Όλοι ίδιοι και όλοι διαφορετικοί
Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι είχατε στο σχολείο σας ή στη γειτονιά σας ή στο περιβάλλον σας, παιδιά με Σύνδρομο Down. Μήπως θυμάστε πόσο σκληροί μπορούν να γίνουν οι υπόλοιποι απέναντί τους;
Έχω στο μυαλό μου δύο εικόνες, δύο αναμνήσεις.
Είμαι μαθήτρια της Δευτέρα Δημοτικού. Έχω μια συμμαθήτρια που τη λένε Νικολέτα. Η Νικολέτα έχει σύνδρομο Down. Μεταξύ άλλων, θυμάμαι μια μέρα τη Νικολέτα να φοράει μια λευκή κορδέλα στα μαλλιά. Έχουμε διάλειμμα και είμαστε στην αυλή του σχολείου. Κάποιοι συμμαθητές έχουν αρπάξει την κορδέλα της Νικολέτας και αυτή τους κυνηγάει για να την πάρει πίσω. Οι συμμαθητές πετάνε την κορδέλα ο ένας στον άλλο και η Νικολέτα τρέχει ξωπίσω τους, μέχρι που κάθεται κάτω και βάζει τα κλάματα. Ο δάσκαλος επιτηρητής παρακολουθεί τη σκηνή. Ατάραχος… ή τουλάχιστον άπραγος. Η λευκή κορδέλα, η Νικολέτα, ο δάσκαλος, δεν έχουν φύγει ποτέ από το μυαλό μου.
Αρκετά χρόνια μετά, είμαι καθηγήτρια σε φροντιστήριο. Μία από τις μαθήτριες μου έχει έναν αδερφό, τον Γιώργο. Ο Γιώργος έχει σύνδρομο Down. Μια μέρα ανοίγει η πόρτα της αίθουσας την ώρα του μαθήματος και μπαίνει μέσα ο Γιώργος, προφανώς ψάχνοντας την αδερφή του. Δημιουργείται μια αναστάτωση, ακούγονται γελάκια, ενώ η αδερφή του γίνεται κόκκινη. Λέω ευγενικά στον Γιώργο, να κάτσει σε ένα θρανίο και συνεχίζω το μάθημα κανονικά. Μετά από λίγο αυτός σηκώνεται και φεύγει. Σε λίγα λεπτά επιστρέφει, με ένα κουτάκι πορτοκαλάδα. Μου χαμογελάει, αφήνει την πορτοκαλάδα στο γραφείο μου και γνέφει ευχαριστώ. Η πορτοκαλάδα, ο Γιώργος, η χαρά που ένιωσα, δεν έχουν φύγει ποτέ από το μυαλό μου.
Δύο εικόνες. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αυτός που πληγώνει και αυτός που πληγώνεται. Και αυτός που δεν πληγώνει. Κανείς ίδιος και κανείς διαφορετικός. Όλοι το ίδιο πράγμα χρειαζόμαστε… αγάπη!!!
(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)
Η σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!
