Το δώρο των 86.400 δευτερόλεπτων για τους γονείς
Το κείμενο έγραψε η Elizabeth Spenner στο οποίο έκανα ελεύθερη μετάφραση. Ένα κείμενο που θα λειτουργήσει ως υπενθύμιση όταν θα το χρειαζόμαστε. Αυτό το δώρο των 86.400 δευτερόλεπτων…
Διάβασε το κείμενο
Δεν πρόλαβα να απολογηθώ εγκαίρως. Κοιμόταν ήδη. Είχα χάσει την υπομονή μου και η τρέλα με είχε κερδίσει. Είχε χάσει την ψυχραιμία του και η εξάντληση τον είχε κερδίσει.
Τις τελευταίες μέρες παίζαμε ασταμάτητα ματς και παλεύαμε να κερδίσουμε μάχες. Μια εγώ – μια αυτός.
Η επιμονή του. Η κούραση μου. Ήταν αποφασισμένος να κάνει το δικό του. Ήμουν αποφασισμένη να του δείξω το δικό μου.
Ήταν το τρίτο μας βράδυ που επικρατούσε υστερία την ώρα του ύπνου και ήμασταν και οι δύο εξαντλημένοι.
Έτσι λοιπόν, μετά από μια κουραστική μέρα και μια νύχτα που δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου, άφησα τις πιτζάμες του στο κρεβάτι του και του είπα ότι θα φύγω για λίγα λεπτά και ότι θα επέστρεφα.
Δεν ήθελα να είμαι άλλο τόσο σκληρή μαζί του. Καθόλου. Αλλά είχα ήδη υψώσει τη φωνή μου περισσότερο από όσο ήθελα.
Και ήξερα ότι δεν του άξιζε αυτό.
«Θα γυρίσεις να με χαϊδέψεις μέχρι να κοιμηθώ, μαμά;» μου είπε ανάμεσα στα δάκρυα του.
«Ναι, φυσικά παιδί μου» του απάντησα.
Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που ήλπιζα ήταν ότι δε θα ξαναμαλώσουμε για τον ύπνο. Δε θα δώσουμε άλλη μάχη. Ήλπιζα κρυφά ότι θα τον είχε πάρει ο ύπνος πριν να επιστρέψω στο δωμάτιο του έτσι ώστε να μπορέσω να ολοκληρώσω το μάζεμα των ρούχων που με περίμεναν.
Βγήκα έξω και άρχισα να μαζεύω. Τα παράτησα, πήγα και ήπια ένα ποτήρι νερό, πήρα δύο βαθιές ανάσες και καθάρισε το μυαλό μου. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα το δρόμο για το δωμάτιο του.
Είχε ήδη κοιμηθεί. Ήταν γαλήνιος, ήρεμος. Τίποτα δε μαρτυρούσε την μάχη που δώσαμε πριν, εκτός από τα δάκρυα που στέγνωναν στα φουσκωτά μαγουλάκια του.
Γονάτισα δίπλα στο κρεβάτι του προσέχοντας να μην κάνω φασαρία και έπιασα το χεράκι του που κρεμόταν από την άκρη του κρεβατιού. Είπα στον εαυτό μου «Ελευθερώσου!»
Και τότε το δωμάτιο πλημμύρισε από τα δικά μου δάκρυα που κυλούσαν στα κουρασμένα και μετανιωμένα μάγουλα μου.
Και ήταν τόσα πολλά τα δάκρυα, λες και προσπαθούσαν να αποδράσουν από τα μάτια μου όλον αυτόν τον καιρό και δεν τα άφηνα.
Ήταν λες και ήθελαν να ξεπλύνουν όλο αυτό το βάρος που είχα πάνω μου.
Τα άφησα να φύγουν όλα από μέσα μου. Και όταν θυμήθηκα να πάρω μια βαθιά ανάσα ανάμεσα στους λυγμούς, καθάρισε και η σκέψη μου.
Και ένιωσα την απόλυτη ανακούφιση που του κρατάω το χέρι, που είναι αυτή τη στιγμή δίπλα μου ασφαλής και ήρεμος.
Μια ευγενική υπενθύμιση, εν μέσω μιας πραγματικής τραγωδίας, που έχει υπενθυμίσει στον καθένα μας πόσο πολύτιμη είναι πραγματικά η ζωή.
Και έτσι, καθώς καθόμουν εκεί ήσυχα, κρατώντας τα μικροσκοπικά του δάχτυλα και χαϊδεύοντας το κεφάλι του, συνειδητοποίησα πόσο ασήμαντη ήταν η χαμένη μου υπομονή.
Συνειδητοποίησα πόσα πολλά θα έδιναν κάποιοι γονείς στον κόσμο για να έχουν έστω και μια μικρή μάχη πριν τον ύπνο με το παιδί τους. Στην άνεση του σπιτιού τους. Με μια ζωή ακόμα ζωντανή και ακμάζουσα. Απλώς να μπορούσαν να κρατήσουν στην αγκαλιά τους τα γλυκά μωρά τους — μεγάλα ή μικρά.
Τίποτα στη ζωή δεν υπόσχεται ή εγγυάται. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Το αύριο δεν είναι ποτέ σίγουρο. Η αβεβαιότητα μπορεί να προκαλέσει σοβαρό άγχος. Οι μεγάλες, κουραστικές μέρες μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη έλλειψη υπομονής.
Ωστόσο, κάθε νέα μέρα, η ζωή εμφανίζεται με ένα δώρο. Το πιο όμορφο δώρο, ειδικά για εμάς τους γονείς.
Το δώρο των 86.400 δευτερολέπτων.
(τόσα δευτερόλεπτα διαρκεί μια ημέρα)
Ανεκτίμητο, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Υπάρχουν οικογένειες που θα έδιναν τα πάντα έστω και για λίγα δευτερόλεπτα ακόμη με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Ένα ακόμα «σ’ αγαπώ».
Μια αγκαλιά. Ένα απαλό φιλί. Μια αγκαλιά στον καναπέ. Το άκουσμα του γέλιου τους.
Να τα κρατάς απλά και να αγκαλιάζεις την ίδια την αγάπη.
«Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο πράγμα που μπορεί να ξοδέψει ένας άνθρωπος».
Ο χρόνος δε σταματά. Δεν υπόσχεται, και μπορεί να φύγει σε μια στιγμή.
Όμως, ο χρόνος είναι επίσης ένα από τα μεγαλύτερα δώρα. Ας μην ξεχνάμε ποτέ… το δώρο των 86.400 δευτερόλεπτων.
Μην ξεχάσετε ποτέ ξανά να γεμίσετε αυτά τα 86.400 ευλογημένα δώρα με όσο περισσότερη αγάπη και όμορφες αναμνήσεις, όσο περισσότερο μπορείτε.
Και σαν λύτρωση μετά από αυτό το κείμενο, πριν φύγεις αξίζει να διαβάσεις και το άρθρο “Πουλάκια μου, ελπίζω να ξέρετε πόσο σας λατρεύω, ακόμη και όταν κάνω λάθη”. Είμαι σίγουρη ότι θα σου αρέσει πολύ!
Ελεύθερη μετάφραση: Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©
Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
