί σε όλες τις μαμάδες. Αλλά ίσως αυτά ακριβώς μπορεί να κάνουν εμένα, ή αύριο εσένα, να μας λείπει αυτή η περίοδος που τα παιδιά μας είναι μωρά.
Τα παιδιά μου είναι ακόμη μικρά. Αλλά δεν είναι μωρά. Έχουμε φύγει εντελώς από τη «μαγική» περίοδο των μωρών. Ίσως μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά θα μπορούσαν να πουν περισσότερα από αυτά που λέω εγώ με τη μικρή μου εμπειρία.
Αλλά με τη μικρή αυτή εμπειρία ξέρω σίγουρα ότι ο χρόνος περνάει απίστευτα γρήγορα. Και πρέπει να θυμόμαστε ότι πολλά από αυτά για τα οποία ανησυχούμε οι μαμάδες, έχουν τρόπο να λυθούν.
Αγαπητή νέα μαμά, αυτό όμως που μου δίδαξε εμένα αυτή η νοσταλγία για εκείνη την περίοδο είναι να είμαι παρούσα και ευγνώμων για όλες τις στιγμές που μου δίνονται. Σε κάθε ηλικία.
Και ίσως έρθω μετά από 10 χρόνια για να γράψω για αυτό που ζω στο τώρα. Δηλαδή πόσο θα νοσταλγώ την περίοδο που τα παιδιά μου (που θα είναι μεγάλα τότε) ήταν στη… σημερινή ηλικία.
Υ.Γ. Αν δεν αναπολείς καμία στιγμή από την εποχή που τα παιδιά σου ήταν μωρά είναι επίσης πολύ πολύ εντάξει. Δε νιώθουμε όλες το ίδιο και είναι εντελώς ok. Αλλά είναι επίσης ok να εκφράζουμε όλες τα συναισθήματα μας.
Με έμπνευση και ελεύθερη απόδοση από το αγαπημένο κείμενο της No Mama’s Perfect που ταίριαξε τόσο πολύ στα τωρινά μου συναισθήματα.
Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως μην το αντιγράψεις χωρίς άδεια.
Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
