Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις…
Ενώ εσύ κοιμόσουν, ένιωσα μια ανακούφιση που επιτέλους το ακούραστο, γεμάτο ενέργεια μωρό μου, έκλεισε λίγο τα ματάκια για να ξεκουραστεί.
Ενω εσύ κοιμόσουν, εγώ απλά σε κοιτούσα. Απλά καθόμουν και σε παρακολουθούσα και ένιωθα δέος που αυτό το θαύμα το έφτιαξα εγώ. Αλήθεια! Το έφτιαξα εγώ!
Ενώ εσύ κοιμόσουν, παρακολουθούσα το μικροσκοπικό σου στήθος να κινείται πάνω-κάτω.
Παρακολουθούσα την αναπνοή σου και έβαζα το αυτί μου στο στόμα σου για να βεβαιωθώ ότι αναπνέεις.
Ενώ εσύ κοιμόσουν, σου χάιδευα τα απαλά μαλλιά σου και τη μυτούλα σου. Και δε σταματούσα μέχρι να ζωγραφιστεί το μικρό χαμόγελο στον ύπνο σου.
Ενώ εσύ κοιμοσουν, υπήρχε μια στοίβα από πιάτα έτοιμη να καταρρεύσει. Και κάτι άπλυτα ρούχα έτοιμα να το σκάσουν από το καλάθι. Και αυτά τα μικρά ρουχαλάκια άρχισαν να μεγαλώνουν και να πιάνουν μεγαλύτερο χώρο εκεί μέσα.
Ενώ εσύ κοιμοσουν, εγώ ερχόμουν και σου έπιανα το μέτωπο για να δω τη θερμοκρασία σου. Και επέστρεφα ξανά. Και ξανά. Παρακαλούσα να μην έχεις πυρετό.
Ενώ εσύ κοιμόσουν, εγώ ξάπλωνα πλάι σου και προσπαθούσα να σου δώσω όσο περισσότερο χώρο μπορούσα. Αν και δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια μιας και τον διεκδικούσες και εσύ μικρό μου χταποδάκι.
Ενώ εσύ κοιμόσουν, εγώ ετοίμαζα το φαγητό σου για την επόμενη μέρα στο σχολείο σου. Για να πάρεις μαζί σου το ταπεράκι με το φαγητό της μαμάς.
Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις…
Ενώ εσύ κοιμοσουν, υπήρχε μια εκκωφαντική ησυχία στο σπίτι, πράγμα περίεργο μιας και είναι γεμάτο πάντα από μικρές φωνούλες. Και το παράδοξο είναι ότι εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ηρεμίας μου έλειπαν αυτές οι μικρές φωνούλες και τα γέλια σου.
Ενώ εσύ κοιμόσουν, εγώ παρατήρησα τα ποδαράκια σου που βγαίνουν πια από το σκέπασμα. Που το σώμα σου μεγάλωσε και πιάνει χώρο στο κρεβάτι. Που το πρόσωπο σου αλλάζει μορφή και γίνεσαι παιδί σωστό!
Ενώ εσύ κοιμοσουν, θυμήθηκα τις στιγμές μας παίζοντας με τα τουβλάκια κάτω στο πάτωμα. Και ότι αυτή η περίοδος έχει τελειώσει. Αλλά ξεκινάει μια άλλη…
Ενώ εσύ κοιμοσουν, ένιωσα άπειρη ευγνωμοσύνη. Που σε αυτά τα λίγα χρόνια που είσαι στη ζωή, με έκανες να νιώσω την ατελείωτη αγάπη. Που με έκανες να νιώσω πράγματα που ούτε καν ήξερα πριν ότι υπάρχουν.
Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις… Μα ακόμα και αν μεγαλώσεις πολύ και είσαι πολύ μεγάλος για την αγκαλιά μου, θα χωράς πάντα μα πάντα στην καρδιά μου…
Και ίσως τότε πω “Αγαπημένο μου παιδί, δε μεγαλώνεις”. Και μόλις διαβάσεις το άρθρο για αυτό θα καταλάβεις τόσο καλά τι εννοώ.
Χθες σε παρακολουθούσα πως σκαρφάλωσες στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, όταν σε πήρα από τον παιδικό σταθμό. Ο ρόλος μου ήταν μόνο να σε δέσω.
Υποψιάζομαι ότι πολύ σύντομα θα χρειάζεσαι πολύ λιγότερη βοήθεια σε αυτό. Είναι απλά θέμα χρόνου…
Αλλά αγαπημένο μου παιδί, δε μεγαλώνεις…
Έχεις μάθει να ρίχνεις νερό από το μεγάλο μπουκάλι στο ποτήρι σου. Μπορεί να σου ξεφύγουν μια – δυο σταγόνες αλλά ξέρεις πολύ καλά πια τη διαδικασία.
Εγώ σου υπενθυμίζω απλά να χρησιμοποιείς και τα δυο χεράκια για να το κρατάς. Νιώθω την ανάγκη να το κάνω αυτό.
Νιώθω ότι με χρειάζεσαι – μέχρι να σε δω να κρατάς το ποτήρι με τον τίγρη με το ένα χέρι σου. Εκείνη τη στιγμή υποχωρώ. Όχι, δε μίκρυνε το ποτήρι. Η μόνη εξήγηση είναι ότι μεγάλωσαν τα χέρια σου και μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα από όσα προλαβαίνω να αποδεχτώ.
Συνέχισε την ανάγνωση στο άρθρο, αξίζει να το διαβάσεις.
Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε! Κοινοποίησε λοιπόν αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς! Όμως μην το αντιγράψεις χωρίς άδεια.
Ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
