Γράμμα του πατέρα στο γιο του
Χθες μιλούσαμε με ένα γείτονα ο οποίος έχει την πεθερά του στο νοσοκομείο. Είπε ότι σε λίγη ώρα θα πήγαινε εκεί για να κάτσει μαζί της τη νύχτα. Και τότε σκέφτηκα μπράβο του!
«Το ίδιο έκανα όταν με χρειαζόταν ο πατέρας μου. Το ίδιο έκανα όταν με χρειαζόταν και η μάνα μου. Το ίδιο έκαναν όταν τους χρειαζόμουν και εγώ τόσα χρόνια όσο ήμουν παιδί»
Τον άκουγα με πολλή προσοχή.
«Πήγα 10, 15, 20 φορές το βράδυ στο νοσοκομείο για τη μάνα μου. Και; Τι έγινε; Κουράστηκα; Αυτή δεν κουραζόταν όταν εγώ της ζητούσα κάτι βαθιά μεσάνυχτα να μου φτιάξει φαγητό γιατί πεινούσα και εκείνη άφηνε τον ύπνο της για να μου μαγειρέψει; Ή όταν ξενυχτούσε για μένα όταν ήμουν άρρωστος; Και τι έγινε που έχασα τον ύπνο μου μερικά βράδια; Μια είναι η μάνα και ένας είναι ο πατέρας.»
Και έχει δίκιο. Και τότε θυμήθηκα ότι είχα διαβάσει κάποτε ένα πολύ όμορφο γράμμα από τον πατέρα στο γιο του. Μόνο που τότε δεν είχα παιδί ακόμη και ενώ με άγγιξε δεν είχα καταλάβει πως ακριβώς εννοεί εκείνα τα λόγια.
Το βρήκα εκείνο το γράμμα. Το ξαναδιάβασα και έβαλα τα κλάματα. Αυτή τη φορά δεν με άγγιξε απλά. Με πήρε μαζί του…
Και ήθελα να το μοιραστώ και μαζί σας…
Διαβάστε το γράμμα:
Ένα γράμμα από τον πατέρα στο γιο του
«Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω…
Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή… Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.
Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις… Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.
Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.
Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.
Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.
Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.
Σε αγαπώ παιδί μου…»
(Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)
Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
