Όταν κάνει ζημιά το παιδί σου έχεις 2 επιλογές. Να το μαλώσεις ή να κάνεις αυτό.
Το ποστ αυτό από τη σελίδα Play at home mom έγινε viral αμέσως.
Και αυτό γιατί έχει ένα τόσο ισχυρό μήνυμα και τροφή για σκέψη. Ας το σκεφτούμε λοιπόν λίγο καλύτερα και θα τα πούμε και λίγο παρακάτω…
Διαβάστε το ποστ:
Όταν κάνει ζημιά το παιδί σου έχεις 2 επιλογές. Να το μαλώσεις ή να κάνεις αυτό.
Οι κόρες μας έπαιζαν προχθές το απόγευμα στο δωμάτιο τους. Έτυχε η μια τους να πέσει με δύναμη πάνω στην γυψοσανίδα.
Η εννιάχρονη κόρη μου έτρεξε κάτω κλαίγοντας για να μου πει ότι έπρεπε οπωσδήποτε να μου δείξει κάτι.
Ανέβηκα πάνω κι είδα τον τοίχο. Η κόρη μου ένιωθε ήδη πολλές τύψεις, το έβλεπα παντού πάνω της.
Δε χρειάστηκε να την κάνω εγώ να νιώσει ενοχές. Δε χρειάστηκε να την κάνω εγώ να ντραπεί. Δε χρειάστηκε να κάνω μια ήδη χάλια κατάσταση, χειρότερη.
– “Μαμά λυπάμαι τόσο πολύυυ! ” μου είπε.
– “Το ξέρω.” απάντησα.
– “Ο μπαμπάς θα θυμώσει πάρα πολύ μαζί μου, δεν μπορώ να του το πω!”
– “Εντάξει, όταν νιώσεις έτοιμη, θα του το πεις.
Γνώριζε. Γνώριζε ότι εκείνος θα επηρεαζόταν πιο πολύ από αυτό που έγινε. Ότι εκείνος θα έπρεπε να σπαταλήσει όλη του τη μέρα για να βρει έναν τρόπο να το φτιάξει.
Κατέβηκα πάλι κάτω κι είπα στον άντρα μου:
«Τα παιδιά έκαναν μια τρύπα στον τοίχο. Μεγάλη τρύπα. Η Μ… είναι πάρα πολύ αναστατωμένη γι’ αυτό. Είναι πάνω και προσπαθεί να βρει το κουράγιο να έρθει να στο πει.
Έχουμε 2 επιλογές εδώ:
Πρώτον: Να την μαλώσουμε, να της φωνάξουμε και να την κάνουμε να νιώσει ακόμη πιο άσχημα απ’ όσο νιώθει.
Δεύτερον: Να αποδεχτούμε αυτό το μικρό κορίτσι για κάθε καταπληκτικό της κομμάτι, συμπεριλαμβανομένων και των λαθών της. Μπορούμε επίσης να συνειδητοποιήσουμε πόσο δύσκολο είναι για εκείνη να έρθει να σου πει πως έκανε λάθος.
Η απόφαση μας για το πως τελικά θα το αντιμετωπίσουμε θα καθορίσει 100% το πως θα έρχεται κοντά μας όταν κάνει λάθη στο μέλλον. Λοιπόν, πως θα αντιδράσεις;»
Σήμερα η κόρη μας προχωράει στο σπίτι νιώθοντας λίγη παραπάνω εμπιστοσύνη. Σήμερα η κόρη μας περπατάει στο σπίτι νιώθοντας λίγο παραπάνω να αγαπιέται. Περπατάει γνωρίζοντας ότι μπορεί να πει τα πάντα στους γονείς και να νιώθει ταυτόχρονα ασφαλής.
Ναι, κι ακόμη νιώθει απαίσια. Προσφέρθηκε να μην πάρει καθόλου δώρα φέτος, να σπάσει τον κουμπαρά της και να βοηθήσει τον πατέρα της όσο χρειαστεί για να το φτιάξει. Δεν χρειάστηκε οι γονείς της να της φωνάξουν, δεν χρειάστηκε οι γονείς της να την μαλώσουν για να τα νιώσει όλα αυτά.
Όχι. Τα ένιωσε μόνη.
Να πούμε το εξής. Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Δεν είμαστε ούτε καν εμείς ίδιοι κάθε μέρα. Ως γονείς, άλλες μέρες κάνουμε ζημιές και λάθη (ναι και εμείς) και άλλες μέρες τα πάμε πάρα πολύ καλά.
Όμως αξίζει να θυμόμαστε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να σκεφτούμε. Αξίζει να αναρωτιόμαστε ποιο είναι το καλύτερο να πράξουμε πριν πράξουμε. Έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη από ότι έχει ένα παιδί που έσπασε καταλάθος τη γυψοσανίδα, που έκανε ζημιά.
Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, τόσο πιο σημαντικό είναι να νιώθουν ασφάλεια να μιλήσουν για το λάθος που έκαναν. Αυτό το χτίζουμε νωρίς. Και αυτό είναι που πρέπει να θυμόμαστε.
Ένα ακόμη άρθρο που θα σου αλλάξει την οπτική για την αντιμετώπιση σημαντικών θεμάτων στην οικογένεια είναι το “Αν τα παιδιά μας δουν να μαλώνουμε πρέπει να μας δουν και να τα βρίσκουμε”. Πραγματικά αξίζει να το διαβάσεις. Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς.
Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
