Αν νομίζεις ότι ζηλεύει το μικρό του αδερφάκι μάλλον κάνεις λάθος
«Να προσέχετε τον μεγάλο γιατί θα ζηλεύει τον μικρό!»
Αυτή ήταν η φράση που άκουγα συνέχεια λίγο πριν γεννήσω το δεύτερο παιδί μου.
«Θα αλλάξει η συμπεριφορά του και θα νιώθει ότι απειλείται!»
Και τότε ερχόταν οι σκέψεις για το πως θα αντιμετωπίσουμε μια τέτοια συμπεριφορά.
«Να τον προετοιμάσετε καλά!»
Και εγώ ένιωθα ότι για τον Mini Me ο ερχομός του αδερφού του θα ήταν μια απειλή που παρόμοια της δεν είχε ζήσει.
Όντως κάναμε μια σχετική προετοιμασία και είχα συνέχεια στο μυαλό μου τι θα γίνει τελικά. Θα αλλάξει συμπεριφορά; Θα ζηλεύει; Θα πάει να τον πνίξει στην κούνια όπως άκουγα από τις ιστορίες μεγαλύτερων μαμάδων;
Ο μικρός ήρθε και ο μεγάλος αδερφός Mini Me ήταν τόσο μα τόσο χαρούμενος!
Από την πρώτη στιγμή ήθελε να έχει επαφή μαζί του, μου ζητάει να τον πάρει αγκαλιά, τον αγκαλιάζει και τον φιλάει. Με βοηθάει σε ότι του ζητήσω για το μωρό με ιδιαίτερη θέληση, κάτι που με εντυπωσίασε. Θέλει να τον φροντίζει και εκείνος όπως μπορεί, για παράδειγμα να του δώσει εκείνος την πιπίλα και φυσικά τον ενθαρρύνω σε αυτό.
Όμως στις λίγες αυτές μέρες που είμαστε 4 στην οικογένεια, υπάρχουν και στιγμές που ο Mini Me έχει στιγμές έντασης, ξεσπάσματα, φέρεται περίεργα μερικές φορές και δεν υπακούει.
Θα χοροπηδήσει στο κρεβάτι που κοιμάται ο μικρός, θα βάλει τα μουτράκια του πολύ κοντά στο πρόσωπο του μωρού, θα τον κουνήσει στο ριλάξ του τόσο πολύ, ένα βήμα πριν το μωρό εκσφενδονιστεί, θα τσιρίξει και θα φωνάξει, θα κάνει όσο γίνεται περισσότερο θόρυβο με τα παιχνίδια του για να τον ξυπνήσει, κ.α. Ουφ! Θέλει πολύ υπομονή!
«Έχει αλλάξει η συμπεριφορά του;» με ρωτάει ο Husband.
Μα για στάσου…
Αυτός ήταν ο Mini Me πάντα. Δεν άλλαξε η δική του συμπεριφορά, μα η δική μας!
Αυτές τις ημέρες έχει ακούσει περισσότερα φωναχτά «Μη!» και απαιτητικά «Σσσς!» από κάθε άλλη φορά. Ποτέ άλλοτε δεν του είχαμε απαγορέψει τόσα πολλά πράγματα μαζί. Χωρίς να το καταλάβουμε, εντελώς ασυνείδητα είχαμε υψώσει ένα τεράστιο κόκκινο «STOP» στα δικά του μάτια!
Αυτή ήταν μια αλλαγή δική μας, όχι δική του.
Εκείνος συνεχίζει να είναι το ίδιο ζωηρό σκανταλιάρικο νήπιο όπως ήταν και πριν έρθει το μωρό.
Αυτό που για εμάς τους μεγάλους είναι «ζήλια» ή «αλλαγή συμπεριφοράς» για εκείνον είναι απόλυτα φυσιολογικό.
Χοροπηδάει επειδή είναι χαρούμενος. Κάνει θόρυβο όπως πάντα. Πλησιάζει τα μουτράκια του μωρού γιατί θέλει να τον εξερευνήσει. Τον κουνάει έντονα στο ριλάξ γιατί αυτό τον τρόπο ξέρει για να παίξει μαζί του. Ίσως και να θέλει όντως να τον ξυπνήσει, όχι γιατί τον ζηλεύει, αλλά γιατί θέλει την παρουσία του μωρού που τόσο περίμενε αλλά εκείνο κοιμάται σχεδόν όλη μέρα.
Αν σκεφτούμε όπως εκείνος, δεν υπάρχει τίποτα κακό.
Κακό είναι να περιμένουμε να συμπεριφέρεται ξαφνικά πιο ώριμα από την ηλικία του. Και έχει απόλυτο δίκιο αν αντιδρά μερικές φορές στην δική μας περίεργη – καινούργια συμπεριφορά!
Αντιλήφθηκα ότι όλες εκείνες οι σκέψεις μου για το πώς θα κάνουμε τον Mini Me να μη… «ζηλεύει» τον μικρό αδερφό του είναι ανυπόστατες. Μάλλον θα έπρεπε να κάνω σκέψεις για το πώς θα διατηρήσουμε εμείς σαν γονείς μια σωστή, ενήλικη, ισορροπημένη συμπεριφορά απέναντί του.
Και την σκέψη μου αυτή την ενίσχυσε ο ίδιος ο πρωτότοκος μου όταν μου θύμισε ότι για να καταλάβεις τη ζωή πρέπει να τη δεις μέσα από τα μάτια του 4χρονου παιδιού σου.
Ήταν εκείνη τη μέρα που ενώ προσπαθούσα να καταφέρω πολλά πράγματα μαζί και το μωρό έκλαιγε ασταμάτητα πέταξα τη θεϊκή ατάκα «Γιατί ρε μωρό μου κλαις; Τι θες;».
Τότε ο Mini Me μου απάντησε με το χεράκι του απλωμένο για να τονίσει πόσο απλή είναι η απάντηση. «Είναι απλώς μωρό μαμά, έτσι κάνουν τα μωρά, κλαίνε. Δεν το ξέραμε αυτό όταν κάναμε μωράκι; Ότι θα κλαίει; Ορίστε κλαίει!»
Ορίστε μαμά Λίζα. Το παιδί σου, σου έβαλε τα γυαλιά. Ένας άνθρωπος που είναι μόλις 4 χρόνια σε αυτή τη ζωή μου έδειξε το δρόμο. Μου θύμισε πόσο μεγάλη ευθύνη έχω στο να είμαι σωστή απέναντί του σε αυτό το νέο δεδομένο της ζωής μας, τον ερχομό του νέου μωρού.
Έτσι λοιπόν ανακαλύψαμε ότι πρέπει να δουλέψουμε τη δική μας συμπεριφορά. Τα γυρίσαμε όλα ανάποδα και εστιάσαμε πλέον στο πως θα δείξουμε στον μεγάλο μας ότι συνυπάρχουμε όλοι μαζί χωρίς απαγορευτικές προϋποθέσεις και βροντερά μη! Χωρίς αλλαγές που θα περιορίσουν δραματικά την ελευθερία στην καθημερινότητα του όπως την ήξερε μέχρι τώρα.
Αν νομίζεις ότι ζηλεύει το μικρό του αδερφάκι, απλά ξανασκέψου το.
Νομίζω ότι στην πραγματικότητα τα παιδιά δεν “ζηλεύουν” το νέο τους αδερφάκι. Απλώς αντιδρούν στη νέα συμπεριφορά των γύρω τους. Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Συμβαίνει ακόμη και σε εμάς τους ενήλικες.
Έτσι δεν είναι; 🙂
Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©
Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
13 Comments
Ναι, βρε μανούλα, έτσι είναι! Αλλάζει ο κόσμος τους και αλλάζουμε και εμείς απέναντι τους. Πολλά μαζί δε τους πέφτουν; Τις ίδιες ανησυχίες έχω και εγω…. Ποιο πολύ αγχωνομαι για το πώς να ισορροπώντας στη “μεγάλη” παρά με το μωρό. Αχ?
Ακριβώς αυτό διαπίστωσα Ειρήνη μου. Ότι αλλάζουμε και εμείς, κάτι που δεν είχα σκεφτεί πριν έρθει το μωρό, δηλαδή τη δική μας αλλαγή! Είναι μια πρόκληση αυτή η ισορροπία, όντως! 🙂
Τέλειο άρθρο!! Έτσι είναι δεν το είχα σκεφτεί αυτό!!!
Συμφωνώ πολυ μαζί σου αν και στη δική μας περίπτωση που τα κορίτσια μου είναι 3,5 και σχεδόν 6 τώρα έχουμε πιο έντονα συμπτώματα ζήλιας που η μικρή έχει ξεπεταχτεί και διεκδικεί ο,τι και η μεγάλη! Καλή δύναμη στην προσπάθεια σας! Φιλιαααα
Αλήθεια ε; Έχουμε μέλλον οπότε με αυτό το θέμα. Μου το έχουν πει και άλλες μαμάδες αυτό με παιδάκια κυρίως του ίδιου φύλου. Θα το αντιμετωπίσουμε και αυτό λοιπόν! Είμαστε έτοιμοι για όλα! 🙂
Λιζάκι μίλησες κατευθείαν στην καρδιά μου!!
Τα ιδια ένιωθα κι εγω τις πρώτες ημερες!
Οταν χαλαρώσουμε κι εμείς ολα φτιάχνουν!
Μάλλον πρεπει να γράψω κι εγω πως το περάσαμε και πως τωρα ολα μοιάζουν καλύτερα!!
Μάρθα μου και εσύ τα έχεις πολύ πρόσφατα. Πραγματικά όταν χαλαρώσουμε από την τρέλα των πρώτων ημερών τα πράγματα φτιάχνουν. Περιμένω να διαβάσω και τη δική σου εμπειρία! 🙂
συμφωνώ απόλυτα και τόσο ο πρωτότοκος σου όσο και εσείς είστε πολύ τυχεροί που το συνειδητοποιήσατε έγκαιρα!. Γενικά απ’ότι καταλαβαίνω είστε πολύ τυχεροί που έχετε ο ένας τον άλλο:-)
χρονια πολλλα!!!!!!!
Με ένα 2χρονο κι ένα 4χρονο έρχομαι να συμφωνήσω απόλυτα!
Το ίδιο άκουγα, χαμογελούσα λίγο αμήχανα κι έλεγα θα δείτε όλα καλά θα πάνε, μου έλεγαν καλά θα δεις σε λίγο…
Τώρα μου λένε σε λίγο να δεις που θα τρώγονται και θα παίζουν ξύλο και και και…. Πλέον χαμογελάω χωρίς μούδιασμα αλλά με σιγουριά πως οι βάσεις μπήκαν και όλα καλά θα συνεχίσουν όπως άρχισαν 🙂
Τιποτε δεν ειναι ευκολο απο τη στιγμη που γινεσαι μανα για δευτερη φορα.Θα πρεπει να βρεις τροπους να ασχολεισαι κ με τα δυο παιδια σου.Ο μεγαλος μου ειναι 3,5 χρονων κ ο μικρος 1,5.Οταν επιστρεψαμε στο σπιτι απο την κλινικη ημουν τοσο συγκινημενη,φοβισμενη,τρομαγμενη.Αναμεικτα συναισθηματα που δεν καταφερα να τα πνιξω κ ξεσπασα σε κλαμματα εχοντας στην αγκαλια μου τον μεγαλο μου γιο.Οταν μετα απο λιγο τον αφησα για να πατω τον μικρο να τον ταισω,ο μεγαλος ξαπλωσε στο χαλι κ γυρνουσε τη ροδα του παρκοκρεβατου με την πιπιλα στο αλλο χερι κ στο στομα την αλλη κοιτωντας με με ενα βλεμμα που ελεγε:εμενα κανεις δεν με αγαπαει.Δεν θα ξεχασω ποτε μα ποτε αυτο το βλεμμα.Σημερα μετα απο πολλες εντονες στιγμες καβγαδων γελιων αγαπης παιχνιδιου νομιζω πως εχω καταφερει να μεγαλωσω δυο παιδια χαρουμενα κ ευτυχισμενα κ αγαπημενα μεχρι στιγμης.Αυτο το καταφερα γιατι εχω αφιερωθει ολοκληρωτικα στα παιδια μου.Παιζω μαζι τους για να μην μαλωνουν μεταξυ τους κ σιγα σιγα εχω καταφερει να τα βρισκουν μεταξυ τους κ να παιζουν ησυχα κ ομορφα μονοι τους.Εννοειτε πως υπαρχουν καθημερινα στιγμες που η μαμα θα μαλωσει θα φωναξει θα δωσει μπατσουλα στον πωπο αλλα καταλαβαινουν πως η μαμα για καποιο λογο το κανει κ οτι αυτο δεν σημαινει οτι δεν τους αγαπαει.Ειναι πολυ δυσκολη δουλεια να εισαι μαμα αλλα αξιζει τον κοπο γιατι με τα παιδια ανακαλυπτεις ποση υπομονη κρυβεις μεσα σου, γιατι γινεσαι πιο δυνατη,πιο υπευθυνη κ βλεπεις στα ματια τους το δημιουργημα σου.Εσυ δημιουργησες αυτο το υπεροχο πλασματακι εχοντας την ευλογια κ τη βοηθεια του Κυριου.Καλη δυναμη μανουλες,να χαιρεστε τα αγγελουδια σας να τα φιλατε να τα αγκαλιαζετε κ να τους λετε σ`αγαπω οσο πιο συχνα μπορειτε.Τα χρονια φευγουν κ εκεινα θα ανοιξουν τα φτερα τους κ θα φυγουν κ εσεις θα τα καμαρωνετε κ θα νιωθετε περηφανες για ολο αυτο πιμου χτισατε.Φιλικα με αγαπη κ σεβασμο στη ΜΑΜΑ κ στο ΠΑΙΔΙ
Εύστοχο και ωραίο σχόλιο που θα έπρεπε να είναι το άρθρο για γονείς που αποκτούν 2ο παιδάκι!
Πόσο λατρεύω τον τρόπο που γράφεις και εκφράζεσαι, σε όλα τα άρθρα σου! Τώρα όσον αφορά αυτό το άρθρο, τώρα που μόλις ηρέμησα μετά από μια μέρα όλο τρέξιμο με ένα 2χρονο και ένα 4μηνιτικο , ναι δεν το είχα σκεφτεί έτσι, όπως δεν είχα σκεφτεί και την κορυφαία ατάκα του Mini you! ☺️