Οι μητέρες δεν μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα. Έτσι λένε… Ποιοι; Θα σου πω αμέσως.
Παρακάτω θα διαβάσεις ένα κείμενο, όπου με λίγες μόνο λέξεις αποτυπώνεται πλήρως η συμπεριφορά της κοινωνίας απέναντι στις μητέρες.
Αλλά από ότι φαίνεται ακόμη και τώρα, χρειάζεται να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Και θα συνεχίσουμε να την κάνουμε.
Μέχρι να μην μας αγγίζουν καν και να μην μας φυλακίζουν αυτά τα λόγια. Μέχρι να αλλάξει εντελώς το σκηνικό. Μέχρι να μη χρειάζεται να το συζητάμε πια.
Μέχρι να χαμογελάμε ήσυχες και ήρεμες γιατί θα υποστηρίζουμε η μια την άλλη και θα μας υποστηρίζει και η κοινωνία.
Μέχρι τότε…
Διάβασε το κείμενο:
Αφού απέκτησα παιδί, συνειδητοποίησα ότι, στα μάτια της κοινωνίας, οι μητέρες δεν μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα:
– Να παραπονεθούν.
Να μην έκανες παιδιά! Ποιος σου είπε να κάνεις αν δεν τα θες;
– Να κλάψουν.
Γιατί κλαις; Νόμιζες θα ήταν εύκολο;
– Να κουραστούν.
Από τι κουράστηκες; Δεν κάνεις και τίποτα!
– Να κοιμηθούν.
Είσαι τεμπέλα! Οι παλιές νοικοκυρές ξυπνούσαν από τα ξημερώματα!
– Να ξεκουραστούν.
Θα έχεις αρκετό χρόνο για αυτό αφού μεγαλώσουν τα παιδιά.
– Να μείνουν ξανά έγκυος.
Είσαι τρελή; Κι άλλο θα κάνεις; Κουνέλα είσαι;
– Να σταματήσουν να δουλεύουν.
Πώς θα υποστηρίξεις το παιδί σου; Τα έξοδα και οι υποχρεώσεις τρέχουν, κράτα τη δουλειά σου.
– Να δουλεύουν.
Ποιος θα φροντίσει το παιδί σου; Μόνο του θα μεγαλώσει;
– Να αφήσουν τα παιδιά στον παιδικό σταθμό.
Εκεί θα τα αφήσεις; Θα τα μεγαλώσουν άλλοι δηλαδή;
– Να είναι μαμά στο σπίτι.
Ο καημένος ο σύζυγος, εργάζεται πολύ σκληρά και η σύζυγός του κάθεται όλη μέρα σπίτι!
– Να είναι ανύπαντρες μητέρες.
Κανείς δεν θέλει μια γυναίκα με παιδιά, τώρα πώς θα «φτιάξει» τη ζωή της;
– Να βγαίνουν για διασκέδαση.
Είναι δυνατόν να αφήνει το παιδί με τη γιαγιά για να πάει να διασκεδάζει. Μόνο αυτό τη νοιάζει; Η διασκέδαση της;
Οι μητέρες δεν μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα. Έτσι λένε…
Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο;;;
Το 90% αυτών των φράσεων λέγονται από άλλες γυναίκες ή από το σύντροφό τους. Ας μάθουμε να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο.
Από τη σελίδα Oh Mama και την Jess Robillard.
Το ίδιο θέμα συζητήσαμε πριν από λίγα χρόνια και στο άρθρο Η απάντηση στο «Να μην έκανες παιδιά»
“Αν είχα ένα δεκαράκι για κάθε φορά που άκουσα την δικαστική απόφαση – ατάκα «Να μην έκανες παιδιά» ως απάντηση σε μητέρα, τώρα θα ήμουν πλούσια. Για κάποιο λόγο ακόμη και σήμερα, οι ανάγκες, τα παράπονα και τα θέλω μιας μητέρας θεωρούνται ένδειξη ότι κάτι δεν κάνει καλά.
Ότι αυτόματα αυτά δείχνουν ότι δεν είναι ικανή να μεγαλώσει παιδιά.
Όμως μάλλον είναι η ανάγκη των υπολοίπων να κρίνουν και να δείξουν με οποιονδήποτε τρόπο ότι είναι ανώτεροι από μια μητέρα που έχει απλά… ανάγκες.”
Αλλά και στο «Αγαπητή μαμά. Εγώ είμαι η Κοινωνία και ξέρω»
“Γεια σου! Είμαι η Κοινωνία που ζεις. Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω, να σε στηρίξω και για να κάνω το καλύτερο που μπορώ για εσένα.
Τουλάχιστον έτσι λένε όσοι με ορίζουν. Ψέμα; Αλήθεια; Τι να σου πω. Και εμένα αυτά μου είπαν ότι είμαι, αυτά λέω και θα πω και σε εσένα.
Οπότε άκου να δεις μαμά πώς έχουν τα πράγματα:
Θα πρέπει να επιστρέψεις στη δουλειά σου, είσαι δεν είσαι έτοιμη. Στους 3 ή στους 6 μήνες μετά τη γέννα. Πριν καταφέρει ο οργανισμός σου να επανέλθει, αλλά δε σε φοβάμαι εσένα. Είσαι σκυλί, θα τα καταφέρεις. Και επειδή είμαι πονόψυχη, θα φεύγεις μια ή δύο ώρες νωρίτερα για κάποιο διάστημα.”
Όπως επίσης και «Η άσχημη κριτική της κοινωνίας»
Αξίζει να τα διαβάσεις.
Επιμέλεια κειμένου: Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©
Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
