Τo πρώτο ποίημα του Mini Me για την 25η Μαρτίου
Μια εβδομάδα περίπου πριν τη γιορτή της 25ης Μαρτίου πήγα να πάρω τον Mini Me από το παιδικό σταθμό.
Η δασκάλα του μου έδωσε ένα χάρτινο τσαρούχι και μου είπε ότι αυτό είναι το ποίημα του.
«Οκ, μια χαρά» λέω.
Καμία συγκίνηση μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ή να πω καλύτερα δεν είχα σκεφτεί ακόμα τι με περιμένει. Άλλωστε, στην πραγματικότητα το πρώτο ποίημα του το είχε πάρει τα Χριστούγεννα.
Τότε είχα χαρεί απίστευτα, του το διάβασα με λαχτάρα και πλάνταξα στο κλάμα στη γιορτούλα τους. Όπως το περίμενα δηλαδή.
Όμως αυτό το χάρτινο τσαρούχι προφανώς ήταν κάτι άλλο! Καθώς περπατούσαμε στο δρόμο τον ρώτησα αν θέλει να του το διαβάσω. «Ναιιιιι» μου απάντησε φυσικά με ενθουσιασμό.
Ξεκινάω και λέω τους 2 πρώτους στίχους με φωνή σταθερή δυνατή και απίστευτα ενθουσιασμένη!
Τo πρώτο ποίημα για την 25η Μαρτίου λοιπόν ήταν αυτό!
«Τι και αν είμαστε μικρούλια και δε ξέρουμε πολλά;»
Ωχ! Κάπου εκεί βλέπω και τους άλλους 2 στίχους.
«η καρδιά όμως ξέρει
Την Ελλάδα ν’ αγαπά!»
Και να τρέεεεχουν τα δάκρυα ποτάμι!
Ποτέ δε πίστευα στη ζωή μου ότι ένα ποιηματάκι σε 4 γραμμές θα με έκανε να συγκινηθώ τόσο πολύ!
Το μωρό μου, το μικρούλι μωρό μου, μεγάλωσε και λέει ποιηματάκια! Συμμετέχει σε γιορτούλες και μέσα στη καρδούλα του έβαλε και την Ελλάδα! Μου φαίνεται τόσο απίστευτο! Και το λατρεύω! Και άρχισα να λατρεύω και πάλι τις εθνικές εορτές μαζί με τον Mini Me!
Όταν πήγαμε σπίτι προσπάθησα να του εξηγήσω σε μια ιστοριούλα για ποιο λόγο γιορτάζουμε και για ποιο λόγο θα πει το συγκεκριμένο ποίημα. Ενθουσιάστηκε τόσο πολύ! Τα συζητήσαμε λίγο παρέα και έπειτα ενημέρωσε το μπαμπά του και τη γιαγιά του για τη συγκεκριμένη ιστορία.
Πόσο μου αρέσει που μεγαλώνει και μπαίνουν και διαφορετικά πράγματα στη ζωή μας! Όπως αυτό το ποίημα! 🙂
Εσείς θυμάστε το πρώτο ποίημα του μικρού σας;
Update άρθρου: Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό μου, το μικροσκοπικό μωρούλι μου που πήγαινε παιδικό σταθμό και είπε ποιηματάκι, είναι πια στην πρώτη γυμνασίου. Αλλά συγκινούμαι ακόμη τόσο πολύ με αυτό το πρώτο ποίημα του μεγάλου μου γιου. Ίσως γιατί ήταν το πρώτο για την 25η Μαρτίου…
(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)
Βρείτε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
8 Comments
Αχ μεγαλώνουν τόσο γρήγορα.
Φιλάκια …
Αχ Μαρία Έλενα, ούτε που καταλαβαίνεις! Από βρεφάκια ξαφνικά λένε ποίημα στο σχολείο και να τα δάκρυα ποτάμι! 🙂
Σε καταλαβαίνω,μικρή μανούλα,απόλυτα!Κάπως έτσι και εγώ πριν πολλά χρόνια για τις κόρες μου φούσκωνα από υπερηφάνεια και τώρα αυτό μου συμβαινει για τα εγγόνια μου .Είναι μια πολύ όμορφη και συγκινητική στιγμή που πιστεύω όσο και να μεγαλώνουν τα παιδιά, η μητέρα θα αισθάνεται πάντα υπερήφανη για αυτά.
Είσαι γιαγιά λοιπόν γλυκιά Μαρία μου, άρα γνωρίζεις πολύ καλά πόσο συγκινήθηκα και πόσο περήφανη ένιωσα! Ένα είναι το μόνο σίγουρο όντως. Όσο περνάνε τα χρόνια θα έχουμε όλο και περισσότερους λόγους να είμαστε περήφανες! 🙂
Μαζί με την μαμά μου (μαμά Μαρία) να πω ότι κι εγώ συγκινούμαι με τα παιδιά μου. Στις γιορτές του σχολείου πίσω από την κάμερα ή την φωτογραφική θα με δεις να κλαίω! (Αν ανοίξουν οι βρύσες οι άτιμες δεν κλείνουν εύκολα!)
Και του χρόνου!
kathy
Αχ αυτές οι βρύσες Kathy μου! Ποτέ δεν το περίμενα ότι θα το πάθαινα εγώ αυτό! Έβλεπα μερικές φορές τη μαμά μου πόση συγκίνηση ένιωθε με κάτι τέτοια και έλεγα “Μα καλά πως κάνει έτσι; Εγώ δε θα κάνω ποτέ έτσι!” Αυτές οι βρύσες άνοιγαν από τον ανιψιό μου ακόμη, πριν γίνω μαμά! 🙂
Και του χρόνου να είμαστε όλοι γεροί!
Θυμάμαι τί συγκίνηση είχα νιώσει (βασικά έλιωσα στο κλάμα) όταν η Δώρα (ούτε 2 ετών) “έπαιξε” στην πρώτη της παράσταση! Δεν έκαναν τίποτα! Απλώς ήταν ντυμένα ποντικάκια και έτρεχαν γύρω γύρω από την σκηνή!
Φαντάζομαι πως θα νιώσω σε ποίημα!!
χεχεχε σε καταλαβαίνω απόλυτα, και τίποτα να μην έκανε πάλι θα έλιωνα στο κλάμα 🙂 Έχουμε να κλάψουμε ακόμηηηηη!!! 🙂