Τα κωλόπαιδα που δεν σέβονται

Τα κωλόπαιδα που δεν σέβονται

Ήταν μια όμορφη Κυριακή μεσημεράκι που μας βρήκε να κάνουμε βόλτα με φίλους και τα παιδιά μας.

Όταν πεινάσαμε αποφασίσαμε να φάμε κάτι γρήγορο για να μη χάσουμε χρόνο από την όμορφη ημέρα. Σε ένα ταχυφαγείο. Από εκείνα με τα πολύ μικρά τραπεζάκια που χωράνε μετά βίας 4 άτομα.

Ήμασταν «τυχεροί» καθώς βρήκαμε θέσεις για όλους μας σε διπλανά τραπέζια. 4 ενήλικες σε ένα τραπεζάκι και τα 3 πιτσιρίκια μας σε ένα άλλο.

Το φαγητό ήρθε επιτέλους και τα μικρά ήταν τόσο ενθουσιασμένα! Όμορφη μέρα, ωραία βόλτα, ξεχωριστό τραπέζι από τους μεγάλους και λαχταριστό φαγητό! Καθώς πάω να βάλω την πρώτη μπουκιά στο στόμα μου ένιωσα να με καρφώνει με το βλέμμα της μια κυρία που καθόταν ακριβώς από πάνω μου.

Γύρισα την κοίταξα και της χαμογέλασα. Ήθελε κάτι να μου πει και απλά περίμενα να το κάνει.

«Το τραπέζι είναι άδειο;» με ρωτάει δείχνοντας τα μικρά μας.

Μπερδεύτηκα! Δεν περίμενα να ακούσω αυτό.

«Τι εννοείτε;» της απάντησα με ειλικρινή απορία.

«Μπορείτε να τα πάρετε για να κάτσουμε εμείς;» και άπλωσε το χέρι της δείχνοντας και πάλι τα μικρά μας, χωρίς να τα κοιτάει όμως.

Μήπως δεν τα είδε; Μήπως έδειχνε κάποιο άλλο τραπέζι που υπήρχαν μόνο αποφάγια; Γύρισα και κοίταξα τα παιδιά μας που άφησαν το φαγητό τους και παρακολουθούσαν τη συζήτηση με ένοχο βλέμμα, σαν να μην επιτρεπόταν να κάτσουν και εκείνα σε τραπέζι, έτοιμα να σηκωθούν.

«Δεν καταλαβαίνω» της είπα χωρίς να χάσω το χαμόγελο μου. «Δεν είναι άδειο το τραπέζι, κάθονται τα παιδιά».

«Ααα μάλιστα…» σιγοψιθύρισε σαν να μην είχε καταλάβει από πριν το προφανές. Ότι σε εκείνο το τραπέζι κάθονται 3 μικρά παιδιά και τρώνε.

Αυτό το περιστατικό  με έκανε να αναρωτηθώ.

Σε αυτήν την κοινωνία θα πρέπει να σέβονται μόνο τα παιδιά του μεγάλους, ή και οι μεγάλοι τα παιδιά; 

Σκέφτηκα αν το περιστατικό γινόταν ανάποδα, δηλαδή αν 3 μικρά παιδιά ζητούσαν από κάποιους ενήλικες να διακόψουν το φαγητό τους, να σηκωθούν από το τραπέζι τους και να πάνε να κάτσουν αλλού.

Γιατί τους άρεσε το τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο και ήθελαν αυτό ντε και καλά.

Γιατί θεώρησαν ότι με βάση την ηλικία των ενηλίκων δεν θα έπρεπε να καταλαμβάνουν ολόκληρο τραπέζι. Έστω και αυτό το μικρό.

Πως θα χαρακτηριζόταν; Υποθέτω κάπως έτσι:

«Τα κωλόπαιδα που δεν σέβονται. Που δεν ξέρουν να φέρονται. Που οι γονείς τους δεν τους έμαθαν καλούς τρόπους. Που δεν έχουν τρόπους!»

Γιατί λοιπόν ακριβώς η ίδια συμπεριφορά είναι απόλυτα αποδεκτή για τους ενήλικες αλλά όχι για τους μικρότερους;

Το ίδιο θα αναρωτιέται και το παιδί που άκουσε τον γονιό του να βρίζει τον διερχόμενο οδηγό, αλλά ήταν «κωλόπαιδο» όταν έβρισε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Το ίδιο θα αναρωτιέται και το παιδί που είδε τον δάσκαλο να υποτιμάει και να χλευάζει κάποιον μαθητή που δεν ήξερε το μάθημα, αλλά ήταν «κωλόπαιδο» όταν έκανε ακριβώς το ίδιο και εκείνος.

Το ίδιο θα αναρωτιέται και το παιδί που δεν το σεβάστηκε κάποιος ενήλικος αλλά ήταν «κωλόπαιδο» όταν δεν σεβάστηκε έναν μεγαλύτερο του.

Γιατί η συμπεριφορά των παιδιών είναι ο καθρέφτης της δικής μας συμπεριφοράς. Και της δικής μας κοινωνίας. Του γονιού, του δασκάλου, της άγνωστης κυρίας που δεν υπολογίζει τα παιδιά ως οντότητες.

Αν δεν μας αρέσει η συμπεριφορά των παιδιών τότε δεν μας αρέσει η δική μας συμπεριφορά.

Και αυτό πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη πριν μιλήσουμε ξανά για «Τα κωλόπαιδα που δεν σέβονται».

Αναρωτιέμαι τι ακριβώς θα γινόταν αν αποφασίζαμε να σηκώσουμε όντως τα παιδιά για να εκπληρωθεί η παράλογη απαίτηση της άγνωστης κυρίας. Το επόμενο ελεύθερο τραπέζι (ναι, είχε πολλά αλλά εκείνη ήθελε το συγκεκριμένο) ήταν μακριά από εμάς, τα παιδιά δεν είναι τόσο μικρά για να κάτσουν στην αγκαλιά μας για να φάμε και ο χώρος ήταν ήδη πολύ μικρός. Οπότε μάλλον θα έπρεπε να φύγουμε.

Το χειρότερο όλων όμως θα ήταν ότι θα έμενε η εντύπωση στα παιδιά ότι οποιαδήποτε παράλογη απαίτηση ενός μεγαλύτερου θα πρέπει να υπερισχύει. Ότι δεν αξίζουν το σεβασμό σε αυτή την κοινωνία, δεν υπολογίζονται ως ισότιμα μέλη της. Και δεν αποκλείεται αργότερα να έκαναν και εκείνα το ίδιο.

Όμως ξέχασα…

Τότε θα ήταν τα κωλόπαιδα που δεν σέβονται….

Λίζα

Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©

Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!