Αγαπημένε μου γιε. Δε μεγαλώνεις

Αγαπημένε μου γιε. Δε μεγαλώνεις

Αυτή τη στιγμή κοιμάσαι στην αγκαλιά μου. Το αριστερό σου χέρι ακουμπάει το κεφαλάκι σου κρατώντας την αγαπημένη σου κουβέρτα.

Η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι καν κουβέρτα αλλά τα μαλλιά μου. Τα κρατούσες από τη στιγμή που αποκοιμήθηκες.

Η αναπνοή σου είναι ήρεμη, μπορώ να σε πάω στο κρεβατάκι σου τώρα, προσπαθώντας να προσπεράσω το καγκελάκι ασφαλείας που είχαμε βάλει για εσένα, το οποίο τώρα μοιάζει αχρείαστο.

Σηκώνομαι και βουλιάζεις στην αγκαλιά μου. Το βάρος σου είναι ασήκωτο πια και η αγκαλιά μου πολύ μικρή για τα μακριά σου πόδια.

Αλλά αγαπημένε μου γιε δε μεγαλώνεις…

Χθες σε παρακολουθούσα πως σκαρφάλωσες στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, όταν σε πήρα από τον παιδικό σταθμό. Ο ρόλος μου ήταν μόνο να σε δέσω.

Υποψιάζομαι ότι πολύ σύντομα θα χρειάζεσαι πολύ λιγότερη βοήθεια σε αυτό. Είναι απλά θέμα χρόνου…

Αλλά αγαπημένε μου γιε δε μεγαλώνεις…

Έχεις μάθει να ρίχνεις νερό από το μεγάλο μπουκάλι στο ποτήρι σου. Μπορεί να σου ξεφύγουν μια – δυο σταγόνες αλλά ξέρεις πολύ καλά πια τη διαδικασία. Εγώ σου υπενθυμίζω απλά να χρησιμοποιείς και τα δυο χεράκια για να το κρατάς. Νιώθω την ανάγκη να το κάνω αυτό.

Νιώθω ότι με χρειάζεσαι – μέχρι να σε δω να κρατάς το ποτήρι με τον τίγρη με το ένα χέρι σου. Εκείνη τη στιγμή υποχωρώ. Όχι, δε μίκρυνε το ποτήρι. Η μόνη εξήγηση είναι ότι μεγάλωσαν τα χέρια σου και μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα από όσα προλαβαίνω να αποδεχτώ.

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Τα πας πολύ καλά με την εκπαίδευση τουαλέτας, σήμερα δεν είχες ούτε ένα ατύχημα, όπως δεν είχες και την εβδομάδα που μας πέρασε. Η πάνα σου και σήμερα το πρωί ήταν στέγνη γιατί το σώμα σου και η ουροδόχος κύστη σου προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα της τουαλέτας.

Η συλλογή από τα εσώρουχα σου έχει μεγαλώσει, από 3 έχουν γίνει σχεδόν 30 και οι πάνες θα γίνουν σύντομα μια μακρινή ανάμνηση. Είμαι τόσο χαρούμενη και περήφανη!

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Έφερες σπίτι μια σακούλα από τον παιδικό σταθμό με καραμελίτσες και καλούδια που σας κέρασε ένας συμμαθητής που είχε γενέθλια. Τις επεξεργάστηκες όλες και αποφάσισες ποιες θέλεις να ανοίξεις. Σε ρώτησα αν θα ήθελες να σου ανοίξω την πρώτη.

Με αγνόησες.

Aναδιατύπωσα την ερώτηση και σε ρώτησα αν θα ήθελες να σε βοηθήσω να ανοίξεις την καραμέλα. Σιωπή ξανά. Όταν ξαφνικά είδα τα μικροσκοπικά χεράκια σου να έχουν ξετυλίξει την καραμέλα. Έριξες αδέξια το χαρτί στο πάτωμα και έσκασες την όμορφη ροζ καραμέλα στο στόμα σου!

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Ξέρω ότι, ότι έχω πει μέχρι στιγμής δείχνουν το αντίθετο από αυτή τη δήλωση. Συνειδητοποιώ ότι ακούγομαι σα να είμαι μια μαμά σε άρνηση. Αλλά δεν είμαι. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να είσαι το μωρό μου για πάντα.

Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν αγαπάω αυτή τη περίοδο της ζωής σου. Που μια απλή βόλτα μαζί είναι το highlight της ημέρας. Που μου ζητάς να σου φιλήσω το «μπουμ» σου και περιμένεις να σου πω: «η μαμά πήρε τον πόνο, σε λίγο θα γίνει καλά».

Ξέρω ότι δε θα είναι πάντα έτσι. Αποδέχομαι ότι γίνεσαι μεγάλος. Τα ρουχαλάκια σου που μικραίνουν όλο και συχνότερα σχεδόν μου το φωνάζουν.

Αλλά δε μεγαλώνεις. Απλά αναπτύσσεσαι και ξεφεύγεις…

Από τα 18-24Μ ρούχα σου. Από το εκπαιδευτικό ποτηράκι σου. Και από τις μωρουδίστικες προτιμήσεις στα παιχνίδια σου. Από τα χέρια μου και την αποκλειστική προστασία μου. Από την αγκαλιά μου και από κοντά μου.

Γνωρίζοντας το αυτό, θέλω να σε κρατήσω για πάντα στην αγκαλιά μου και να μη σε αφήσω. Αλλά αυτό είναι μια άνιση μάχη και το ξέρω. Πρέπει να κοιμηθείς και το ίδιο πρέπει να κάνω και εγώ.

Καληνύχτα γλυκό μου αγοράκι και να θυμάσαι αυτό: Όσο και να μεγαλώσεις δε θα «φύγεις» ποτέ από την αγάπη μου. Από τις μέρες μου και το μέλλον μου. Ούτε από τις σκέψεις και τη φροντίδα μου. Αλλά ούτε από την καρδιά μου.

Όσο μακριά και αν «φύγεις» θα είμαι αρκετά κοντά για να είμαι στην καρδούλα σου. Γνωρίζοντας αυτό μπορώ να κοιμηθώ πιο ήσυχη σήμερα το βράδυ. Είναι πιο ήρεμη η καρδιά μου και ή σκέψη μου. αλλά

Ακόμα και αν μεγαλώσεις… θα είσαι λίγο μεγάλος για την αγκαλιά μου αλλά ποτέ πολύ μεγάλος για την καρδιά μου!

Και τότε θα σου λέω ότι “Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις…”

Ενώ εσύ κοιμόσουν, ένιωσα μια ανακούφιση που επιτέλους το ακούραστο, γεμάτο ενέργεια μωρό μου, έκλεισε λίγο τα ματάκια για να ξεκουραστεί.

Ενω εσύ κοιμόσουν, εγώ απλά σε κοιτούσα. Απλά καθόμουν και σε παρακολουθούσα και ένιωθα δέος που αυτό το θαύμα το έφτιαξα εγώ. Αλήθεια! Το έφτιαξα εγώ!

Συνέχισε την ανάγνωση στο άρθρο, αξίζει να το διαβάσεις.

Λίζα

Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε! Κοινοποίησε λοιπόν αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς! Όμως μην το αντιγράψεις χωρίς άδεια.

Ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Ελεύθερη μετάφραση