Στο μυαλό του Mini Me

Στο μυαλό του Mini Me

Το μπαλκόνι μας βλέπει σε βουνό. Ακριβώς απέναντι μας, αλλά αρκετά μακριά μας υπάρχει ένα κόκκινο φως που ανάβει κάθε βράδυ. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ιδέα τι είναι, ποια είναι η χρήση του. Ο Mini Me συχνά μας ζητάει να τον πάρουμε αγκαλιά για να δει το κόκκινο φωτάκι. Το κοιτάει, το βλέπει, το επεξεργάζεται. Γυρνάει ελαφρώς το κεφάλι του και είμαι σίγουρη ότι σκέφτεται διάφορα με το όμορφο μυαλουδάκι του. Όμως τι; Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω.

Ένα βράδυ πηγαίνουμε βόλτα – επίσκεψη με το αμάξι. Βρισκόμαστε σε μια περιοχή με βαθύ σκοτάδι όπου τα φώτα από μακριά έκαναν πάρτι. Ο Mini Me κάθεται σε ανάποδο κάθισμα (rear facing) και έτσι απολαμβάνει όλη τη θέα του πίσω τζαμιού του αυτοκινήτου. Σε μια στιγμή σιωπής…

«Μαμά! Μπαμπά! Το φωτάκι μου!», λέει με λαχτάρα και με μια ανείπωτη χαρά!

Κοιταζόμαστε με τον Husband.

Ξανά, φωνάζει πιο ενθουσιασμένος αυτή τη φορά! «Το φωτάκι μου, ήρθε μαζί μας! Ναιιι!»

«Ποιο είναι το φωτάκι σου μωρό μου;» τον ρωτάω εγώ.

«Είναι το φωτάκι, εκείνο το κόκκινο, που μένει απέναντι μας! Ήρθε να μας κάνει παρέα, είναι φίλος μου!»

little red lightΞανακοιτιόμαστε με το Husband και μας φαίνεται τόσο απίστευτο που μας άφησε να μπούμε έστω για λίγο στο μυαλό του και στο φανταστικό του κόσμο!

Δε θα μπορούσαμε παρά να ενισχύσουμε την πεποίθηση του ότι το κόκκινο φωτάκι μας ακολούθησε. Πως θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό, αφού είναι «το κόκκινο φωτάκι του»!

Μετά από λίγο, σε μια στροφή, το κόκκινο φωτάκι χάθηκε. Όπως και τα υπόλοιπα φώτα.

Η εξήγηση του Mini Me για το γεγονός ότι έφυγε κάπως… ξαφνικά το κόκκινο φωτάκι του ήταν σαφής και δε χρειάστηκε να το σκεφτεί πολύ.

«Πήγε στη μαμά του και στο μπαμπά του. Ο μπαμπάς Φωτάκης και η μαμά Φωτάκη!»

Στο μυαλό του Mini MeΜας άρεσε πολύ αυτή η εξήγηση. Το «φωτάκι του» έχει και εκείνο οικογένεια. Έχει αγάπη, έχει αγκαλιές, ένα αποκούμπι όταν χρειάζεται, ένα χάδι… Μάλλον μοιάζει κιόλας με τον ίδιο το Mini Me στο μυαλό του.

Μπαίνοντας λοιπόν στο μυαλό του Mini Me, είδα την πραγματικότητα του, την φαντασία του και την τόσο γλυκιά παιδικότητα του. Και τότε θυμήθηκα ότι και εγώ κάποτε είχα αυτή τη γλυκιά παιδικότητα. Θυμήθηκα ότι και εγώ έφτιαχνα ευφάνταστες, αληθινές ιστορίες πίσω από το οτιδήποτε. Ακόμα και πίσω από ένα φωτάκι!

Ίσως λοιπόν εμάς τους «μεγάλους» να μας φαίνεται πολύ απλό, πολύ ασήμαντο, πολύ εύκολο να προσπεράσουμε ένα… «κόκκινο φωτάκι», αλλά στο μυαλό του παιδιού μας βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος πίσω από αυτό.

Δεν είναι εκπληκτικό αν το καλοσκεφτείς; 🙂

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου και των φωτογραφιών χωρίς άδεια)

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest

2 Comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

RECENT POSTS
FOLLOW ME ON