Παρηγόρησε στο παιδί που κλαίει – Μην το αφήνεις μόνο του με τα συναισθήματα του
Ένα μικρό παιδί κλαίει έντονα έξω από μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών. Δεν ήθελε να φύγει τόσο «νωρίς».
Η μαμά του ψύχραιμη αλλά φανερά εκνευρισμένη και αποστασιοποιημένη του απαριθμεί τους λόγους που αποφάσισε να φύγουν πιο νωρίς.
Δεν ήταν και πολύ υπάκουος ο μικρούλης από ότι έπιασε το αυτί μου…
Έμειναν έξω από το κατάστημα αρκετή ώρα με μια και μόνο απαίτηση από τη μεριά της μαμάς. Να σταματήσει ο μικρός να κλαίει. Ο μικρός όμως έκλαιγε καθ’ όλη τη διάρκεια και μάλιστα με αυξανόμενη ένταση (κράτα το αυτό σε παρακαλώ).
Το σίγουρο είναι ότι δεν τα βρίσκανε.
Εγώ σε ήρεμη κατάσταση, μπόρεσα και εντόπισα την έντονη αποσύνδεση της μαμάς και του παιδιού. Ίσως η ίδια όχι.
Δε θα κρίνω τη μαμά φυσικά. Γιατί έχω βρεθεί και εγώ σε αυτή τη θέση στο παρελθόν. Μια τέτοια κατάσταση άλλωστε δε σου αφήνει πάντα καθαρό μυαλό.
Μου ήρθε το ερώτημα όμως. Αν η μαμά είχε διαβάσει πιο πριν το παρακάτω κείμενο (από τη σελίδα του Perth Children’s Occupational Therapy), θα είχε την ίδια αντίδραση;
Διάβασε το κείμενο
Παρηγόρησε το παιδί που κλαίει λοιπόν. Ειδικά στο παιδί κάτω των 7 ετών. Το λάθος χρώμα μολύβι, η άμμος στο παπούτσι του, το βιβλίο που δεν ήθελε να διαβάσει. Όλα αυτά είναι μεγάλη υπόθεση για τα παιδιά.
Σκέψου για μια στιγμή τις εμπειρίες ζωής που έχει μέχρι στιγμής ένα μικρό παιδί. Δεν έχει βιώσει αυτά που έχουμε βιώσει εμείς. Και ως εκ τούτου δεν έχει πλαίσιο αναφοράς για το πόσο μεγάλο είναι αντικειμενικά το πρόβλημα του.
Παρηγόρησε το παιδί που κλαίει γιατί ο εγκέφαλός του είναι επίσης ακόμα στο στάδιο ανάπτυξης του εγωκεντρισμού, όπου τα πάντα γυρνούν γύρω από το ίδιο το παιδί. Είναι πράγματι το κέντρο του κόσμου.
Επιπλέον, ο προμετωπιαίος φλοιός του δεν έχει την ίδια ανάπτυξη όσο ενός ενήλικα. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να αυτορυθμιστεί. Ή μόλις τώρα αρχίζει να μαθαίνει πώς να το κάνει.
Παρηγόρησε το παιδί που κλαίει και μην απορρίπτεις τα συναισθήματά του.
Για παράδειγμα μην του πεις. “Σταμάτα να κλαις γιατί θα φύγουμε!” ή “Σιγά το πράγμα, πώς κάνεις έτσι” . Μην το αφήσεις να αντιμετωπίσει τα μεγάλα συναισθήματά του μόνο του. Γιατί αυτό είναι κάτι που θα χαράξει στον εγκέφαλο του.
Ίσως να μην καταφέρει να θυμηθεί ακριβώς γιατί ο φροντιστής του δεν το υποστήριξε όταν έκλαψε.
Αλλά ο εγκέφαλος και το σώμα του, θα το αποθηκεύσουν μαζί με άλλες παρόμοιες εμπειρίες στην άρρητη μνήμη του. ( Άρρητη μνήμη είναι εκείνη την οποία αποκτάμε και χρησιμοποιούμε ασυνείδητα και μπορεί να επηρεάσει σκέψεις και συμπεριφορές μας).
Αυτές οι εμπειρίες μπορούν να συμβάλουν στις βασικές πεποιθήσεις του παιδιού καθώς μεγαλώνει. Όπως επίσης και στις αντιλήψεις, τις υποθέσεις και τις παραδοχές για τον κόσμο.
Η αντιμετώπιση των συναισθημάτων ενός παιδιού με τρόπο που θα το ντροπιάσουν ή θα το γελοιοποιήσουν ή θα το τιμωρήσουν, θέτει επίσης το νευρικό του σύστημα σε κατάσταση άγχους, αλλά και τον εγκέφαλό του σε μια κατάσταση αντίδρασης.
Πράγμα που σημαίνει ότι θα παραμείνει σε οξυμένη κατάσταση και είναι πιο πιθανό να συνεχίσει το κλάμα με αυξανόμενη ένταση. (θυμάσαι στην αρχή του άρθρου το παράδειγμα με τον μικρούλη😉
Για όλα αυτά, υπάρχουν πάρα πολλές έρευνες και στοιχεία για να πούμε ότι μπορούμε να τα αμφισβητήσουμε.
Εάν ένα παιδί είναι αναστατωμένο, να πας σε αυτό. Εάν ένα παιδί κλαίει να πας σε αυτό. Μην το αφήσεις μόνο του με τα μεγάλα συναισθήματα του. Μην του ζητήσεις απλά να σταματήσει να κλαίει γιατί δεν θα σε καταλάβει.
Και όπως πάντα – γονείς, δάσκαλοι και όποιος φροντίζει παιδιά – δεν θα το πετύχουμε πάντα και όχι 100% σωστά. Όλοι ακόμα μαθαίνουμε και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με τα όσα διαθέτουμε.
Λίζα
Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©
Ακολούθησε μας αν θέλεις επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!
