Σεισμός την πρώτη νύχτα με το μωρό στο σπίτι

Σεισμός την πρώτη νύχτα με το μωρό στο σπίτι

Μόλις βγήκαμε από την κλινική για να πάμε σπίτι μας. Ανάμεικτα συναισθήματα. Ανυπομονούσα τόσο πολύ για τη στιγμή που θα φροντίζω μόνη μου το τοσοδούλι μου αλλά ήρθε και το ερώτημα : θα τα καταφέρουμε με τον Husband πρώτη νύχτα με ένα μωρούλι 4 ημερών μόνο; Που να ήξερα ότι αυτό δεν θα ήταν το μοναδικό που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε 🙂

Το απόγευμα ήρθε η Χριστίνα με τον Μικρό Γιο που ήταν μόλις 24 ημερών. (τα μικρά μας έχουν μόλις 20 ημέρες διαφορά!) Θα κοιμόταν σπίτι μας εκείνο το βράδυ. Μου έδειξε τα βασικά και τα απαραίτητα, πως να το κάνουμε μπανάκι, πως μπαίνει η πάνα, πως να το κρατάω την ώρα του θηλασμού κτλ. Ήξερα λίγα πράγματα από το Μεγάλο Γιο, τον πρώτο μου ανιψιό αλλά ποτέ δεν είσαι εντελώς έτοιμη για να φροντίσεις το δικό σου παιδί.

Ήρθε το βράδυ και τα νεογέννητα κοιμήθηκαν. Εμείς βγήκαμε στο μπαλκόνι και πίναμε τις alcohol free μπύρες μας (για να κατέβει το γάλα ντε) , συζητούσαμε, γελούσαμε, αναλύαμε.

Ώσπου… σεισμός!!!

Εκεί κάπου λίγο (ή πολύ δεν θυμάμαι) μετά τις 12 το βράδυ, ακούστηκε ένα τρομακτικό βουητό. Τα κλάσματα δευτερολέπτου έγιναν αιώνες. Κοιταζόμασταν στα μάτια μέχρι κάποιος να πει «Ναι, όντως γίνεται σεισμός, γιατί να μη γίνει; Επειδή μόλις ήρθες σπίτι σου με το νεογέννητο σου;»

Ακολούθησε το κούνημα που σε πληροφορώ ότι στον πέμπτο και στην άκρη του μπαλκονιού, πας και έρχεσαι διπλά και τριπλά! Ο Husband και η Χριστίνα άρχισαν να ψιθυρίζουν φωναχτά με την τσιριχτή φωνή του πανικού «σεισμός ρε παιδιά, σεισμός!!!». Για το πότε μπήκαν μέσα δεν τους είδα, ίσως είδα την σκιά τους. Μάλλον το ένστικτο της μάνας ήταν ακόμα απενεργοποιημένο, γιατί όταν μπήκα μέσα και εγώ, ο Husband είχε βάλει ήδη τα πορτ μπεμπέ με τα νεογέννητα κάτω από το τραπέζι. Μπορούσα να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς τους από το ισόγειο, είχαν τρομοκρατηθεί τόσο πολύ. Για ένα περίεργο λόγο ήμουν πολύ ήρεμη, σε σημείο να γελάω με τον πανικό τους.

Τον σεισμούλη δεν τον λες και πολύ μικρό ήταν 4,2! Εγώ όμως κιουρία, ψύχραιμη, «εντάξει ένας σεισμός έγινε, είναι φυσιολογικό». Αφού ξαπλώθηκα στον καναπέ, έμειναν οι άλλοι 2 αποσβολωμένοι όρθιοι να κάνουν σχέδια διαφυγής σε περίπτωση επανάληψης. Σε κάποια φάση γυρνάει ο Husband, με κοιτάει και με ρωτάει «πως είσαι;». Και του απαντάω με ηλιθιώδη ειλικρίνεια «Καλά μωρέ, λίγο τα πόδια μου είναι πρησμένα αλλά μάλλον είναι από την επισκληρίδιο». Αυτό ήταν, τους φούντωσα! «Καλά είσαι ΤΟΣΟ αναίσθητη;»

Το βράδυ μας φυσικά τελείωσε εκεί, πήγαμε για ύπνο με το ένα μάτι ανοιχτό.

Δεν ξέρω ακόμα γιατί αντέδρασα τόσο ψύχραιμα. Το λογικό θα ήταν να πανικοβληθώ και εγώ (όπως θα έκανα σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση) και να ψάξω τρόπους διαφυγής ή τέλος πάντων να αναστατωθώ. Ίσως το απενεργοποιημένο ένστικτο της μάνας να μην ήταν τόσο απενεργοποιημένο και να έπρεπε να κρατήσω ισορροπία για το καλό του παιδιού μου; Ίσως αν πανικοβαλλόμουν και εγώ όπως οι άλλοι 2 να ήταν χειρότερα; Ίσως γιατί χρειάζεται πάντα κάποιος πιο ψύχραιμος σε τέτοιες καταστάσεις; Τώρα που το σκέφτομαι και μετά απο 2 χρόνια μητρότητας, ίσως να μην αντιδρούσα με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω… ακόμα απορώ και ερευνώ αυτή μου την αντίδραση 🙂 

Και όχι δεν τελειώσαμε με τους σεισμούς. 10 μέρες μετά περίπου, έγινε νέος σεισμός, με ισχυρότερο βουητό, 5,8 αυτή τη φορά με επίκεντρο τη Βουλγαρία αλλά ήταν αρκετά αισθητός και στη Θεσσαλονίκη.

Το μωρό μου δεν ήταν ούτε 20 ημερών και έζησε ήδη 2 σεισμούς! Αυτό είναι είπα. Το παιδί μου ήρθε για να ταρακουνήσει τον κόσμο!!! 🙂

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

                Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα